Xatonlandia - ,,Z żywotów świętych... I tych mniej"
Ten temat nie posiada streszczenia.
Aktualnie ten wątek przeglądają: 4 gości
Subskrybuj ten wątek Odpowiedź
Szczery

Imperator

Licznik postów: 1,822

Szczery, 14-07-2009, 20:26
Masta napisał(a):Jakbyście mnie chcieli wcisnąć do Xatonlandii to odrazu mówię- Krótkie włosy, koszulka do pępka, krótkie spodenki, na nogach buciory a na plecach karabin. Big GrinDD

Ty masz jeszcze czas, bo twoje wejście jest zaplanowane na nieco później, więc będziemy mieć na uwadze twój opis Wink

Vegi - Jaki książe? Nie łapię.
Szczery

Imperator

Licznik postów: 1,822

Szczery, 15-07-2009, 04:41
Szczery: Właśnie z obecnym tu także kolegą Qbolem przedstawiamy wam kolejny rozdział Xatonlandzkiej opowieści, którą w jakimś stopniu stworzył każdy z was Wink Tym razem znów macie dwa razy więcej zabawy, ale o tym już powie wam Qbol... ja idę wreszcie wziąć chłodny prysznic...


qbol: Prolog: 2,5 strony. Pierwszy rozdział: 5 stron. Drugi rozdział: 10 stron. Zaczynam się bać... Oto przed wami drugi rozdział naszej historii Proszę wziąść pod uwagę poświęcenie, bo przesiedzieliśmy prawie całą noc

Niestety, mam też złą wiadomość. Z powodu poważnego remontu, najprawdopodobniej będe miał anulowany dostęp do neta na okolo 2-3 tygodnie. Postaram się pisać ze Szczerym poprzez kawiarenkę, ale jak się nałoży na to obowiązki z remontu... Będzię ciężko, ale postaram się. Dlatego proszę o wyrozumiałość.


Szczery: Czyli żadnego "Kiedy będzie kolejny chapter?" jeśli łaska.




ROZDZIAŁ 2

___________________________



Miesiąc później…



- Mewa. Lata sobie spokojnie po niebie. Nie obchodzi ją ani Jolly, która z toporem biega po świątyni, ani Xaton, który do swoich zamków zaczął dobudowywać fort. Nie obchodzi jej to, że zaraz trzaśnie w maszt…. Cóż, teraz to nieważne -westchnął pirat Szczery, opierając się o burtę statku. Był wczesny poranek. Słońce leniwie omiatało pokład, odsłaniając liczne braki w drewnie i nie tylko tam.
Znakiem rozpoznawczym Szczerego (oprócz tego, że był jedynym, podobno, niepijącym alkoholi piratem na statku), było sprytnie zasłonięte opaską oko, aby dodać sobie stylu.
Patrzył, jak mewa powoli, acz równomiernie spada na pokład, aby zakończyć swój ostatni lot, zderzając się z głową szermierza Marimo, który właśnie otworzył drzwi. Osobnik ten podrapał się po głowię, po czym spojrzał na martwą mewę.
- Nareszcie będzie co jeść – stwierdził, po czym wziął mewę do kuchni. Gdy Szczery skierował swoje bystre pół-spojrzenie na plecy Marimo, mimowolnie powrócił wspomnieniami do dnia, w którym pierwszy raz się spotkali….



******

Trap z głośnym hukiem (oraz pluskiem. Cóż, nie zawsze uda się dobrze przycumować statek) uderzył w drewniane molo. Po chwili musiał przeżyć oblężenie setek stóp, których właściciele, ciągnąc, pchając, lub zrzucając niekoniecznie tylko ładunek, schodzili na ziemie (przez Xatona) obiecaną. Wśród kobiet (dużo), mężczyzn (dużo), oraz dzieci (zdecydowanie za dużo) znalazło się także parę osobników płci bliżej nieokreślonej. Oprócz tej masy nic (w historii) nieznaczących ludzi, na pokładzie wciąż znajdowali się Ci, którzy na zawsze odmienią oblicze Xatonlandii.
Uczesany do tyłu, czarnowłosy osobnik, z nowym, olbrzymim cygarem w ustach, stał z boku krzątaniny, przypatrując się biegającym ludziom.
– Zatem, jak już wspomniałem, trzeba by zejść na dół. – przez chwilę milczał, puszczając kółka z dymu – Jakieś propozycję?
- Mogę im przepowiedzieć – stwierdziła kobieta, ubrana w taką ilość symboli i innych wisiorków, że gdyby je przetopić, można by z nich zbudować nowiutki frachtowiec – co się stanie, jak nasz szanowny przyjaciel spróbuje się tamtędy przecisnąć – wskazała na olbrzymią postać stojącą za nią. Był on tak wielki, że gdy człowiek unosił głowę, aby spojrzeć mu w twarz, dochodziło do niego, że patrzy na jego tors. Był znany szeroko, oraz wysoko (z akcentem na wysoko) pod przyjemnym imieniem Vegi.
- Nie trzeba – zahuczał olbrzym – sam wam utoruję drogę. – Aby spełnić swoją obietnicę, ze złowieszczym rechotem ruszył po trapie, który z jeszcze bardziej złowieszczym trzeszczeniem wygiął się niebezpiecznie, po czym pękł pod ciężarem wielkoluda. Po chwili dało się usłyszeć plusk, oraz zobaczyć falę wystarczającą do przegnania tłumów z brzegu.
- Chlor, to też przewidziałaś? – rozległ się kpiący głos, mniej więcej ze środka dymu, który kłębił się wokół postaci z papierosem w wersji exclusive w ustach (bystry czytelnik zauważył pewnie już, iż dym ten zachowuję się w sposób zupełnie nienaturalny. Cóż, autorzy również o tym wiedzą, ale nie mają zamiaru nic z tym zrobić).
- Taa. Tylko zapomniałam powiedzieć. – stwierdziła dobitnie kobieta nazwana Chlor.
- Eee, czy on potrafi pływać? –Rozległ się niski głos osobnika, którego prawa ręka przypominała wielkością wielki kołpak. W sumie, z wyglądu również.
– Dobre pytanie. – począł się zastanawiać namiętny palacz cygar. – Chlor?
- Cóż, księżyc mówi, że nie potrafi. – powiedziała wesoło zapytana.
– Jaki księżyc? Gdzie ty tu widzisz księżyc? – spytał zdenerwowany wielkołap.
- Noo… – zacięła się na chwilę mniej, lub bardziej, udana z przepowiedniami prorokini - ...mniej więcej tutaj. - wyciągniętą ręką zatoczyła pełne koło. – A zresztą Bonesman, kogo to obchodzi? Musimy mu pomóc.
- Czemu zawsze muszę pomagać innym! - marudząc pod nosem, wielkoręki chłopak zdjął buty i koszulkę, po czym skoczył do wody za Vegim. Po chwili dało się słyszeć jego głos – Pomocy!
- Czego znowu? – spytał zdenerwowany palacz.
- Ja też nie potrafię pływać! – odezwał się bulgoczący głos.
- Wyławiamy, czy rekrutujemy następnych? - odezwał się obłok dymu, a jego ton sugerował, iż nie żartuje. Po chwili jednak, paru nieco bardziej uzdolnionych pływacko ochotników wyłowiło topielców, choć przy wyciąganiu Vegiego największe zasługi odniosła wciągarka kotwicy.
- No dobra... - nałogowy palacz, którego imienia wciąż jeszcze nie poznaliśmy (co doprowadza do szału autorów, zmuszonych do wymyślania kolejnych jego opisów), popatrzył groźnie na swoich pięciu towarzyszy. - Zanim w końcu pójdziemy... nikogo więcej do wyłowienia? Może ktoś chce coś jeszcze powiedzieć? Jakiś genialny pomysł, przepowiednia, może ktoś chce siku? - mężczyzna zignorował podniesienie ręki przez jedną osobę. - No, to idziemy, pewnie już dawno wszyscy dotarli na miejsce.



