Qbol: Cóż, oto przed wami wyczekiwany (hehehehe) pierwszy rozdział naszej opowieści. Chcieliśmy, żeby był odrobinę tylko większy od Prologu, ale się nie udało (wszystkiemu winna wena). Cóż…
Żeby nie przeciągać długo – Zapraszam do czytania.
Szczery: Miałem coś napisać, ale uznałem, że nie będę wam przeszkadzał w rozkoszowaniu się (albo i nie) nowym rozdziałem ;P Enjoy!
PS. I jak zwykle rozjechało nam akapity
ROZDZIAŁ 1
___________________________
Miesiąc później...
Światło powoli docierało na Grand Line, nie przeszkadzając nikomu, a przynajmniej nie znacznej ilości osób. Przebiło się powoli przez niebo, chmury, żagiel, dziury po sękach, oraz starą butelkę po rumie, po czym padło prosto na twarz śpiącego, brodatego osobnika.
- Cholera – Osobnik ten, szerzej znany jako pirat Szczery, otworzył swoje jedno oko. Drugiego nie mógł, ponieważ schował je sprytnie pod opaską. Nie musiał jej nosić, gdyż oczy były jednym z niewielu zdrowych organów w jego ciele, jednakże dodawało mu to (ponoć) stylu.
Szczery zszedł, czy też po prostu spierdzielił się z hamaka, po czym się rozejrzał. Pierwszą rzeczą, którą zauważył było to, że butelka po rumie była pusta. I tak zawierała wcześniej tylko oranżadę, bo Szczery po alkoholu zawsze chorował, jednakże poranne pragnienie sprawiło, że byłby skłonny wypić nawet grog. Drugą rzeczą, jaką zauważył, była wielka dziura za tą butelką.
- Bonesman znowu zapomniał tego naprawić.. .A to był taki piękny statek – wymamrotał ze złością, po czym wstał i poczłapał na pokład.
Był wczesny, chłodny poranek. Wszyscy pozostali załoganci jeszcze spali. Szczery usiłował sobie przypomnieć, kto powinien mieć teraz wachtę na bocianim gnieździe. Po dłuższej chwili dotarło do niego, że on sam. Machnął jednak na to ręką, zamiast tego oparł się o burtę i zaczął wpatrywać się w morze, rozmyślając o początkach tej historii. Wydarzyło się to dokładnie miesiąc wcześniej...
******
Przygoda ta zaczęła się, gdy Grigorij, uczony mędrzec, służący dobrą radą zawsze wtedy, kiedy jej potrzebowano (jak i wtedy, kiedy jej nikt nie potrzebował), późno już wyszedł na słońce Xatonlandi.
Znowu spał do południa, lecz jemu wsio rybka było, kiedy wstawał, bo na chleb zarabiał filozofią, którą można uprawiać o każdej porze dnia i nocy.
Będąc już po śniadaniu, na które składało się kefir, grzanka, kefir, oraz grzanka z kefirem, skierował swe kroki prosto do zamku. Czy też budowli, usilnie starającej się uzyskać wygląd zamku. Jak dotąd składał się jedynie z czterech, drewnianych ścian (z domieszką tektury), pomalowanych i wyciętych na kształt kamiennych murów z blankami (dodajmy także, iż połowa strażników także było wycięta).
Teraz właśnie, w jednym z rogów powstawała pierwsza przestrzenna wieża. Jednak wciąż składająca się głównie z drewna i tektury.
Król Xatonlandi (jej pierwszy kolonizator, czyli Xaton), siedział właśnie pod pobliskim drzewem. Jako, że król musi siedzieć na tronie, chwile czasu zajęło mu przesunięcie go pod to drzewo, ponieważ wybitnie irytowały go lecące z budowli trociny i sypiące się na niego skrawki tektury. Sposób, w jaki Xaton osiągnął władzę na nowym lądzie, nie obejmował mieczy wbitych w skałę, naznaczenia przez Bogów, magicznych stworzeń oddających mu hołd, tajemniczych przepowiedni, czy nawet zbrojnego najazdu.
