Okisa
Ten temat nie posiada streszczenia.
Aktualnie ten wątek przeglądają: 1 gości
Subskrybuj ten wątek Odpowiedź
Randme

Szczur lądowy

Licznik postów: 1

Randme, 01-12-2015, 18:39
Witam. Zapraszam do zapoznania się z moim autorskim projektem. Zachęcam do pozostawienia komentarzy Smile
Link do rozdziałów (przyjemniej się czyta): http://novelki.pl/projekty/Okisa/
Gdyby komuś nie chciało się klikać to wklejam też tutaj:

// Edit: Nie wiem czemu, ale zmieniło wszystkie cudzysłowy na znaki zapytanie. Zachęcam do skorzystania z linku.

[Obrazek: 6c7a1400af05c0650a6c250f8ec2ddb1.jpg]

[size=150]Rozdział 0 Prolog

Nieśmiertelność to coś, o czym marzy wielu ludzi. Często jednak nie zdają sobie sprawy z konsekwencji, jaką za sobą niesie.

Wiesz, jak to jest patrzeć na śmierć swoich najbliższych? Nie raz. Nie dwa. Setki razy. Może nawet tysiące. Z każdym kolejnym razem umiera cząstka ciebie. W końcu dochodzisz do momentu, że nie wiesz, czy dłużej możesz zwać się człowiekiem. Bo czymże jest człowiek bez zdolności do kochania. Wyłącznie pusto skorupą. Wydmuszką wypraną z ludzkich uczuć.

Czy mogę nazwać siebie jeszcze człowiekiem? Wiele razy zadawałem sobie to pytanie. Jednak czy człowiek byłby zdolnych to takich rzeczy? Zastanawiasz się pewnie, o czym ja mówię. Musisz wiedzieć, że ludzie tutaj są dość niezwykli.

...

Za parę miesięcy zaczynają się kolejny igrzyska olimpijskie. Byłem już na jednych i żadne nie równają się z tymi greckimi. Pierwszymi Greckimi igrzyskami. No może tylko rzymianie organizowali to lepiej. Kwestia gustu.

A przynajmniej tak mówią znawcy w telewizji. Zastanawiasz się skąd oni to wiedzą?

Ponieważ byli tam na miejscu...

?Idioto skończ gadać do siebie, bo znowu wyślemy cię do lekarza! Rusz dupsko na kolacje?!

Moja młodsza siostra bezczelnie mi przerwała swoim krzykliwym głosem.

Nazywam się Bumei, mam 23 lata i jestem mieszkańcem planety ERT-8 nazywanej potocznie Nieskończoną Ziemią.

?Mówiłem ci smarkaczu, że masz zwracać się do mnie z szacunkiem. Nie mówię ci tego jako starszy brat, lecz jako Władca czasu!?

Tak naprawdę to nie jestem żadnym władcą czasu. Nie jestem w stanie nawet władać własnym życiem. Wciąż mieszkam z rodzicami. Przez 2 lata nie mogłem znaleźć żadnej pracy. Do czasu aż nie rozpocząłem stażu w pewnej organizacji pozarządowej.

?Mamo!!! Twój przy głupawy syn znowu naoglądał się w nocy tego programu z telewizji?.

?Ej Tsuki, ale Doktora to ty szanuj. Mój dziadek go oglądał, ja go oglądałem, mój syn go ogląda i jego syn też będzie go oglądał?

Tylko mój ojciec rozumiał mnie w tym domu. Na niego zawsze mogłem liczyć. No może nie w kwestiach rodzicielskich, ale gust do seriali miał dobry.

Zwlekłem się powoli na dół. Wspólne kolacje zawsze były zabawne. To była jedna sytuacja, gdy spotykaliśmy się całą rodziną. Rzadko ktoś coś mówił. Zwykle jedliśmy w ciszy, ciesząc się swoją obecnością. Tę tradycję przerwała moja mama.