******



Łódź z lekkim stukotem dobiła do dziewiczego brzegu, który, zanim na dobre przeszedł w ląd właściwy, kończył się drugim brzegiem. Osobnik w pomiętym płaszczu lekko zeskoczył do płytkiej wody i rozejrzał się.

-Jak na Xatonlandie, to mała ta wysepka – stwierdził, po czym podrapał się po nosie i znowu zerknął na mapę. – Przecież to powinno być tutaj….. O cholera, to miał być wschód!.... Tylko gdzie jest ten wschód?!



******



Równocześnie do wsi powracała Jolly, jedyna kapłanka jedynego bóstwa na wyspie. Jakby nie patrzeć, pełnienie kapłańskiej posługi było dla niej pracą jedynie na pół etatu, jako dodatek do jej zaszczytnej funkcji ministra finansów Xatonlandii. Niejedna osoba by jednak powiedziała, że to właśnie robota w rządzie wyspy jest dla niej dorywczą pracą. Teraz jednak, gdy także i do niej dotarły wieści o nowych przybyszach, pragnęła być częścią tej uroczystej chwili, przywitać ich należycie, a przede wszystkim - zobaczyć kogo to diabli przynieśli.

Jeśli o diabły chodzi, to jeden z ich przedstawicieli, wciąż w nienagannym garniturze, stał sobie wśród tłumu i z przyjemnością liczył nowo przybyłe dusze, pięknie spasione licznymi grzechami przeszłości. Uderzając się raz po raz po ręce, która mimowolnie wyciągała się do ukrytego w kieszeni rzelkowego granata. Qbol prosił siły nieczyste, aby nowi osadnicy mieli przeciętnie tyle rozumu, co niewyedukowana meduza.