Po prostu, gdy jeden z uczestników wyprawy kolonizacyjnej (mającej miejsce trzy miesiące wcześniej) Grigorij, miał już zejść na ląd i wbić w niego flagę swej ojczyzny, została mu ona wyrwana z rąk przez Xatona, który zeskoczywszy ze statku, wbił ją nieporadnie w piasek i ogłosił się władcą całej wyspy. W zasadzie nikt z tym nie dyskutował, gdyż i tak każdy robił to, co chciał.
- Znowu rozbudowujesz swój pałac? - spytał Grigorij, podchodząc do młodego władcy. Siedział on wygodnie na swoim wyścielanym tronie, rozkraczając się przy tym iście nie po królewsku, z nogą przewieszoną przez poręcz. Na swe codzienne ubranie narzucony miał swój ulubiony strój, który był inspirowany (by nie powiedzieć - zerżnięty) strojem jego ulubionego bohatera Grand Line, Sogekinga. Kostium ten stanowiła czerwona peleryna, oraz złocista maska, swym kształtem przypominająca barwne słoneczko, bądź wyjątkowo ubogi słonecznik.
- Taa... - głos króla (bo przecież nie jego zasłonięta twarz) świadczył niezbicie, o tym, że coś go trapi. - Ale to wciąż tylko drewno. Drewno i tektura, jeśli mam być całkiem szczery. Nie mogę być poważanym przez inne nacje władcą, skoro mieszkam w czymś, co można szturmować z kornikami!
- Góry tu wyglądają na bogate, może gdyby ruszyła nasza gospodarka, udałoby się uruchomić produkcję kamieni... - jak zwykle mądrze i jak zwykle nie będąc pytanym odpowiedział Grigorij. - Ale do tego trzeba ludzi. Dużo więcej niż mamy teraz. Nawet nasi żołnierze, nie mają prawdziwej broni – wskazał na grupę dzieciaków, które puszczały sobie tekturową halabardę na wietrzę.
- Jakiś pomysł, skąd mamy ich niby wziąć? Nikt tu nie chce przypłynąć, odkąd rozniosła się wieść, że my tu jeszcze robimy do latryny!
Grigorij pomyślał o tym przez dłuższą chwilę, jako iż płacono mu od godziny, nie od efektu. W końcu jednak miał już gotową odpowiedź. Ledwo jednak otworzył usta, by ją wygłosić, przerwał mu czyjś krzyk:
-Xaton! Tu jesteś leniu niemyty! - gdy tylko padły te słowa, ktoś lub coś spadło z drzewa za nimi, prosto na króla Xatonlandi. - Ile treningów masz zamiar jeszcze opuścić, co?
- Ale Owca, ja przecież jestem teraz królem! - wycharkał przygnieciony do ziemi Xaton. - Nie sądzisz, że mogłabyś mi dać z tym spokój?
- O, nie, mój drogi! Królem to ty będziesz, jak wygramy zawody! – kiedy opadł kurz, po upadku Xatona, Owca okazała się być młodą, krótkowłosą kobietą odzianą w sportowy dres, oraz trzymającą na barkach potężną kłodę.
- Hej, wy tam! Też mi złazić natychmiast, trening mamy! - Te słowa skierowała do robotników, majstrujących przy nowej wieży. Nim Xaton zdążył się pozbierać, trzy osoby odłączyły się od grupy na chwiejnej konstrukcji i stanęły przed swoją trenerką.
- No już, wstawaj! - po krótkich poszukiwaniach, utrudnionych przez maskę, Owca chwyciła Xatona za ucho, po czym zaprowadziła (albo raczej dociągnęła) do reszty szeregu.
- Jak waszym zdaniem mamy wejść do pierwszej ligi, skoro przez wasze lenistwo już nam grozi spadnięcie do trzeciej! No już, chłopcy, rozgrzewamy się!
Na ten rozkaz wszyscy czterej zawodnicy grupowego rzutu kłodą zaczęli mniej, lub bardziej ochoczo biegać i rozciągać się na pogodnie zielonym trawniku. Owca w tym czasie oparła kłodę o drzewo, pod którym wciąż stał Grigorij i rozejrzała się.