?Synu. Ktoś dzwonił. Podobno masz pilne spotkanie z premierem?.

To już? Nie spodziewałem się, że to odbędzie się już dziś. Dzisiejszy wieczór zdecyduje o mojej dalszej przyszłości...

[size=150]Rozdział 1 Premier

Ciepła krew spływała po moich palcach. Moja świeżo kupiona koszula zabarwiła się na czerwoną, a przede mną leży na wpół żywy człowiek. Z oddali dochodzą jakieś krzyki.

?Co tu się do cholery stało?!

?Co to był za hałas??!

Dwie ulice dalej wysadziło jeden bankomat i wszyscy się tam zbiegli. To dobry sposób, żeby pozbyć się niewygodnych świadków.

Człowiek, który tu leży został doprowadzony do takiego stanu przeze mnie. A wszystko przez? Może jednak wyjaśnię, jak do tego doszło. Miałem spotkać się z premierem. W sumie warto byś wiedział, że ten człowiek, który tu leży to jest właśnie premier. Premier Zjednoczonej Federacji Dupków i Frajerów. No dobra tak naprawdę nie ma czegoś takiego. Gdyby jednak było, z pewnością by był ich premierem. Starczy tego przynudzania miałem przecież powiedzieć jak to się stało, że mam krew na rękach. Jakby to powiedzieć.

Typ wkurwił nie tego człowieka. Należę do organizacji zajmującej się likwidacją jednostek zagrażających bezpieczeństwu społeczeństwa oraz dobru ogólnemu państwa. W skrócie sprzątam śmieci. Ten tutaj został skazany na śmierć przez rozczłonkowanie za łapówkarstwa i liczne malwersacje finansowe mające na celu ukrycie gromadzenia środków w celu dokonania zamachu stanu w federacji. To zadanie zdecyduje o mojej przyszłości.

My tu gadu gadu a facetowi trzeba jeszcze amputować dwa członki. Nie. Zapomniałem o jeszcze jednym. Dzięki kilku sprawnym ruchom udało mi się zakończyć robotę dość szybko. Słyszałem, że ludzie tracą przytomność po odcięciu nawet jednej ręki. Ten tu był całkiem wytrzymały, walczył i próbował walczyć do samego końca. Dzięki ci o stwórcą za maski wytłumiające dźwięk. Inaczej jego krzyk byłoby słychać w sąsiednim mieście.

Jaki sens ma męczenie się z czymś takim skoro ofiara i tak zginie? Kulka w łeb była by szybsza, ale nie o to tu chodzi. W tym świecie ludzie tak po prostu nie umierają. Świadomość nie znika po śmierci tylko przechodzi nieskończony ciąg reinkarnacji z pełną świadomością poprzednich wcieleń.

Nie jest to jednak natychmiastowe. W momencie śmierci nasza jaźń otrzymuje olbrzymi szok. W zależności od bólu jaki doznała przed zgonem nasza świadomość ulega w pewnym stopniu uszkodzeniu. Sposób śmierci decyduje właśnie ile czasu zajmie zregenerowanie naszej świadomości i możliwość jej odrodzenia w nowym ciele.

Ludzie odradzając się w nowych ciałach nie posiadają swoich wspomnień. Odzyskują je w okolicach 20 roku życia. Wtedy też osiągają dojrzałość prawną i zwykle się usamodzielniają. Zdarzają się jednak wyjątki. Osoby uzyskujące wspomnienia wcześniej często są jednostkami wybitnymi nazywanymi przez społeczeństwo geniuszami.

Ja jestem jednym z wyjątków.

Mimo 23 lat wciąż nic nie pamiętam z swoich poprzednich żyć. Jestem ewenementem. Najstarszy zarejestrowany przypadek, który odzyskał pamięć miał 21 lata 11 miesięcy i 4 dni. Lekarze nie wiedzą o co chodzi. Przez to nie mogę znaleźć normalnej pracy. Muszę zajmować się tym.