Nie mniej podniecony był Xaton, który stojąc na chyboczącej się lekko beczce przed, z braku lepszego określenia, zamkiem, przemawiał do coraz tłumniej zgromadzonej gawiedzi.
- ...dlatego więc, rad jestem, że przybyliście tu tak licznie! Natura jest tu hojna i bogata, z całą pewnością starczy jej darów na wszystkie nasze potrzeby... A zatem oskubmy ją do cna, stwórzmy tu monopolię godną największych krain współczesnego świata! Niech nazwa Xatonland, potężnego państwa zbudowanego na wyspie Xatonlandii, budzi w każdym sercu podziw! Do dzieła rodacy, wszystko wokół jest wasze, pracujcie na moją... - rozległ się głuchy odgłos, jakby ktoś zza beczki stuknął swoją argumentacyjną laską o głowę króla - ..ekhm, naszą szczęśliwą przyszłość!
Odpowiedział mu uradowany okrzyk osadników, zaakcentowany podniesieniem tego, co kto miał - od rąk zaczynając, idąc przez szable i rapiery na widłach i pochodniach skończywszy.
-No, jak było? - spytał swego najlepszego (bo jedynego) doradcę Xaton, próbując zwinnie zeskoczyć z beczki. Tyle teorii, gorzej z praktyką - jego płaszcz zaczepił się o gwóźdź i władca wyspy grzmotnął twarzą w ziemię.
- Nic ci nie jest? –zapytał niespokojny Grigorij
- Niee, maska złagodziła upadek – dał się słyszeć przytłumiony głoś Xatona, który po chwili wstał i otrzepał się z ziemi.
- Moim skromnym zdaniem, – stwierdził Grigorij, powracając do przerwanego wątku – było całkiem nieźle. Już wkrótce będzie można wysłać pierwszą ekspedycję, która rozpocznie wydobywanie kamienia a wtedy...
- A wtedy –rozentuzjazmował się Xaton- wreszcie będę mógł stworzyć cud sztuki architektonicznej! Własną fortecę! Niezdobytą, niezniszczalną i... Tak, słucham? - ostatnie zdanie skierował do kogoś, kto właśnie postukał go w okryte czerwoną peleryną ramię. W odpowiedzi ten ktoś zionął mu w twarz dymem.
- Wybacz pan, że przeszkodzę, ale to, co tu mam, to prawdziwy dynamit. Lepszej ekipy pan nie znajdziesz, chyba że na Grand Line! - z obłoku dymu, ku przerażeniu króla, wysunęło się męskie ramię, które objęło władcę, następnie prowadząc go, w stronę niewielkiej grupki, która najwyraźniej nie zamierzała się rozejść.
- Ci ludzie, zmarnują się przy wyrębie lasów, czy przy sadzeniu rzepy. Oni stworzeni są do celów wyższych!
- Chcą zbierać wiśnie? - niepewnie zażartował Xaton. Nie czuł się zbyt pewnie rozmawiając z kimś, kogo twarzy nie widział - A... z kim mam przyjemność?
Wolna dłoń palacza zanurkowała w nieprzeniknionym obłoku dymu, aby po chwili wyciągnąć z niego czarne, grube, palące się cygaro i rzucić je na ziemię. Postać zgasiła go obcasem swego buta ze skóry węża, a rozwiewający się dym odsłonił postać w rozchełstanej koszuli (aby nie zasłaniać złotego łańcucha) i z czarnymi włosami zaczesanymi do tyłu (Wiemy, że wy wiecie, ale Xaton jeszcze nie. Nie wolno być samolubnym!).
- Nazywam się Arbuz, jestem menadżerem tej grupy i wierzę, że my, ludzie interesu, dojdziemy zaraz do porozumienia. A teraz przepraszam, ale muszę zapalić. - człowiek imieniem Arbuz (nareszcie...) wysunął ze swojego rękawa dwa cygara, jeszcze grubsze niż poprzednie. Spojrzał na Xatona oceniająco, po czym jedno z nich wsunął z powrotem, aby po chwili poszukiwań znaleźć inne, mniejsze i wręczyć je królowi. Pierwsze cygaro włożył między własne usta i zapalił, oczywiście uprzednio odgryzając i wypluwając końcówkę.
- Ale ja nie palę, Owca mi zabrania... - cicho zaprotestował Xaton.
- Spokojnie, Twoje jest z czekolady. - dobrodusznie stwierdził menadżer.
- Jej, dziękuję, pan jest naprawdę miły! - maska króla uniosła się lekko, po czym dłoń z cygarem zniknęła pod nią z cichym mlaskaniem. - A o o oi y ymi umy?
- Słucham? –Arbuz spojrzał niego ze zdziwieniem. Xaton przełknął i powtórzył pytanie
- A o co chodzi z tymi ludźmi?
- Otóż Ci ludzie, mój drogi Xatonie.. Mogę Ci mówić po imieniu, prawda? - po czym, nie czekając na odpowiedź, kontynuował. - Otóż o co z nimi chodzi. Tych kilku ludzi... oraz jeden, którego poznasz z czasem...Być może, ale raczej poznasz... Tych kilku ludzi może spełnić twoje marzenia o silnym państwie!
- To górnicy? Kamieniarze? A może... Nie, to zbyt piękne.. Murarze!? - wykrzyknął nadmiernie podekscytowany Xaton, myśląc o swym zamku, co najwyraźniej zaskoczyło Arbuza. Lecz tylko na krótką, króciutką chwilę.
- Och, więc widzę, że szanowny klient preferuje w rzemieślnikach! W takim razie mam tu doskonałą okazję, człowiek, który potrafi wszystko, nawet z ręki zdołał zrobić sobie arcydzieło. Otooooooooo Bonesman! - nie wiadomo skąd rozległa się szybka muzyka przygrywająca słowom menadżera, podczas gdy młody, wysoki chłopak z wielką ręką odłączył się od grupy, prezentując swe muskuły (lekko przy tym grzechocząc) oraz umięśniony tors, którego rysy były widoczne pod bezrękawnikiem. – Znakomity, utalentowany cieśla, a do tego z niebywałym zacięciem do najnowocześniejszych technik chirurgicznych! To jest ten człowiek, który przy pomocy prostego skalpela i paru swoich narzędzi może uczynić cię nadczłowiekiem! Powitajmy go brawami jeszcze raz… To był właśnieeeee Bonesman! - oklaski istotnie się rozległy, najwyraźniej z tego samego źródła co muzyka, gdyż Xaton nie widział ani jednej paru klaszczących dłoni.
- Łoooo... Sugoiiii, jest wielki! - z uznaniem zawołał król, podziwiając rozmiary cieśli - Ale to dobrze, przyda mi się taki wielki chłop przy budowaniu zamku! Zatrudnię go!
- A zatem nie traćmy rozpędu, kolejny członek tego świetnego zespołu to wielki, przerażający, supersilnyyyyyy Vegi! Tak, jego także powitajmy brawami! - Arbuz najwyraźniej był w swoim żywiole, szybkim, melodyjnym tonem prezentując kolejne osoby. Pod wpływem ostatniej zapowiedzi zza grupki wyszedł ktoś, kogo Xaton wcześniej w ogóle nie zauważył - z tej paradoksalnej przyczyny, że Vegi był zbyt wielki, by go zauważać. Kiedy patrzyło się na stojących obok, normalnych ludzi, omijało się go wzrokiem, biorąc jego nogi za pnie drzew. Teraz jednak, kiedy wielkolud się poruszył, a Xaton dość mocno zadarł głowę, wrażenie było niesamowite. Wystarczające, aby królowi oczy wyszły na parę centymetrów z maski.
- Łoooo……lbrzyyym!! - wydarł się Xaton, momentalnie zapominając o tym, jak wielki wydawał mu się być Bonesman. - On jest prawdziwy?
- Jak najbardziej! Ten niesamowity osiłek potrafi zrobić wszystko, dosłownie wszy... - w tym momencie Arbuz przerwał swój potok słów, gdyż zauważył, że muzyka przestała grać już dobre pół minuty temu. Obrócił się, dając znaki komuś za sobą, i po chwili znów ruszył znany nam kawałek