- No, powiesz coś w końcu? - spytał mędrca Xaton, od dłuższej chwili biegnąc wokół niego w kółko.
- Hm? Nie no, chcecie wygrać to trenujcie, trenujcie! - wyraził swe zdanie zapytany (wyjątkowo).
- Nie o tym mówię! - wysapał spod maski król - Pytam, co wymyśliłeś z tym zachęceniem ludzi do przybywania na Xatonlandię!
-Spójrz, królu! - Grigorij zatoczył swoją laską, doskonałym argumentem w czasie sprzeczek, spory półokrąg. - Te wszystkie ziemie czekają na kolonizację. Drzewa na wyrąbanie, ziemia na zaoranie, zwierzęta na uwędzenie. Sami tego nie zrobimy, prawda?
- Jesteś pewien, że tego właśnie chcemy? Postępu kosztem ekosystemu? - Spytał Xaton, udając że się rozciąga.
- Chcesz mieć zamek z cegieł, czy nie? - warknął mędrzec, zaciskając bojowo dłoń na swym kosturze, bo polemiki nie znosił.
- Dobrze, dobrze, ja tylko pytam. - cicho odparł władca Xatonlandi, robiąc pompki, dopóki jego trenerka nie odwróciła głowy w inną stronę.
- Tak więc... na czym to ja.. Ach! - Grigorij odchrząknął krótko, po czym kontynuował swą myśl. - Rada ma krótka i prosta. Ogłoś wszem i wobec, po okolicznych wyspach, że każdy, kto zobowiąże się pomóc w zagospodarowaniu terenu, dostanie jego część na własność.
- Na własność?! - krzyknął głośno Xaton, czym ściągnął na siebie uwagę Owcy.
- Wszyscy, do szeregu, Xaton, ty też! - Trenerka krzykiem zaprowadziła porządek wśród swoich podopiecznych.
- Zaczynamy trening!
Jak zawsze przy tej czynności, Owca rozpięła swoją dresową bluzę i ściągnęła ją, odrzucając za siebie. I jak zawsze, wszystkie cztery pary oczu patrzyły z nadzieją, że może tym razem ich trenerka zapomniała założyć koszulki. Nie zdarzyło się to jeszcze nigdy, nie zdarzyło się to także teraz. Ale mimo to, za każdym razem cała młodzieżowa kadra drugiej ligi rzutu kłodą miała nadzieję, że może tym razem będzie inaczej.
- No, chłopaki. - Bez żadnego widocznego wysiłku, Owca chwyciła kłodę i miotnęła nią prosto w kierunku zaskoczonych ( i wciąż zawiedzonych) zawodników.
- Łapcie!
- Na własność. - Grigorij nachylił się nad Xatonem, który razem z resztą drużyny walczył z kłodą o odzyskanie oddechu.
- Jednakże władcą całej wyspy będziesz ciągle Ty.... No, w każdym razie będziesz królem. A zobaczysz, jeśli ludzie dostrzegą szansę na dostanie za frajer gospodarstwa, to wkrótce poziom zaawansowania tej wyspy wzrośnie tak, że będziesz mógł sobie dwa zamki postawić! Letni i zimowy!
- Dwa zamki? - Ta informacja wywarła na władcy Xatonlandi tak duże wrażenie, że poderwał się na równe nogi razem z kłodą, uwalniając tym samym zarówno siebie, jak i przyjaciół. Zaraz jednak poczuł jej ciężar i zatoczył się pod nią ciężko.
-No, nie stójcie tak, pomóżcie mu! - wydała komendę Owca, widząc nieporadne ruchy reszty kadry.
To ich jakby otrzeźwiło, po chwili wszyscy czterej trzymali już bal w pozycji do rzutu, podczas gdy ich trenerka wskazywała im ich błędy w postawie bądź uchwycie kłody. Po paru minutach, kiedy już wszystko wyglądało mniej więcej w porządku, łaskawie zezwoliła zmęczonym już sportowcom na wykonanie rzutu.