Zdjąłem maskę z ciepłej jeszcze twarzy mojego celu i schowałem do torby. Biedulek leżał sobie martwy z jedną nogą pozostawioną przy korpusie. Wyglądało to dość zabawnie. Na szczęście oszczędził mi roboty, bo padł, kiedy zajmowałem się najmniejszym członkiem. Czasami naprawdę nienawidzę swojej pracy. No, ale dla takiego widoku warto było się przemęczyć. Ostatnio tyle krwi na ulicy to wdziałem, jak państwo Wayne postanowili wyjść z synem wcześniej z teatru.

Nie cierpię wykonywać zleceń w miejscach publicznych. Później zawsze jest tyle sprzątania. Na szczęście pierwszy raz dostałem gadżety. Wyjąłem z torby mały krążek. Był to tak zwany czyściciel. Nacisnąłem guzik na środku, po czym mała zabawka zaczęła świecić i wibrować. Po chwili uniosła się w powietrze. Wypuściła fale różowego światła, które niszczyła wszystko powiązane z dna celu. Cwane urządzenie, które pozbywa się dowodów zbrodni. Jak to mówią kanibale. Nie ma ciała, nie ma zbrodni. W czasie gdy Let, bo tak fachową się nazywa, pozbywał się dowodów, ja musiałem złożyć raport dowódcy.

?Melduje wykonanie zadania? powiedziałem w myślach.

?Cel o numerze identyfikacyjnym Premier-0313A3113C został wyeliminowany?

Tak tak. Mówiąc, że miałem spotkanie z premierem nie chodziło mi o to, co ty rozumiesz przez te słowa. W naszej organizacji każdy cel przypisany jest odpowiedniemu poziomowi. Jako że jestem nowy, na razie zajmuje się samymi Premierami. W pojedynkę nie stanowią żadnego zagrożenia i idealnie nadają się do wdrażania nowych pracowników. Jest to najniższy poziom, jaki można przypisać celowi.

?Dobra robota B?

?Pozbądź się dowodów. To zadanie kończy twój okres próbny. Do jutra czekam na raport. Widzimy się w moim biurze.?

Głos w mojej głowie ucichł. Ten sposób komunikacji, mimo że niezwykle bezpieczny, pozostawia spory dyskomfort.

Raport to najgorsza rzecz w tej pracy. Setki stron do uzupełnienia. Trzeba opisać każdy najmniejszy szczegół. Raz miałem problem, gdy nie załączyłem zdjęcia kelnerki, która obsługiwała cel przed jego eliminacją.

Pewnie, gdyby wprowadzili wreszcie zrzuty pamięci na nośniki cyfrowe oszczędziłoby to sporo roboty. No ale wiesz. Koszty.

Minute po zameldowaniu wykonania zadania ciało zniknęło, a w okolicy nie było ani grama kropli krwi. Moja koszula wyglądała jak nowa.

Czas wracać do domu. Po wykonaniu misji mamy zakaz korzystania z transportu publicznego czy taksówek. Pozostawiają za dużo dowodów, którymi trzeba byłoby się zająć. Nie stać mnie na samochód wiec musiałem zasuwać z buta. Znowu. A nie mieszkam zbyt blisko. Wyżsi rangą zabójcy dostają służbowe pojazdy. Dla nowicjuszy najwidoczniej szkoda im kasy.

Tak jak przewidywałem, do domu dotarłem rano. Otworzyłem drzwi, lecz ku mojemu zdziwieniu w środku nikt na mnie nie czekał. Dziwne. Przecież nie mogli się stad nigdzie ruszyć. Zamknąłem drzwi i zdjąłem buty. Odwróciłem się i już miałem iść do kuchni, gdy usłyszałem zza moich pleców chłodny głos.

?Wiii? ghee? tgh? ?ajg??.