- Ty! - krzyknął Xaton z palcem wskazującym wyciągniętym w stronę olbrzyma, podczas gdy Arbuz organizował podkład muzyczny - Jesteś tak silny, wielki i odlotowy, że mianuję Cię.... - pomimo znów lecącej muzyki, słyszalna była wyraźna chwila ciszy - Vice-królem!
- O przepraszam bardzo! - Grigorij najwyraźniej uznał tą chwilę za odpowiednią na wtrącenie się. Podszedł do króla, po czym ściszył głos - Jak możesz mu dać pozycję drugiego najważniejszego człowieka w kraju! Jemu? Popatrz tylko na tego gamoniowatego osiłka! Zresztą, myślałem, że to ja jestem drugim najpotężniejszym człowiekiem w kraju...
- Hmmm... masz rację. - Xaton z namysłem przechylił głowę, obserwując olbrzyma, po czym znów do niego przemówił. - Mianuję Cię.... moim osobistym ochroniarzem... - Grigorij najwyraźniej poweselał, lecz uśmiech spełzł mu z twarzy, po kolejnych słowach króla - ...oraz vice-królem!
- Idziemy więc dalej, oto przed wami, odsłaniając przeszłość, przyszłość i teraźniejszość, utalentowana w każdej dziedzinie sztuki, również sztuki tajemnej... Przed państweeeem Chlooor! - jedynie uderzenia laski Grigorija o głowę Xatona okazały się być głośniejsze, niż brzęk ozdób, jakie miała na sobie wywołana kobieta. Nie trzeba było mieć nadprzyrodzonych mocy aby zgadnąć, że Chlor para się wróżbiarstwem.
- No no, to brzmi imponująco. - stwierdził Xaton, starając się ignorować natarczywe stukanie kosturem przez mędrca - Może masz dla mnie jakąś przepowiednię? Jednakże... - uniósł wskazujący palec prawej ręki, podczas gdy lewą próbował odepchnąć od siebie zdenerwowanego mędrca - Poproszę o wersję rymowaną.
- Rymowaną? - zdziwiła się wróżbitka w połowie powolnego ukłonu połączonego z powiewaniem powłóczystymi szatami.
- A tak, rymowaną! Jesteś w końcu ponoć także artystką? Prosimy, prosimy! - Xaton uśmiechnął się dość sympatycznie, jednakże nikt tego nie widział z powodu maski.
Chlor przez krótką chwilę rozejrzała się wokół, szukając natchnienia. Gdy spojrzała na królewską siedzibę, przepowiednia była już gotowa. Odchrząknęła lekko i po obowiązkowym wejściu w trans rozległa się tajemnicza melodia jej głosu:
- Zamiast w zamku, mieszkasz w ruderze
złość Cię na ten fakt, okrutna już bierze
Jeśli zabraknie Ci dobrych budowniczych
Pałacyk drewniany wnet się rozpier...
- Tak, to była właśnie nasza wspaniała i piękna Chlooor, czytająca z gwiazd, wnętrzności a nawet fusów! - przerwał występ Arbuz.
- Niesamowite, niesamowite! Skąd ona to wiedziała? - Xaton klasnął w dłonie - Grigorij, mamy dla niej jakiś etat?
- A weź ją sobie na stanowisko wróżbitki, skoro nie chcesz słuchać moich rozsądnych rad! - Grigorij, który wyżył się już na królu, teraz z rękoma w kieszeni stał kawałek dalej, obserwując występ z wyraźnym niesmakiem.
- Dobry pomysł! - Xaton całkowicie zignorował ironię lejącą się ze słów Grigorija, a następnie zwrócił swe zamaskowane oblicze do Arbuza - Co tam mamy dalej, umieram z ciekawości!
- No no, widzę, że jesteś osobą, którą mogą zadowolić tylko najlepsi spośród najlepszych! Zatem teraz przedstawiam Ryyyyybę! – Wśród dźwięków werbli, spośród dwóch pozostałych osób, wysunęła się kobieta, z długimi, blond włosami opadającymi za pas, odziana w szeroki, szary płaszcz. – Jak dobrze wiesz, twoje królestwo za niedługo znane będzie na całym świecie! I co zrobisz z tymi wszystkimi turystami pchającymi się drzwiami i oknami? –Tutaj Arbuz szturchnął lekko Xatona w ramię – głupio by było zmarnować taką okazję! Przecież nic nie wpływa na budżet państwa lepiej, niż turyści! A oto przed tobą wybitna przedstawicielka ludzi z wyobraźnią, oraz inteligencją! Dzięki jej pomysłom wnet twój kraj stanie się rajem dla wszelkiej maści przybywających ludzi! Dodam tylko, że jest także całkiem niezłym nawigatorem.
Do tego sam zobacz! - Xaton ponowie poczuł łokieć menadżera, szturchający go między żebra - Czy to nie jest przyjemność dla oczu, zatrudniać taką piękność... ekhm, no jak więc już mówiłem... - Arbuz stracił impet, gdy usłyszał ostrzegawcze odchrząknięcie Ryby
- Grigorij. Podaj mi ty proszę, kogo my mamy na stanowisku ministra... turystyki? - poprosił Xaton, nawet nie patrząc na mędrca.
- Ministra Turystyki? Nie wiedziałem, że kogoś takiego w ogóle mamy! Pewnie ja odwalałem tą robotę!
- No, to ulżymy Ci trochę obowiązków i zatrudnimy Rybę! - Xaton był najwyraźniej dumny, ze swojego planu. Nie mniej dumny był wtedy, gdy Grigorij powiedział:
- Taa, tylko zastanawiam się, z czego ty im wszystkim zapłacisz.
- Mamy teraz ze dwie setki osadników, którzy przypłynęli po darmową ziemię... nawet jak każemy im zapłacić za nią trochę, to chyba nie będą się wracać, prawda? - król w końcu spojrzał na swego doradcę, jednakże było to spojrzenie mówiące "I to ja mam Ci dawać mądre rady?" (czasami naprawdę wiele da się przekazać samym spojrzeniem)
- Świetny pomysł, naprawdę! - Arbuz klasnął raz czy dwa, w uznaniu Xatonowego geniuszu - A więc, skoro widzę, że kwestia finansowa nie będzie stanowiła kłopotu, przedstawię ostatniego, lecz nie najmniej ważnego z naszych gości, otooooo.....
- Wszyscy na ziemię! - krzyknął ktoś z tłumu. Wszyscy natychmiast wykonali polecenie, z wyjątkiem dwóch osób - Vegiego, który nie miał wokół wystarczająco miejsca, oraz chudego mężczyzny w średnim wieku, pracowicie przygryzającego wykałaczkę.
- Tenshi... - powiedział Arbuz gdzieś z poziomu gruntu, a w jego głosie nie było już ani śladu radosnego gadulstwa, jakiego używał w stosunku do klientów.
- A tu co się wyrabia? - spytała nieco zdezorientowana minister finansów, która właśnie przybyła na miejsce.
- Spokojnie, wszyscy mogą wstać, to były tylko ćwiczenia! - głos Tenshiego był szorstki i chrapliwy - Pomyślcie jednak, jak łatwo byłoby was wszystkich teraz zneutralizować, za pomocą pojedynczej bomby...
- Jaka bomba?! Nie zastawiałem żadnej bomby! – wyraźnie się oburzył, wychylający zza zamku jegomość w garniturze, ściągając na siebie badawcze spojrzenie mężczyzny.
- Mówiłem hipotetycznie - po dłuższej chwili obserwowania podejrzanego osobnika, Tenshi ruchem warg przesunął wykałaczkę do drugiego kąta ust, po czym kontynuował wywód. - Dajecie się tu spędzać jak owce na rzeź, nie dbając o podstawowe zasady bezpieczeństwa! - mężczyzna patrzył na zebrany tłumek, jakby każdego z jego przedstawicieli można było oskarżyć o parę ciężkich przestępstw. - A co najciekawsze, zamachowcem może być ktoś, komu ufacie, od kogo się nie spodziewacie ataku... Nawet.. Co ja mówię - zwłaszcza On! - oskarżycielskim gestem Tenshi wskazał Xatona, który w odpowiedzi krzyknął krótko i schował się za beczką.