- Iiiii raz! Iiiii dwa... Iiiii trzy!!! – jako, że król stał za kłodą, nie wiedział nawet, w którą stronę będą rzucać. Jak się okazało, gdy tylko długi bal drewna wzniósł się w powietrze, stanęli akurat mniej więcej naprzeciw jego zamku.
- Nieee! - krzyknął zrozpaczony król, lecz było juz za późno. Pech chciał, że tym razem młodzieżowa kadra drugiej ligi rzutu kłodą pobiła własny rekord, dorzucając aż do frontowej ściany budowli, swą niszczycielską siłą dekapitując strażnika z dykty. Przez dłuższą chwilę nic więcej się nie stało. Po chwili jednak, powoli lecz nieuchronnie, wszystkie cztery ściany runęły z hukiem na ziemię, odsłaniając czerwony dywan, styropianowe kolumny i trzech zdezorientowanych robotników, którzy grali właśnie w karty przy beczce.
- Nooo, brawo! - Owca klasnęła w dłonie wyglądając wreszcie na zadowoloną. W przeciwieństwie do Xatona, który jeszcze nie pozbierał swej szczęki z podłogi. - Dziesięć minut przerwy, potem próbujemy drugi raz. Tylko tym razem może będziecie pamiętali, żeby skupić się na celowaniu.
- To jak będzie z tym planem? - Spytał Grigorij króla, ignorując jego coraz mocniej zaciskające się pięści.
- Dobra, w porządku! Niech będzie! - wycedził Xaton. - Jeśli mój Den Den Mushi wciąż jest w jednym kawałku, to zaraz dam znać o tym całym dekrecie... - klnąc i parskając, pierwszy kolonizator i król Xatonlandi udał się w kierunku swojego świeżo upadłego pałacu, aby zaprosić do swego królestwa nowych osadników. Wśród nich, jak się miało jednak okazać już wkrótce, przybyć miały także jednostki wybitne. I to o nich będzie dalsza opowieść, bo przecież chyba nie o zwykłych, nudnych rolnikach?
******
Tymczasem, na brzegu jednej z Xatonlandzkich plaż, zjawiła się postać Qbola. Bez żadnych iskier, rozmycia się rzeczywistości, czy nawet tradycyjnego płomienia. Po prostu w jednej chwili nie było nikogo, a w następnej mikrosekundzie rzeczywistość ziemska była bogatsza o kolejnego człowieka, który właśnie otrzepywał spodnie z piasku.
-No dobra, to jestem... - powiedział sam do siebie pan Mhrocznych Koshmarów, rozglądając się po okolicy. - Co za miejsce... - dodał, kontemplując świeże powietrze, piękną pogodę, bialutki piasek, świergot ptaków, dziką przyrodę zamieszkującą pradawne puszcze... - Aż się rzygać się chce. Mogę się założyć, że nie mają tu nawet ani jednej, małej spalarni śmieci!
Po chwili tej (nie trwającej długo) kontemplacji, Qbol postanowił wygrzebać się z piasku i usadowić się wygodnie pod pobliskim drzewem. Gdy już to uczynił, kolejnym ze swych magicznych pstryknięć palcami sprawił, że naprzeciw jego głowy zawisła czarna aktówka.
- Tylko to może mnie zgubić! (odwrotny system wartości... ale to już wiecie) - wymamrotał, wyciągając z teczki o wiele grubsze niż ona sama tomiszcze. Zdmuchnął piekielny kurz z okładki, który po wzbiciu się w powietrze na chwilę przybrał kształt czaszki, odsłaniając wyryte w kości litery: "Bardzo Stary i Bardzo Nieżyciowy Czarci Kodeks".
Przez dłuższą chwilę wertował stronice Kodeksu. Ludzie od zawsze (czyli, pewnie od czasów ciemnego średniowiecza) wierzyli, iż wykonany jest on z wyprawionych skór wszystkich gatunków zwierząt, jakie kiedykolwiek istniały na Ziemi. Jest to myślenie dalece nieprawdziwe i nie mające żadnego pokrycia w rzeczywistości, ponieważ takie działanie byłoby całkowicie niehumanitarnym pogwałceniem praw natury. Są ze skóry ludzkiej, rzecz jasna.