Myślałem, że się obsram ze strachu. Pamiętasz jak mówiłem, że mieszkam z rodzicami? No nie była to do końca prawda?

[size=150]Rozdział 2 Rodzina
Ze strachem w oczach i gównem w gaciach odwróciłem się, żeby sprawdzić, co mogło mnie tak przestraszyć.

?Ech? mamo znowu popsuł ci się moduł głosowy??

?Gdz?ege? był... ghe? eee???

?No pięknie całkowicie padł. Nie wiem, za co ja płace tym patałachom??

?Poczekaj zaraz go wymienię?

Odchyliłem lekko głowę mojej mamy do tyłu i umieściłem kluczyk, który wyciągnąłem z kieszeni, w zamek zaraz nad jej prawym uchem. W okolicach krtani otworzyła się mała klapka dojąca wgląd do modułów mowy oraz wzroku i słuchu. Wyjąłem górną blaszkę, która odpowiadała za usterkę i schowałem ją do torby.

?Nie ruszaj się. Zaraz przyniosę ci nową??

Tak wiem, co teraz myślisz. Moja matka jest jakimś robotem czy innym cyborgiem?!

No po części to prawda. Tak jak cała moja rodzina. Żadnego z nich nie można nazwać już człowiekiem. Wszyscy nie żyją od wielu lat. To, co mieszka zemną to tak zwany SC-FAM. Zwykły robot z przeniesioną pamięcią martwej osoby, które symulują ich zachowania na podstawie wgranych algorytmów, predefiniowanych cech charakteru oraz wspomnień. Nie jest to jednak idealna metoda na nieśmiertelność. Osoba w wyniku śmierci doznaje takiego szoku, że mózg automatycznie wymazuje to wspomnienie, jednocześnie wprowadzając też tak daleko idące zmiany sprawiające utratę świadomości. Jedyne co łączy te roboty z ich oryginałami to te same wspomnienia do momentu śmierci. Jednak nie można nazwać ich już ludźmi.

Tak jak wspomniałem wcześniej, świadomość nie znika po śmierci, tylko przechodzi nieskończony ciąg reinkarnacji z pełną świadomością poprzednich wcieleń. Zdarzają się jednak od tego wyjątki.

Występują przypadki, gdy człowiek może się nie odrodzić?

Nikt nie wie, czym jest to dokładnie spowodowane i od czego to zależy. Jedyne co wiadomo to to, że ciało w takich przypadkach nie znika. Krążą plotki, że istnieje straszliwa rasa, która żywi się duszami ludzi, aby pozyskać dodatkową młodość?

Jednak to tylko plotki.

?

Wymiana modułu nie zajęła mi nawet 10 minut. Po wszystkim nasłuchałem się tego, jaki zemnie wyrodny syn i czemu wracam tak późno. Jako że mam roboty na wieczór, to udałem się prosto do łóżka, aby odespać zarwaną nockę?

? Słońce zniknęło za horyzontem już jakiś czas temu. Za oknem panował półmrok. Ja z kolei podnosiłem się z łóżka.

Tak.

Przespałem cały dzień.

Uwielbiam spać. Można powiedzieć, że to moja specjalna moc.

Co dziwne organizacja pracuje tylko i wyłącznie w nocy. Agenci, jak i cała jej administracja. Pewnie spowodowane jest to zakresem prac, jakimi się zajmuje. Za 2 godziny muszę stawić się w biurze z gotowym raportem. Dodatkową czeka mnie rozmowa z moim przełożonym o mojej dalszej karierze.

Obym nie został Sprzątaczem. To beznadziejna robota, która zajmuje się usuwaniem śladów po działalności wysoko poziomowych agentów.

Pracują tam same przegrywy.

Biorę się za raport.

?Planeta: ERT-8?
?Napotkane trudności:? Hmm co by tu wpisać? ?Prawe ramię?. Tak? Tak będzie dobrze.
?Wykorzystane narzędzia służbowe: LET, na pewno nie samochód : ?Świadkowie: Bóg? ?Stopień trudności wykonania zadania: 2/10?
?Ilość amputowanych kończyn: 4/5?
I tak dalej? I tak dalej.

