Poziom Postaci:1
Imię, nazwisko, pseudonim: Jonah "Dagon" Williams,
Płeć: mężczyzna,
Wiek: 30,
Rasa: Człowiek,
Profesja: Nawigator,
Atrybuty:
Wytrzymałość: 2
Siła: 1
Zręczność: 0
Percepcja: 0
Wola: 1
Inteligencja: 0
Statystyki (Wiw napisze),
Styl Walki: Broń Biała (ogromny pałasz),
Umiejętności (Zostaną z czasem ujawnione przez Wiwa),
Haki: Brak,
Diabelski Owoc: Owoc Koszmaru (paramecia),
Wygląd : Chowa swoje oblicze pod zbroją z łachmanów, kości i metalu. Chuda, choć prosta postawa. Skóra ciemnoszara jak pył wulkaniczny. Żółty kolor oczu, włosy długie, proste i zaniedbane, schowane pod hełmem. Sam nie pamięta szczegółów swojej twarzy, gdyż omija lustra i zwierciadła jak ognia.
Biografia:
Wyspa Mahkra – raj wina, pomarańczy, mango i słodkich truskawek. Jonah był szczęśliwym dzieckiem rodziny winiarzy, których wina były znane i szeroko eksportowane. Mieszkańcy żyli głównie z rolnictwa. Wyspa była hojna, jeśli chodzi o dary Ziemi. Ludzie o nią dbali i się bogacili. Nie mieli żadnych trosk w cieniu wygasłego od niepamiętnych czasów wulkanu. Nic dziwnego, że kusiła ona piratów. Wyspa była jednak chroniona. Miała swojego bohatera. Był szermierzem nad szermierzami, bali się go nawet kapitanowie marynarki i ci pożeracze diabelskich owoców. Nazywał się….nie pamiętam.
Miałem ledwo kilka lat, kiedy zmarł. Jedni twierdzili, że nagła choroba, inni że starość, a jeszcze inni że został zdradzony i otruty. Jakakolwiek była przyczyna, to przez Niego Wyspa padła. Dobrze widzicie. To przez Niego mieszkańcy się rozleniwili, stracili poczucie zagrożenia i całkowicie porzucili nawet myśl o noszeniu broni. Dlatego krótko po śmierci bohatera na horyzoncie zjawili się piraci. Wyspę przejęli błyskawicznie, a mieszkańców zniewolili. Niedługo potem do Wyspy przypłynęli i Marines. Zaczęła się krwawa walka, a mieszkańcy stali się bezbronnymi zakładnikami dla obu stron. Nie wiadomo, jak i dlaczego, ale ta krwawa walka spowodowała, że dotąd spokojny i wygasły wulkan nagle wybuchł. To był mroczny dzień. Słońce znikło za chmurami trującego gazu. Wszędzie na głowy spadały płonące skały, zaś lawa pochłaniała wszystko na swojej drodze w bardzo szybkim tempie. Piraci i marynarka uciekli, tak samo ci, którzy mieli własne łodzie. Na wyspie zostali bezbronni i bezradni mieszkańcy, dokładnie 1328 osób, w tym i ja — Jonah.
Wyspa Mahkra- trujące piekło, gdzie jedynie co było do jedzenia to szczury, karaluchy i trupy. Zapomniałem szumu drzew owocowych, śmiechu kolegów, smaku truskawek, winogron i świeżej wody. Ta, która została na wyspie, była kwaśna i parzyła w język. Nie pamiętam, jak długo żyłem na tym zapomnianym przez wszystkich padole. Wiem, że już wtedy byłem sam. Ci, co mieli wrócić z pomocą, nie przybyli. Powoli traciłem pamięć. Dni mijały na polowaniu na szczury i żerowaniu na jeszcze jadalnych szczątkach mieszkańców. Najłatwiej o jedzenie było na brzegach wyspy, gdyż jeszcze czasem na brzeg wpadały ryby lub inne stwory. W nocy jednak musiałem chronić się przed szczurami, a gdy i one znikły przed chmarami karaluchów. Tylko jedno miejsce było wolne od nich. Stara siedziba piratów. Wszedłem tam by odpocząć. O dziwo, jeden fragment budynku przetrwał. Były tam łoże, lustro i skrzynia. O dziwo, to było jedyne miejsce wolne od natrętnych i głodnych robaków. Wspiąłem się i wówczas ujrzałem swoje odbicie. Skóra była dosłownie zlana pyłem, który się na niej wypalił, zaś włosy…były ciemne, lecz odbijały światło na niebiesko. Nie przejmując się, walnąłem się na łóżko i zasnąłem. To był mój azyl. Pewnego dnia jednak, kiedy spałem, cały ten fragment nagle się załamał i spadł. Na szczęście nie złamałem kości, lecz straciłem łóżko i lustro. Chwyciwszy kawałem lustra w ręce, czekałem, aż karaluchy znowu spróbują mnie zaatakować. Atak nie nastąpił. Spojrzałem wokół i zobaczyłem to. Najpaskudniejszy owoc, w jakim całym swoim życiu widziałem. Mimo iż budził we mnie poczucie wymiotów i obrzydzenia, wziąłem go i zjadłem. Dalej nie pamiętam, co się działo. Wszystkie dni zlały się w jedno, z tą różnicą, że teraz musiałem polować na karaluchy, bo uciekały przede mną.