Minuty mijały, a Qbol nie znajdywał niczego przydatnego. W końcu jednak, jego chciwe oczy znalazły to, czego potrzebowały.
- To jest to! - uradowany krzyknął Qbol, wczytując się w ósmą regułę Harrenflorgeila. Według niej, każdy śmiertelnik, który został zabity przez czorta tylko z powodu własnej głupoty, nie może być uważany za jego ofiarę, nie zasila więc jego czarciego licznika dusz.
-Jakie szczęście, że "śmiertelnik" i "idiota" to synonimy. - Pan Mhrocznych Koshmarów uśmiechnął się paskudnie, zatrzaskując księgę, po czym rozkazał jej iść, wraz z aktówką, do diabła.
- Coś mi się widzi, że pora zaznajomić się z lokalnym miejscem kultu.
A jego czarci śmiech długo jeszcze nosił się pomiędzy drzewami.
******
Kilka kilometrów dalej, gdzieś na niewielkiej polanie pośród gęstych, niedostępnych lasów, błyskawica rozświetliła niebo, po czym bez ceregieli uderzyła w sufit pięknej, wielkiej, niebieskiej i w ogóle boskiej świątyni. Wewnątrz budynku dało się usłyszeć krzyk:
- Jasna Cholerka! Jolly! Ile razy mówiłem ci, żebyś zostawiała sufit otwarty!
-Jak zostawiam otwarty, to przeciągi się robią! – buntowniczo odparła kapłanka jedynego bóstwa na wyspie.
-Ale jestem bogiem! Masz zostawiać otwarty sufit! – zdenerwował się Kami. Po chwili ciszy z wnętrza świątyni znów rozległ się głos boga, jednakże w nieznacznie podwyższonej tonacji
- Auć auć auć... Dobrze, dobrze, będę wchodził oknem!
Po kolejnej chwili, gdy już emocje opadły, Jolly oraz Kami siedzieli przy stole i popijali kawkę.
Jego boskie spojrzenie padło na ściany, zrobione z dobrej jakości drewna, z (dużą) domieszką tektury oraz (małą. A nawet można by rzec mikroskopijną ilością) kamieni.
- No, to co taaaam się znowu urodziło? - Spytał Kami, ziewając w połowie zdania. ??le znosił podróże między Niebiańskim Pałacem a światem śmiertelnym. Powodowały one u niego senność i lekkie otępienie przez parę kwadransów. Lepsze było jednak to, niż wysłuchiwanie ciągłych krzyków kapłanki, których w żadnym stopniu nie głuszyło nawet zatykanie uszu pierzastymi chmurami.
- To, że ja jestem kobietą i nie będę pracować w takich warunkach! Zgłoszę cię do sanepidu! – Jolly widocznie była dziś nie w humorze.
- Dobrze, dobrze, ale o co chodzi? - Kami nalał sobie trzecią już filiżankę kawy. Pomagała zabić skutki uboczne podróżowania jako błyskawica.
- No spójrz tylko! - kapłanka machnęła ręką w kierunku środka sali, gdzie, pod oszklonym ( w rzeczywistości – pomalowanym na niebiesko) sufitem, znajdywał się ołtarz. Pokryty on był przede wszystkim krwią. Dużą ilością krwi. Cóż, wyznawanie bóstw na Xatonlandi było jeszcze na poziomie początkującym i obejmowało składanie ofiar z istot żywych. Kami wolał zbyt dokładnie się nie przyglądać temu miejscu, cuchnącemu i zabarwionemu juchą, gdyż Bóg nie Bóg, żołądek już zaczynał mu się buntować.
- Cóż, jeśli o to chodzi, to po co od razu sanepid, ja nie raz mówiłem, że takie niehumanitarne traktowanie nie jest konieczne aby...
-Co takiego? – przerwała mu Jolly, podchodząc do ołtarza - To ja tu jestem tą, która jest niehumanitarnie traktowana! Spójrz Bogu, czym ja to muszę robić! - kapłanka chwyciła oparty o kamienny blok, zakrwawiony topór, i wywinęła nim w stronę Kamiego, jak gdyby reklamowała wadliwy towar. - Czy to jest profesjonalne narzędzie pracy? Popękane stylisko, trzonek odpada, ostrze wyszczerbione... jak ja, szanowana kapłanka na pół etatu, mam składać ofiary z takim czymś?