Z raportem uwinąłem się stosunkową szybko, bo w niecałe 2 godziny. Poszło mi dość sprawnie, ponieważ wcześniej zrobiłem sobie wzór i zmieniałem tylko poszczególne szczegóły.

...

Stałem w wąskim, lecz piekielnie długim korytarzu, który wydawał się nie mieć końca. Na jego początku znajdowało się coś w rodzaju recepcji, gdzie zdawaliśmy raporty. Pozostało część stanowiły drzwi.

Podszedłem wolnym krokiem, w ręku trzymając dość pokaźnej grubości teczkę z dokumentami. Z hukiem położyłem ją na blacie, za którym stała elegancko wyglądająca kobieta średniego wzrostu o kruczoczarnych włosach i dość dosadnej posturze. Na oko to miała gdzieś 100/120/100.

Przywitałem ją ciepłym uśmiechem. To odpowiedziała mi chłodnym spojrzeniem.

Chcąc jakoś zagadać, żeby rozluźnić atmosferę i nawiązać znajomość, w końcu parę razy już się widzieliśmy, rozejrzałem się szybko w poszukiwaniu jakichś znaków szczególnych, które mogłyby podrzucić mi temat do rozmowy. Dostrzegłem na jej prawej ręce obrączkę.

?Co słychać u męża??

?To samo co od 6 lat?

Jeśli miałbym opisać jej głos, to najbliżej byłoby jej do głosu kozy przejeżdżanej przez ciężarówkę, prowadzoną przez wyjącego walenia. Tego się nie spodziewałem. No ale postanowiłem pociągnąć temat.

?Czyli??

?Nie żyje?.

O cholera. Tego to się nie spodziewałem. W krępującej ciszy przekazałem raport.

?Także ten? miłego dnia?.

Oddaliłem się jak najszybciej od tej kobiety. To była najbardziej niezręczna sytuacja, jaka mnie w życiu spotkała.

Siedemnaste drzwi po lewej stronie korytarza. Tam musiałem się udać na rozmowę. Znalezienie ich nie zajęło mi dużo czasu. Zapukałem, po czym po usłyszeniu zaproszenia wszedłem do środka.

?Witaj synu?.

Przywitał mnie młody facet, o krótkich, śnieżnobiałych włosach. Dość wysoki około 190 wzrostu. O atletycznej budowie ciała. Jego oczy przesłaniała siwa opaska owinięta wokół głowy. Jeśli miałbym strzelać, był moim rówieśnikiem. Dlatego właśnie zdziwiłem się, dlaczego nazwał mnie synem?!

?Ehm? Witam Sir??

?Przepraszam, byłem umówiony z moim przełożonym, ale chyba pomyliłem pokoje. Już wychodzę?.

?Nie zaczekaj. Dobrze trafiłeś synu. Twój przełożony nie jest obecnie dysponowany, dlatego twoją sprawę przekazano mi?.

Jak to kurna nie jest dysponowany. Przecież miał mnie poddać ocenie. I z jakiej racji ten gość nazywa mnie synem, skoro jest w moim wieku!

?Rozumiem Sir?.

?Może i opaska przesłania me oczy, ale ludzi potrafię ocenić świetnie?.

Zastanawiam się jak gość, który nic o mnie nie wie ma teraz zadecydować o mojej przyszłości. Przecież on jest ślepy! Nie mógł nawet przeczytać moich akt! ?Po zajrzeniu w twoją duszę wiem już wszystko?

Nerwy zjadały mnie od środka. Oby nie Sprzątacz. Oby nie sprzątacz.

?Zostaniesz??

Oby nie sprzątacz.

?? Sprzątaczem?.
Subskrybuj ten wątek Odpowiedź