- Co wy mi tu króla oskarżacie?! - ze złością spytała Jolly, energicznie podchodząc do przemawiającego. Zatrzymała się jednak, gdy usłyszała odgłos odciąganego kurka w dwóch pistoletach. Jeden z nich był wymierzony w nią, drugi natomiast w Xatona.
- Co chcesz zrobić? - spytał Tenshi, próbując mieć na baczeniu każdego w promieniu kilkudziesięciu metrów, co jednak zaowocowało tylko bólem szyi.
- Nic nie chcę zrobić, po prostu zastanawiam się, co tu się dzieje! Jestem tutaj minister finansów oraz pełnię ważną rolę o charakterze sakralnym, więc nie życzę, sobie, aby ktokolwiek we mnie celował!
- Wybacz, ale nie powinnaś wykonywać takich gwałtownych ruchów. - Tenshi po dłuższej chwili zwłoki wsunął pistolety z powrotem w kabury, umiejscowione przy pasie i pod pachą, po czym zwrócił się z powrotem do Xatona.
- Więc... ty tu jesteś królem, tak?
- T..tak. To przecież nie zbrodnia! - odparł Xaton, który w końcu odważył się wyjść zza beczki.
- A to się dopiero okaże... A co się w takim razie stało z poprzednim królem, jeśli można wiedzieć?
- Jakim poprzednim królem? Nie było żadnego poprzedniego króla! - u Xatona zdziwienie wygrywało póki co ze złością
- Nie było, mówi pan... A to bardzo ciekawe, więc twierdzisz, że monarchia zaczyna się tak nagle, tak? - Tenshi zaczął patrzeć badawczo na Xatona, powodując , że władca zaczął się pocić.
- No... Tu akurat tak, bo jestem pierwszym kolonizatorem... - odparł Xaton, ocierają pot pod maską.
- Sprawdzimy, sprawdzimy... A ta maska to, przepraszam bardzo, co niby ma ukrywać?
- Co maska, jakie ukrywać, co tu maska ma do tego! - oburzył się Xaton - Maski nie wolno nosić?
- I to jest właśnie podejrzane... - wykałaczka znów przewędrowała do drugiego kącika ust - Więc, nie nosisz jej po to, aby zamaskować, że nie jesteś prawowitym władcą, którego to losy są pewnie wszystkim nieznane?
- No to jest już szczyt! - Xaton nachylił się do Tenshiego, zapominając o swoim strachu - Ja jestem prawdziwym królem, słyszysz? A ta maska... to mój skarb! Pewien wspaniały pirat przed laty podarował mi ją, abyśmy kiedyś spotkali się na morzu...
- Wystrugał ją sobie miesiąc temu z drewna. - Wtrącił się (a jakże) nagle bardzo czymś zadowolony Grigorij. - No, królu, co powiesz o zatrudnieniu tego człowieka?
- W żadnym razie! Nie chcę go tutaj, słyszysz? - oburzył się Xaton, wywijając palcem w kierunku Tenshiego.
- A to jest już bardzo podejrzane... czyżbym był na właściwym tropie, panie Xaton... czy jak tam naprawdę się pan nazywa? - Tenshi wciąż nie spuszczał króla z oczu, jakby spodziewał się, że ten zaraz zacznie uciekać.
- Głupstwa gadasz, mój drogi! - mędrzec zwrócił się do swego władcy - Ten człowiek ma ikrę, z pewnością będzie umiał zadbać o bezpieczeństwo twoje, a także naszych nowych obywateli. No, nie krzyw się tak, wiem przecież, że to robisz, maska Ci nie pomoże. Wszystko w porządku, zatrudnimy także i tego pana. Król na pewno nie będzie miał nic przeciwko. - ostatnie słowa Grigorij wypowiedział do Arbuza, który właśnie starał się zapalić cygaro, które przygniótł, kiedy padał na ziemię.
- Cudownie, cudownie... - Arbuz, który wciąż walczył ze zwilgotniałym tytoniem, nie wyglądał wcale na zadowolonego. Zaraz się jednak opanował i przybrał z powrotem swoją postawę Uśmiechniętego Sprzedawcy
- Zaraz pójdziemy... - rzucił okiem na Xatonowy zamek - ...gdzieś, i sporządzimy umowy, co?
- A co z tymi tam? - Xaton wskazał niewielką grupkę pozostałych osób.
- A tak... - Arbuz nie wyglądał na szczęśliwego, że poruszono tą kwestię - Oni też chcieli by znaleźć jakąś pracę u króla, ale oni mi nie płacą za reprezentowanie ich interesów. - cygaro w końcu się zajarzyło, wydzielając gęsty dym, upragniony przez menadżera, oraz znienawidzony przez wszystkich innych. Z nowo powstałego obłoku znów wysunęło się ramię, które w przyjacielskim objęciu zaczęło prowadzić króla jak najdalej od ludzi nie przynoszących Arbuzowi zysku. - Zajmijmy się jednak ludźmi naprawdę dobrymi!
- Ej, ty! Nie wiem kim jesteś, ale wydajesz mi się podejrzany! Czemu tak bardzo Ci zależy na tym, żebym tu został? Chcesz mnie w coś wrobić, prawda? Myślisz, że jestem ślepy? - zasypując Grigorija pytaniami ( czy też może bardziej pasowałoby słowo: oskarżeniami) Tenshi ruszył wraz z nim i swoimi towarzyszami za oddalającymi się Arbuzem i Xatonem.
- Wiedziałem, że tak będzie. O swoich zadbał, a resztę olał. - zamarudził jeden z przedstawicieli niewielkiego tłumu, który przetrwał opustoszenie placu. Nawet mężczyzna w garniturze, który jeszcze przed chwilą gdzieś w okolicy klął na wątpliwą jakość jakiegoś zapalnika, gdzieś zniknął.
- Szukacie pracy w Xatonlandzie, tak? - zainteresowała się Jolly, patrząc na zgraję, tak się akurat złożyło, mężczyzn. - Jeśli chodzi o posady u króla, to chyba i tak przekroczył budżet, jaki wyznaczyłam. - kobieta westchnęła ciężko, przewracając oczyma - Ale może ktoś z was chce poświęcić swe życie naszemu bogu... spokojnie, mówię o pracy w świątyni. - dodała, gdy zobaczyła nerwowe wycofywanie się wystraszonych przybyszy - Bo wierzycie w naszego dobrodusznego boga Kamiego, prawda ?
W odpowiedzi zapadła dłuższa chwila ciszy.
- Przynajmniej nie zaprzeczyliście... - powiedziała minister finansów, a w jej głosie panowała rezygnacja - Cóż, przyjdźcie dzisiaj po zmierzchu do jaskini na wschodzie. Jestem pewna, że król będzie hmm... łaskawszy dla tych, którzy tam będą, to może coś wskóracie. - uśmiechnęła się życzliwie, po chwili jednak marszcząc brwi - Tylko nie mówcie mu, że ja wam o tym powiedziałam! No..to witamy na Xatonlandii - kobieta już miała odejść, gdy sobie
jeszcze o czymś przypomniała – Aha! Jakbyście zobaczyli takiego gościa w garniturze, to uważajcie na niego! Może być niebezpieczny.
I odeszła, pozostawiając za sobą wciąż milczącą grupkę. W końcu odezwał się mężczyzna w afro i z mieczem u pasa:
- Czyli przyjdzie zostać rolnikiem... Pół biedy, jak drwalem... - po czym odszedł gdzieś w sobie tylko znanym kierunku. Wszyscy ruszyli za jego przykładem, choć każdy w inną stronę. Na środku placu pozostał już tylko jeden osobnik, blondyn z kucykiem i śmiechu wartą bródką.
- Jak to, nie zamierzacie tam pójść? - zawołał za odchodzącymi. Tylko mężczyzna z mieczem zareagował, stając w miejscu. Nie odwrócił się jednak nawet w stronę blondyna.
- Jeszcze nie zdurniałem, żeby dać się ciągać po jakichś jaskiniach. - odpowiedział, po czym także odszedł.