- Co ja Ci poradzę... – powiedział Kami, szybko odsuwając od siebie topór - Wiesz przecież, że nie umiem stworzyć porządnej broni.
- Jak to? - Jolly znów machnęła toporem, ochlapując przy tym ścianę kropelkami krwi. - Przecież jesteś Bogiem, możesz stworzyć wszystko!
- Tak, ta część się zgadza. Jestem też wszechwiedzący, wszechwidzący i tak dalej... Ale na kowalstwie się ni w ząb nie znam! Nie macie tu na wyspie jakiegoś porządnego kowala?
- No właśnie nie... Czyli nie da rady...? - na obliczu kapłanki zagościł smutek.
- No, spróbuję coś stworzyć. Ale nic nie obiecuję. - odparł Kami, bo był jednak bogiem miłościwym, przynajmniej dla tej garstki śmiertelników, których lubił. Nagle poczuł jakiś nieprzyjemny zapach. - Nie zostawiłaś czegoś na ogniu? - spytał.
- Ja? Nie. Czemu... - w tym momencie religijnie wyczulone zmysły kapłanki także odezwały się alarmująco. - Ktoś nadchodzi. Ktoś... zły.
- Hej, no, witam wszystkich, ładny dzień na oddawanie czci naszym bóstwom nieprawdaż? Och, ależ nie musicie wstawać, siadajcie, nie chcę wam przecież przeszkadzać, tak się tu przyszedłem pomodlić, i inne takie... - Osobnika, który właśnie wszedł do świątyni, cechowały dwie rzeczy. Świetnie wyglądający garnitur, i najbardziej fałszywy, dwulicowy uśmiech, jaki Kami kiedykolwiek widział w swym nad-życiu. - No więc, które z was to Bóstwo, a które kapłanka? Haha, taki żarcik na rozluźnienie. Nie no, jesteście spoko, lubię was, może rzelka? - w trakcie tego, przyspieszającego niczym pociąg Rocketman, potoku słów, w ręku przybysza pojawiła się torebka, z lekko zajeżdżającymi siarką, żelatynowymi przysmakami.
- To się wymawia żelka! Przez "ż" z kropką! - Jolly pociągnęła lekko nosem, czego po chwili od razu pożałowała, czując silny, oczyszczający zatoki zapach Zua. Chwyciła oburącz swój topór, na który jeszcze przed chwilą skarżyła się bogu
- I wiemy kim jesteś, odejdź stąd, bo nie masz tu czego szukać!
- Ej, proszę was, nie bawmy się w ocenianie ludzi po pozorach, co? Dla mnie, to Wy jesteście tymi złymi, ale ja się na was tak obelżywie nie wypinam, prawda? - czart rozsiadł się wygodnie na jednym z krzeseł, kładąc nogi na blacie stołu
- No, Boguś, nie rób takiej miny, dobrze wiesz, że przez trzy lata nie mogę jeszcze nic zrobić.
Ot, co najwyżej trochę kuszenia, trochę zamętu, ale ty porobisz trochę cudów i bilans wyjdzie na zero. Nie masz czego się obawiać. No, chyba, że będziesz sobie wolał tu siedzieć z tą ślicznotą, zamiast wyjść do ludzi i trochę poczarować. Wiesz, omamiać śmiertelników swoją boską mocą i takie tam, no ale twoja strata. Pamiętaj, Boguś, licho nie śpi nigdy! - demon w garniturze wyszczerzył się jeszcze szerzej w stronę Kamiego, odsłaniając nieludzko wręcz ostre kły. Nawet jego fryzura wydawała się wyrażać pogardę do całego świata – ciemne, nieuczesane, włosy, leniwie opadające na oczy.
- Czego chcesz? - Spytał Kami - Radzę Ci, abyś nie próbował żadnych sztuczek z nikim z tej wyspy.