Pewnego dnia, na wyspę przybyli piraci. Akurat siedziałem przy własnoręcznie zrobionym ognisku, paląc ostatnie wysuszone resztki drewna znalezionego na plaży. Byli zaciekawieni, zaprosiłem ich. Dawno chciałem z kimś pogadać, lecz widok ich łodzi w oddali obudził we mnie zupełnie inne pragnienia. Nagadałem im o skarbie bohatera, który żył na tej wyspie i wysłałem ich gdzieś w kierunku wulkanu. Gdy się oddalili, poszedłem w stronę łodzi. Byłem gotowy do walki, lecz, o dziwo, dzieciak, który jej pilnował, uciekł na mój widok. Zadowolony wsiadłem na łódź, wziąłem wiosła i odpłynąłem. Wiosłowałem przez wiele dni i nocy. Bałem się, że umrę, że ten przeklęty ocean, który zamknął mnie na martwej wyspie, teraz mnie pochłonie. Przeklinałem los. Na moje szczęście, dnia następnego trafiłem na statek marynarki. Za uratowanie życia wydałem im miejsce, gdzie porzuciłem piratów. Gdy marynarka zostawiła mnie z nagrodą na innej wyspie, zacząłem szukać jedzenia, wody, odzienia i pracy. Od tamtej pory brałem pracę za pracę, nieważne od kogo, dla kogo, byleby płacili. Liczyło się przetrwanie, więc nie przejmowałem się, gdy po jakimś czasie zwalniali mnie z dziwnych przyczyn. Gdy wszyscy pracodawcy na danej wyspie zbyt się bali mnie zatrudnić, ruszałem na statek płynący na inną wyspę. To się powtarzało raz za razem, przestałem liczyć. Z czasem jednak nocami zaczęły nawiedzać koszmary. Śniło mi się, że każda wyspa, na której byłem, pochłaniało morze. Koszmary były na tyle silne, że zacząłem opuszczać wyspę nawet po pierwszym dniu, kiedy ten koszmar się powtarzał. Wówczas nabrałem przekonania, że to kiedyś się skończy, że to tylko kwestia czasu, kiedy ten przeklęty wszechocean pochłonie wszystko i jedynie co nam zostanie, to statki, aż i one zgniją od tej wody i utoniemy w odmętach chciwego giganta. Wtedy z pomocą przyszły głosy. Głosy, które utwierdziły moje obawy, namawiały mnie do odwrócenia sytuacji. Tam, gdzie jest ocean, powinien być ląd. Ludzie powinni chodzić wolni po suchej ziemi, a nie być więźniami statków i drobnych wysepek. To stało się moim celem — znaleźć sposób, by osuszyć morza.
Powtarzające się regularnie koszmary i głosy zaczęły mnie męczyć. Zacząłem jeść grzyby, palić zioła, a gdy to nie pomagało, to chodzić do znachorów i lekarzy. Nikt nie był jednak w stanie mi pomóc. Tylko ostatni, który był chudym, zgorzkniałym starcem, który co chwila bekał, polecił mi odwiedzenie pewnej wiedźmy. Niestety nie pamiętał szczegółów, nim chciałem się go spytać gdzie jej szukać, nie było nawet śladu po nim. Zacząłem więc jej szukać. Okazało się, że była całkiem znana i szanowana, oraz miałą wiele uczennic. Nazywała się Zelma. Wiele z nich odmówiło mi wyjawienia jej położenia. Dopiero ostatnia z nich była bardziej skłonna do wyznań. Dowiedziałem się, że Zelma zamieszkała w domku na kurzej nóżce w sercu bagien na Czwartej Wyspie Czarnego Archipelagu. Żywię nadzieję, że ona mi pomoże z moimi koszmarami i natrętnymi głosami.