******



Na znanej nam dobrze łódce, zmęczony szukaniem wyspy Kowal spoglądał w niebo
- Ryba mi kiedyś mówiła, że żeby płynąć na zachód, trzeba kierować się tam, gdzie słońce zachodzi… Tylko czemu przypomniałem sobie o tym RANO?! – Tutaj nastąpiła litania przekleństw. – Cóż, będę musiał poczekać do południa. A teraz może zrobię sobie nóż do tej ryby, którą złowiłem….



*******



Dla Qbola, Pana Mhrocznych Koshmarów, było to całkiem niezłe popołudnie. Fakt, wybuchowa pułapka na śmiertelników nie patrzących pod nogi, zawiodła. Ale za to, właśnie bezkarnie pochłonął trzecią tego dnia duszę. Należała ona do jakiegoś rzezimieszka, który był na tyle głupi, by próbować go okraść. Dla czarta była to jednak zaledwie przekąska.
Właśnie rozkoszował się lekko słonawym, grzesznym smakiem duszy gdy doszedł do niego głos kapłanki.
- Czego ona tutaj szuka? Już przyszła naskarżyć? Nieładnie, nieładnie... - pokręcił z dezaprobatą głową, po czym skupił się na zlokalizowaniu źródła dźwięku. Jak się okazało, głos dochodził z dwupiętrowego, drewnianego budyneczku. W przeciwieństwie do wszystkich innych budowli, z zamkiem Xatona na czele, ta wyglądała na naprawdę porządnie wykonaną - deski pomalowane były w pogodną żółć, w oknach tkwiły prawdziwe szyby, a na równo wyciętym, wiszącym nad wejściem szyldzie, starannie napisane litery głosiły "Urząd Miejski". Kłopot nie polegał na szyldzie, ale na tym, co znajdywało się pod nim. Dokładnie, na dwóch kłopotach. Jednym z nich był podejrzliwy i uzbrojony Tenshi, oraz Vegi, który bez przeszkód mógł zajrzeć w okna na pierwszym piętrze.
Qbol, któremu zależało teraz na zdobyciu informacji, nie zaś wszczęciu zamętu, postanowił minąć ich nonszalancko, pogwizdując przy tym niewinnie. To podręcznikowe wręcz zachowanie kogoś, kto niejedno ma na sumieniu, szybko ściągnęło na siebie czujne spojrzenie Tenshiego, który jednak nie powiedział ani słowa, gdyż po chwili zajął się czujnym obserwowaniem wychodzącego właśnie Arbuza. Pan Mhrocznych Koshmarów bez przeszkód więc zaszedł budowlę od tyłu, gdzie wykorzystując swe nadnaturalne zdolności wzniósł się na poziom drugiego piętra. Otwarte tu szeroko okno kusiło niczym zaproszenie na drogie, wystawne przyjęcie, gdzie je się mniej, niż na intensywnej głodówce, a mimo to (jakimś cudem) ludzie zawsze zachwycają się nad hojną gościnnością gospodarza.
Pomieszczenie do którego wleciał przez okno, było w tej chwili wyludnione - zawierało tylko parę prostych biurek, szafkę i sporo papieru. Głos kapłanki Kamiego, już lepiej słyszalny, dochodził go jakby z dołu. Skradając się cicho wyszedł na ciasny korytarz, gdzie zastał wygodne schodki w dół.
Znajdując się na pierwszym piętrze, bez problemu mógł stwierdzić, w którym pomieszczeniu znajduje się kapłanka. Jako iż pomiędzy schodami, a pokojem znajdowało się okno, przez które właśnie zerkał znudzony Vegi, Qbol musiał się zniżyć do przejścia pod nim (oknem, nie Vegim) na czworakach. Tutaj mógł już jednak bez problemu usłyszeć każde słowo rozmowy, a także, przy zachowaniu odpowiedniej dozy ostrożności, zajrzeć do pokoju. Co właśnie uczynił.
Widok zastany w kolejnym biurowym pomieszczeniu go zaskoczył. Gdyby nie niezawodność czarcich zmysłów, Pan Mhrocznych Koshmarów uznałby siedzącą na krześle kobietę, za siostrę Jolly. Nie miała ona sobie na teraz zwiewnego stroju kapłanki, którego tradycyjnie więcej nie było, niż było. Zastąpiła go natomiast skromnym ( w całkiem innym znaczeniu, niż jej szaty kapłańskie) kostiumem złożonym ze spódnicy, żakietu i butów na niewysokim obcasie. Z jej oblicza, skrytego teraz za okularami w złocistej oprawie, zniknęło znane Qbolowi religijne uniesienie. Zastąpił je wyraz twarzy kogoś, kto zamierza twardo trzymać się faktów. Fakty natomiast były najwyraźniej na papierach, które właśnie przeglądała.
- A skąd ty niby weźmiesz na to pieniądze, co? - jej pytanie było skierowane do niezmiennie tak samo odzianego króla wyspy.
- Postanowiłem jednak wprowadzić obowiązkowy czynsz za użytkowanie ziemi. Niewielki, nie powinien ludzi zrazić, jednak przy tej ilości ludzi znacznie zasilić nasze fundusze.
- No dobrze Xaton, odłóżmy to na bok. Mam ważniejszą sprawę. - zaczęła Jolly, odkładając umowy do szuflady biurka. Obróciła się w stronę swego króla, po czym powiedziała. - Znowu mamy tu jakiegoś czorta.
"Cholerna gaduła!" pomyślał Qbol, po czym jego mózg przeanalizował zdanie od nowa, natykając się na niespodziewany wybój "Znowu?"
- No nie gadaj, wystarczająco kłopotu mieliśmy z ostatnim! Paru osób z załogi się nie doliczyłem! - Xaton był naprawdę zaniepokojony. Wyraz twarzy, namalowany na jego masce się nie zmienił, lecz czartowi wystarczył sam węch, by to stwierdzić. - Ale Kami załatwi to jakoś i tym razem, co?
- Nie byłabym tego taka pewna. Tym razem mamy do czynienia z wyjątkowo paskudnym osobnikiem. - Qbol przez chwilę się dziwił, dlaczego Jolly go tak chwali. Dopiero po paru sekundach przypomniał sobie, że śmiertelni wszystko odczuwają na odwrót. - Kami wyglądał na naprawdę zaniepokojonego. Nie wiem czy i tym razem podoła.
- Trzeba w niego wierzyć. W końcu wiara wzmacnia, sam to ponoć mówił.
- Tak, ale on wtedy akurat miał na myśli twój trening w rzucie kłodą...
Zapadła dłuższa chwila, przerywana siorpnięciami. "Herbatkę sobie w pracy piją, burżuje!" pomyślał Qbol, będący w coraz gorszym nastroju. Nie poprawiła mu go wcale kolejna kwestia Xatona.
- Daję mu tydzień. Do tej pory Kami go wykończy.
To już rozjuszyło czarta, który w końcu wyszedł z ukrycia.
- No, no! Witam. Cóż to widzę! Herbatka, pogaduszki, a interesant czeka na korytarzu, aż ktoś łaskawie zgodzi się zająć jego sprawą, tak? Ależ nie przejmujcie się mną, ja tam przecież mogę postać...
- O przepraszam, w czym można panu... - zaczął Xaton, lecz Jolly przerwała mu:
- To on! Ten diabeł!
- Och, ależ nie przesadzajmy, aż Diabłem to ja nie jestem. Jedynie... Panem Mhrocznych Koshmarów. Ale owszem, ja i Diabeł działamy w tej samej branży, koledzy po fachu można by rzec, do tego łączą nas wspólne zainteresowania takie jak... - Qbol nachylił się błyskawicznie nad Xatonem - Rozszarpywanie głupców.
- Ve..Ve...Ve... - raz za razem Xaton próbował przywołać swojego nowego ochroniarza. Problem jednak nie leżał nawet w przerażeniu władcy wyspy. Po prostu nie pamiętał on jeszcze, jak mają na imię jego nowi pracownicy.
- Żartuję, jesteś spoko, no nie rób takiej wystraszonej miny! - Qbol uśmiechnął się szeroko, poklepując oszołomionego króla - Rozumiem, to ciężka praca, być władcą dla tylu niekompetentnych oszołomów, i wiesz co? Naprawdę chciałbym Ci pomóc. Gdybyś kiedykolwiek chciał abym Ci pomógł, ot za jakiś drobiażdżek, palec, ręka, noga, dusza i wieczne potępienie, to śmiało możesz do mnie walić jak w dym! - z wciąż niewzruszonym, fałszywym uśmiechem, czart wyczarował bombonierkę, którą wręczył królowi - Oczywiście nie jestem tu z pustymi rękoma, ja doskonale wiem, że w urzędzie się nic nie załatwia bez małego dowodu uznania. Proszę bardzo, gran... tfu, galaretka w czekoladzie. Bawcie się dobrze... chyba, że wejdziecie mi w drogę! - przy tych słowach Qbol zacisnął dłoń na brzegu biurka, który zaczął dymić niebezpiecznie. Po krótkiej chwili niemiej groźby, demon wyszedł, pozostawiwszy po sobie wypalony ślad na blacie. Na korytarzu już chciał skradać pod oknem, gdy sobie przypomniał o zdolności teleportacji, z której skrzętnie skorzystał.
- Jolly? - słabo odezwał się Xaton.
- Tak? Co znowu? - spytała Jolly, doprowadzając swoje nadnaturalne zmysły do porządku.
- Chcesz te galaretki? Ja jakoś nie mam ochoty... Wyglądają dziwnie... Moment...Czy one się aby nie dymią?
- Kami przenajświętszy, weź to wywal przez okno! - niemal przesadnie zareagowała minister finansów, po czym sama wyrwała królowi pudełko i otworzywszy okno, wyrzuciła bombonierkę w powietrze. Wstrząs spowodował, że niestabilna substancja pod warstwą czekolady, będąca w rzeczywistości najlepszej jakości rzelkami produkcji Qbola, eksplodowała barwnymi płomieniami, przypominającymi kształt żelka.
- Hmm, nie zjadł tego… Nie jest taki głupi jak myślałem... - powiedział sam do siebie Pan Mhrocznych Koshmarów, który stojąc już przed urzędem, obserwował fajerwerki. Lecz tylko przez chwilę, bo potem musiał uciekać przed Tenshim, który wyjątkowo trafnie uznał go za zamachowca.



******



- Słońce zaraz zacznie zachodzić i wreszcie będę znał kierunek! – dało się usłyszeć wściekłe wrzaski z lubianej przez nas łódki. - Teraz muszę rozwiązać problem, pod tytułem, czemu do cholery wykułem nóż, a nie widelec – znany nam skądś osobnik wybitnie nie był w humorze, próbując zjeść rybę, którą wcześniej złowił, powoli tracąc cierpliwość, co po krótkiej chwali zaowocowało wyrzuceniem biednej, niezjedzonej ryby, oraz noża do wody. A litania przekleństw jeszcze długo niosła się po morzu.



******

Natomiast parę chwil wcześniej, zadowolony z siebie Arbuz wyszedł z budynku urzędu miejskiego. Wynegocjował całkiem niezłe ceny, żałował, że nie dostanie prowizji od Vegiego ani Chlor, jednak ich interesy reprezentował z powodu bycia ich dłużnikiem. Cóż, była to wyłącznie jego wina. Nie powinien w końcu zakładać się z wielkoludem, że go zwycięży na rękę, ani z wróżbitką, że zgadnie dokładniejszy czas rozgrywki. Ale i tak to, co dostanie od Ryby, Bonesmana, Tenshiego i - być może - Kowala, powinno ustawić go na najbliższych parę tygodni.
Menadżer szedł przez wieś, pragnąc zajść gdzieś na obiad, oraz myśląc czym zająć się w tej chwili. Lubił wyzwania, a nowo odkryta wyspa, pretendująca do tytułu metropolii, takim wyzwaniem była. Nagle minęła go niewysoka postać w dresie. W głowie Arbuza zaświeciła się jakaś metaforyczna lampka oświecenia. To mogło być niezłe! Jeśli mają tu sportowców, można tu się przyczaić na parę miesięcy na menadżerskiej robocie. Zawrócił więc, udając się za minionym przechodniem w sportowym odzieniu. Zatrzymał go poprzez złapanie za ramię i zawołał:
-Hej, ty!
Osoba, która się odwróciła okazała się być kobietą. Kobietą w dresie. Sam nie wiedząc czemu, Arbuz na jej widok otworzył usta tak szeroko, że cygaro wypadło mu na ziemię, i tam zgasło. Rozwiewające się dymy odsłoniły jego zaskoczone oblicze.
- Tak, słucham? - spytała Owca - Weź pan tą rękę i mów pan o co chodzi, bo nie mam za wiele czasu.
Arbuz nie potrafił zrozumieć tego zjawiska. Słowa zawsze były dla niego orężem, w którego używaniu nikt nie potrafił go prześcignąć. Potrafił za ich pomocą osiągnąć dowolny cel, świat otwierał się przed nim, pod wpływem jego krasomówczych zdolności. A teraz...? Teraz, nie wiedzieć czemu, nie mógł powiedzieć ani słowa, język, krtań, usta - wszystko odmawiało mu posłuszeństwa, natomiast w jego głowie, zawsze pełnej pomysłów, widniała tylko jedna, dziwnie obca myśl: "Czy ona pod tym dresem ma koszulkę?"
- Panie, coś pan, zboczeniec czy akwizytor? - Owca zaczęła się czuć nieswojo. Już od blisko pół minuty jakiś otoczony dymem facet z dziwnym zaczesem patrzył się na nią, jak sroka w gnat, dodatkowo nie zdejmując dłoni z ramienia. - A może pan po prostu chcesz, żeby panu przyłożyć co?
To jakby otrzeźwiło Arbuza. Był w końcu menadżerem, na pewno mógł się opanować. Słowa, słowa były tym, w czym czuł się dobrze... czemu więc teraz, w takiej chwili, chciały go zdradzić, czemu kazały mu stąpać samotnie po tak cienkim lodzie?
- Ja... chciałem... Uhm... znaczy ja... - Arbuz rozejrzał się wokół, jakby szukał pomocy. Jego wzrok natrafił na własną dłoń, spoczywającą na ramieniu kobiety. Cofnął szybko rękę. - Wiesz, zauważyłem, że ty... Chciałem powiedzieć... Ty chyba coś trenujesz, a ja bardzo chciałbym zobaczyć jak ty... znaczy, jestem menadżerem i może wasza grupa potrzebuje wsparcia, co?
Zapadła dłuższa chwila ciszy, po której krótkowłosa kobieta wybuchła śmiechem.
- W porządku - odparła - Możemy o tym porozmawiać. Ale nie tutaj, śpieszę się na trening. Wiesz co? Przyjdź dzisiaj po zmroku na imprezę do jaskini na wschodzie.
- Tak. Dziękuję. Będę. Przepraszam. Do widzenia! - Menadżer wykonał ukłon po każdym słowie i zawstydzony odszedł prędko w przeciwną stronę. Owca przez chwilę pokręciła głową z uśmiechem, po czym ruszyła w poszukiwaniu tego lenia Xatona...