- Och, jej, Boguś, po co od razu tak groźnie, po prostu pomyślałem, że wpadnę, przywitam się, zobaczę z kim to przyjdzie mi się kiedyś zmierzyć i w ogóle. Wiesz, taka mała zapoznawcza wizyta, jak to się często robi w sąsiedztwie, z tym, że na ogół to się chociaż herbatkę gościowi proponuje, wiesz? -
W tym momencie rozległ się krótki krzyk, podczas gdy Jolly wykonała zamach toporem, mierząc prosto w głowę czorta, który nawet nie drgnął. Ostrze zatrzymało się o milimetry od jego głowy. Ku zdziwieniu kapłanki, zostało zatrzymane dłonią boga, który wciąż ponuro wpatrywał się w piekielnika.
- No, no, moja droga, to mogłoby być baaardzo głupie z twojej strony! Nawet nie wiesz jak! - czort wstał, nachylając swą twarz do twarzy Jolly - Niestety, bardzo tego żałuję, ale coś Cię powstrzymało.
- spojrzał niechętnie na Kamiego, który milczał. - Może następnym razem, nie będziesz miała tyle szczęścia, żeby ktoś Cię powstrzymał w porę…. No! To chyba tyle, jeśli chodzi o wizytę. Nie chcę w końcu nadwyrężać waszej, prawda, gościnności! Było bosko, nie ma co! - demon wyprostował się, po czym odszedł w stronę wyjścia z świątyni. W progu odwrócił się jeszcze, mierząc wzrokiem ponurego Kamiego i oszołomioną Jolly. - Jakbyście mnie szukali, będę gdzieś w pobliżu. Pytajcie o Pana Mhrocznych Koshmarów. -
I rechocząc dziko, opuścił budynek.
Gdy wyszedł, z rąk kapłanki wypadł topór, który pomimo swojej tępoty wbił się w podłogę. Jolly zwaliła się na fotel, po czym odgarnęła włosy ze spoconego czoła.
- Nigdy, ale to nigdy nie atakuj demona bronią doczesną. - przestrzegł Kami, siadając obok - Nie wiem co on knuje, ale tak nie wyrządziłabyś mu żadnej krzywdy, ściągnęłabyś tylko na siebie nieszczęście.
Przez chwilę obydwoje siedzieli w milczeniu, dopóki nie rozległ się głośny wrzask, po którym nastąpiła niekończąca się litania przekleństw.
- Przynajmniej doły z kolcami działają jak należy. - uśmiechnęła się kapłanka, nagle podniesiona na duchu.
******
-Królu! Królu! – Dwóch posłańców wbiegło do pośpiesznie sklejonego taśmą zamku. W środku znajdował się tron (aktualnie pusty), parę krzeseł, oraz stół z obrusem. Oprócz tych niewątpliwie królewskich mebli był także, niewątpliwie nie-królewski doradca, który siedział na krześle, nieopodal stołu. Na pytające spojrzenia posłańców, Grigorij odpowiedział wskazaniem stolika, przykrytego kraciastym obrusem.
- Już jest, królu! Statek z nowymi osadnikami. – Xaton, bo do niego oczywiście, te słowa były skierowane, uśmiechnął się spod stołu. Znaczy, tak wydawało się Grigorijowi, bo przez maskę, oraz obrus, nie mógł być pewien.
-Widzisz mój przyjacielu – powiedział wesołym tonem Xaton, zakrywając się szczelnie obrusem – Miałeś rację! Nie minął tydzień, a już mamy przybyszy! Już wkrótce będę miał dwa kamienne zamki! A nie jeden... taki. – oficjalny władca wyspy wystawił palec spod stołu, wskazując, na krzywo posklejaną ścianę.
– Już serdecznie dość mam tego zamku. Ale już niedługo…. Już niedługo.
- Jako władca powinieneś przywitać ich jako pierwszy. – stwierdził jak zwykle niepytany Grigorij.
- Niby powinienem, ale Owca pewnie dalej się tu kręci. – stwierdził cicho Xaton, siedząc w kucki pod stołem - A przecież mi, królowi, nie wypada ganiać przez całą wieś niosąc kłodę!