******



Zachodzące słońce rozświetlało na czerwono sylwetkę osoby w płaszczu, oraz kapeluszu, który raz po raz zerkał na słońce, jakby bał się, że je zgubi. Po chwili, osobnik ten sięgnął do kieszeni i wydobył mapę. Przyglądał jej się przez chwilę, po czym obrócił ją i znowu się w nią zagłębił.

-Tam, do kata! Mam nadzieję, że dobrze płynę, bo jak nie, to chyba kogoś uduszę…



******



Było już pół godziny po zmierzchu, gdy blondwłosy osobnik z bródką zjawił się przed jaskinią, której lokalizację podała mu kobieta z dzisiejszego poranka. Potrwało to trochę dłużej, gdyż z początku zawędrował do całkiem innej groty, którą zamieszkiwała para leniwych niedźwiedzi. Grota, do której zbliżał się teraz, także miała dwójkę (znajomych nam) strażników - byli to Vegi i Tenshi. Przybysz nie był pewien, czy nie wolałby już niedźwiedzi. Podszedł jednak niepewnie do wejścia do jaskini.
- Imię? - zahuczał wielkolud.
- Szczery - odpowiedział mężczyzna.
- Co tu robisz? - spytał Tenshi, wykonując w ustach istną żonglerkę wykałaczką.
- Powiedziano mi , żebym tu przyszedł o zmroku. - zgodnie z prawdą odpowiedział Szczery.
Dwóch strażników porozumiało się wzrokiem, po czym, po przeprowadzonej przez Tenshiego pobieżnej rewizji, przepuścili przybysza.
- Na nas też już chyba pora, co? - spytał Vegi, a jego towarzysz odpowiedział mu skinieniem głowy. Obydwaj także ruszyli skalnym korytarzem, choć Vegi wkrótce musiał czynić to na czworakach.. Wkrótce oczom wszystkich trzech ukazała się oświetlona dziesiątkami płomieni oraz wielkim, centralnym ogniskiem jaskinia, wypełnioną gwarem, muzyką i kilkunastoma osobami. A w tej chwili - kilkunastoma osobami i jednym wielkoludem.
- Ach, witajcie, witajcie! - Xaton, pomimo mieszaniny mroku i ostrego światła płomieni wciąż świetnie rozpoznawalny dzięki swej masce, podszedł do nich trzymając kilka kufli - Pijcie i radujcie się, dzisiaj świętujemy! - wręczył po jednym kuflu Tenshiemu i Vegiemu, po czym zatrzymał się przed Szczerym.
- A ty to kto? - zdziwił się król
- Szczery - po raz kolejny odpowiedział tak, jak świadczył jego przydomek.
- A co mi tam! - Xaton wręczył kufel i Szczeremu - Dzisiaj się bawi każdy! Kanpai!
- Kanpai! - odpowiedzieli wszyscy trzej i zderzyli się kuflami. Na szczęście dla Szczerego, który był abstynentem, zrobili to tak nieszczęśliwie, że wylali mu prawie całą zawartość naczynia.
- Nic nie szkodzi, dla wielbicieli Usoppa zawsze znajdzie się trochę piwa! - wesoło zawołał król, klepiąc blondyna po plecach.
- Usoppa? - spytał Szczery, a potem jego wzrok padł na sporą figurę z brązu, rozmiaru mniej więcej Vegiego. Kraciasta chusta na głowie, gogle, długaśny nos, spodnie z szelkami, wypchana torba... osobą, którą przedstawiała ta figura niewątpliwie był znany pirat z Grand Line, znany jako Sogeking, lub po prostu kapitan Usopp.
- Czy to... - spytał Szczery, patrząc z zachwytem na to dzieło sztuki.
- Tak! - odpowiedział z dumą Xaton.
- Ten który...
- Tak.
- Razem z...
- Owszem.
- A potem...
- Zgadza się.
- I wtedy...
- Tak.
- Wooooooow.... - w głosie Szczerego brzmiał podziw w najczystszej postaci. - Więc to jest organizacja wielbicieli Wielkiego Kapitana Usoppa, tak?
- Zgadza się! - odpowiedział Xaton, obejmując Szczerego ramieniem. - Dołącz do naszej małej rodziny, a przekonasz się, że król okazuje łaskę tym, którzy podzielają jego pasję! I zobaczysz, któregoś dnia, wszyscy będziemy jak nasz bohater - Sogeking!
- Ja chcę, ja chcę, ja chcę... - wręcz mało godnie zareagował Szczery.
- Ha, spokojnie! Lubię Cię, z chęcią Cię zobaczę wśród nas. A póki co... baw się! Jedz, pij, tańcz... albo podpieraj ścianę, rozumiem, że dla niektórych to łatwiejsza alternatywa, ja sam, zanim się napiję... - Szczery nie dowiedział się już, co dzieje się z Xatonem, zanim się napije, gdyż ten zniknął już w kolejnej małej grupce.
Po ponad godzinie dobrej zabawy, którą Szczery istotnie przeczekał podtrzymując ścianę, Xaton wspiął się na but Usoppa z brązu, po czym uderzył parę razy kuflem o ścianę, powodując niosący się przez echo huk.
- Kochani, wiem, że świetnie się bawicie, ale już pora, aby przywitać wśród nas kilka nowych twarzy. Wierzę, że dzięki nim, oraz ich doświadczeniu, wspólnie kiedyś staniemy się piratami jak nasz wspaniały Usopp, służący nam za wieczne natchnienie!
Rozległy się oklaski, podczas których Xaton zajmował się utrzymywaniem równowagi na figurze, wylewając zresztą przy tym resztkę piwa.
- Zapraszam więc tutaj, pod posąg naszego idola.... Niech podejdą... Tenshi... Ryba... Chlor... Vegi... Arbuz... Bonesman... A gdzie jest Bonesman? - rozległ się szum, gdy każdy rozglądał się w poszukiwaniu chłopaka, lecz nikt go nie zauważył. - No trudno, widać nie chciał dołączyć do naszej społeczności... Ach, i niech podejdzie także Szczery! - Szczery, który już zdążył pesymistycznie się zawieść, teraz niemal podskoczył na dźwięk swego imienia. Szybko podbiegł pod figurę, gdzie stanął obok Tenshiego - który uznał to za podejrzane, lecz nie miał teraz możliwości przesłuchiwania chłopaka.