- A wypada chować się pod stołem? - Zapytał mędrzec, czym zaskarbił sobie nieprzychylne spojrzenie króla.
- Dobra, dobra, trafią tu jakoś, chyba nie są idiotami. - Odparł władca, postanawiając na razie nie opuszczać swojej kryjówki.
- No ja mam nadzieję, że owszem, są - Odparł przechodzący obok mężczyzna w garniturze, ale nikt nie zwrócił na niego uwagi.
- Tak, królu, oni już idą. Tam, na brzegu, nieopodal...
******
Nieopodal, do kolejnej z licznych, Xatonlandzkich plaż, przybił spory frachtowiec. W parę minut rozpętał się głośny harmider, podczas gdy dziesiątki ludzi opuszczały statek, niosąc własny dobytek. Oraz, jeśli tylko się dało, dobytek cudzy. Rolnicy, rzemieślnicy, wynalazcy, lekarze, skrybowie, oszuści, krętacze, skrytobójcy i hazardziści - wizja otrzymania własnego kawałka ziemi, przyciągała wszystkich. Parę osób zdawało się jednak być ponad tym ludzkim wyścigiem szczurów, wpatrując się z pokładu na nowy ląd.
- Całkiem nieźle to wygląda. - stwierdził nadzwyczajnie wielki mężczyzna, w czarnym płaszczu za małym o kilka rozmiarów. - Co o tym sądzicie?
- Bo ja wiem? - wyraził wątpliwość ktoś spowity kłębami dymu z palonego przez siebie cygara. - Na pewno jest nad czym popracować. Hej, a gdzie Kowal?
- A skąd ja mam... To jest... Gwiazdy mówią mi, że płynął tuż za nami. - Odparła kobieta mająca na sobie więcej mistycznych symboli, niż znalazłoby się na niejednym sabacie czarownic.
- Gwiazdy? - zdziwił się palacz, unosząc głowę. - Przecież mamy południe...
- Pozwoliliście mu płynąć samemu? Z jego zmysłem orientacji? - wtrącił się młody chłopak, pukając się niedwuznacznym gestem w czoło, używając do tego dłoni niemal dwukrotnie większej niż normalna. W wyniku tego rozległ się blaszany pogłos, do którego był przyzwyczajony już każdy w jego otoczeniu.
- Ryba miała mu pomóc, ale tyle załadował na tą swoją łódkę sprzętu, że zabrakło dla niej miejsca, więc popłynęła z nami. - Odparła popołudniowa czytelniczka gwiazd.
- Trudno, jakoś tu trafi. - palacz splunął resztką cygara do wody, a rozwiewający się dym odsłonił postać w prążkowanej koszuli, (rozchełstanej na piersi, aby nie zasłaniać pozłacanego łańcucha), oraz o czarnych włosach, zaczesanych gładko do tyłu.
- Hej, wszyscy! - krzyknął do pozostałych osób na statku - Idziemy.
Odwrócili się w kierunku wyspy, która miała już wkrótce całkiem odmienić ich życie. A, że niektórym nie odmieniła, to już nie jej wina.
*****
Na pełnym, niespokojnym morzu, daleko od brzegu Xatonlandi, od którego odbijał wyludniony frachtowiec, małą łódeczką raz po raz szamotały olbrzymie fale. W środku, oprócz masztu, stosu żelastwa i dziwnej, wykonanej z brązu statuetki, znajdował się człowiek. Ubrany był w pomięty, brązowy płaszcz, oraz kapelusz z szerokim rondem. Zerkał co chwilę, to na kawałek kartki, który trzymał w ręce, to na niespokojne morze.
-Gdzie ja do diabła jestem?! Nawet pieca nie można rozpalić, taka zapchlona pogoda. I czemu do jasnej cholerki nie ominąłem jeszcze tego przylądka Dobrej Matki Głupich z olbrzymią latarnią! Jakaś kuternoga musiała tą mapę rysować! Miałem płynąć za jakimś wielkim statkiem, ale on się chyba zgubił. DO KROĆSET!
A zimny wiatr dął w żagiel, kierując łódką w nieznaną stronę….