- Nowi towarzysze naszego bractwa, powtarzajcie za mną... - rozpoczął Xaton, chwiejąc się niebezpiecznie. - Ja, taki i owaki, zawsze kierujący się kodeksem pirackim... - Widać było, że król bardziej wymyśla słowa przysięgi, niż je recytuje z pamięci. Nie przeszkadzało to jednak przyłączającym się do stowarzyszenia, którzy powtarzali słowa wypowiadane przez Xatona. - ..decyduję się.. ekhm... działać tylko na korzyść tej tajnej, nobliwej organizacji.. z przystojnym jej mistrzem... porzucając swe dotychczasowe życie i ojczyznę, gdyż nowym domem dla mnie będzie wyspa Snejper Is...
- Że co?! - wydarł się Szczery, powodując że wszyscy zamilkli.
- Hm? Coś powtórzyć? Gdzie się zgubiłeś? - najżyczliwiej jak umiał spytał król Xatonlandii
- Co mówiłeś o tym porzucaniu ojczyzny? Chyba nie usłyszałem tego dokładnie... - twarz Szczerego sugerowała, że owszem, słyszał, jednakże nie chciał w to wierzyć.
- Cóż... to wymóg. Odcięcie się od dawnej przeszłości, i tak dalej... - mało pewnie odparł Xaton.
- Chcesz powiedzieć, że żeby dołączyć to tego waszego tajnego klubiku, muszę zapomnieć o tym, skąd jestem, gdzie żyli moi przodkowie? - blondyn wyglądał już na zdenerwowanego - Zapomnieć o Breslaundii?
Xaton podrapał się po głowie. Mówiąc szczerze, wcale tak nie myślał, była to tylko wymyślona na poczekaniu regułka. Nie mógł sobie jednak pozwolić na utratę autorytetu przy publiczności. W końcu podjął decyzję, a że naprawdę chciał mieć w swym bractwie Szczerego, nie była ona łatwa.
- Cóż... skoro w twym sercu nie ma miejsca dla Snejper Island... Droga wolna, możesz stąd odejść i nie powracać.
- A pewnie, że odejdę! W dupie mam taką zabawę! - Szczery odwrócił się i poszedł w stronę wyjścia z jaskini. Zatrzymał się jeszcze przed korytarzem, i odwrócił w stronę zebranych - I wiecie co? W ten sposób nigdy nie będziecie jak Usopp. Nie, siedząc na suchym lądzie, o stanowczo nie suchym pysku, snując opowieści o tym, jak mężny był ktoś inny.... A to się wymawia Snajper! - I w stanie silnego wzburzenia, ruszył korytarzem do wyjścia z jaskini, pozostawiając za sobą wpół rozbawione, wpół zniesmaczone towarzystwo.

Był już gdzieś w połowie korytarza, gdy napotkał opartego o ścianę mężczyznę w gustownym garniturze.
- No co tam, kochanieńki, kłopoty w wyśnionym raju? - Szczery próbował wyminąć natręta, lecz ten specjalnie zagrodził mu drogę - Czekaj, ze mną nie pogadasz? Ja mam dla Ciebie przecież wspaniałą ofertę, niejeden by się dał pokroić za taką okazję!
- Tak, pewien jestem, że jesteś gotów spełnić takie życzenie. Odwal się, dobra? - chłopak znów spróbował manewru wymijającego, lecz niechciany rozmówca był zbyt szybki.
- Hej, nie jesteś zbyt miły dla kogoś, kto może raz na zawsze odmienić twe życie, wiesz? A przecież ja się staram, chcę dla Ciebie jak najgo... tfu, najlepiej… Widzę w końcu, że masz kłopot. I ja, mogę Cię z tego kłopotu wyręczyć... Pomyśl tylko, co by było, gdyby Ci, którzy tak głupio Cię odrzucili, którzy skazali Cię na upokorzenie... gdyby oni teraz błagali Ciebie o łaskę... Gdybyś miał coś, co sprawiłoby, że nikt by Cię już nigdy nie wyśmiał....
- Tak.... to ma sens... - powoli uśmiechnął się Szczery, podczas gdy mężczyzna w garniaku już sięgał po granat rzelkowy, który w ciasnej jaskini mógłby zabić zarówno atakowanych, jak i atakującego. Rozkoszna jatka, wykonana cudzymi rękoma była tym, co czorty lubiły najbardziej - Dzięki chłopie, nie jesteś taki zły jak o tobie mówią!
- A chcesz w pysk? - odpowiedział rozmówca, zanim ugryzł się w język. - Znaczy... w twoim znaczeniu dzięki.. chyba...
- Czekaj, gdzie leziesz, oni siedzą tam! - osobnik z zapuszczoną grzywką wskazał kierunek przeciwny do tego, w który właśnie pobiegł blondyn z bródką.
- Jeszcze raz dzięki, że mi podsunąłeś ten pomysł! - krzyknął Szczery - Założę własną, piracką załogę! I gdy wypłynę na prawdziwe morze i będę taki jak Usopp, nikt się ze mnie więcej nie będzie śmiał! Do zobaczenia!

Kiedy podekscytowany własnym pomysłem Szczery wybiegł z jaskini, usłyszał niski głos:
- Oi, ty z kucykiem! Czekaj. - pełen złych obaw, mężczyzna zatrzymał się. Rozejrzał się wokół, lecz nikogo nie zauważył.
- Właśnie usłyszałem, że zakładasz piracką załogę? - ciągnął niewidoczny mówca.
- Zgadza się... kim jesteś? - odpowiedział Szczery, a wtedy z głębokiego cienia pod drzewami, wyszedł spotkany tego ranka mężczyzna z afro, oraz kataną.
- Właśnie się zastanawiałem... do kogo tu się dołączyć, żeby wyjść na swoje... - szermierz powoli wysunął swą broń z pochwy - Ten w garniaku nie powiem, śmierdzi siarką, ale ma całkiem niezłe argumenty - mężczyzna w afro zrobił krok w kierunku Szczerego, którego objęła groza - Jednak... nie jestem do końca pewien, czy jest on do końca szczery. - szermierz wykonał jedno precyzyjne cięcie. Wilk, który postanowił zapolować na mężczyznę, i już ściągał mięśnie do skoku, został trafiony w bok, po czym warcząc obrócił się w stronę nowego zagrożenia.
Za to piraci... tak, cokolwiek się nie stanie... - wilk skoczył na szermierza, który mieczem zablokował uderzenie pazurów, a drugą ręką uderzył w bok zwierzęcia. Po krótkiej chwili wilk wydarł warkniecie, na które Marimo odpowiedział ścinając mu głowę ostrzem - piraci zawsze zyskają na sytuacji. Jeśli szukasz załogi, mogę płynąć z Tobą. Nazywam się Marimo. - mężczyzna nazywający sam siebie Marimo wsunął katanę z powrotem do pochwy, natomiast płaski, szwajcarski scyzoryk, służący do dobicia zwierzęcia, schował do rękawa.
Szczery uświadomił sobie, że powinien coś właśnie powiedzieć.
- A...ależ z chęcią, naprawdę się cieszę. Miło Cię poznać, ja jestem Szczery.
- To się chwali, bo naprawdę nie lubię nieszczerych bydlaków, jak tamten strojniś. - zauważył Marimo, zarzucając sobie truchło wilka na barki.
- Nie, nie mówię, że jestem szczery... Znaczy to też! Ale i mówią na mnie Szczery.
Rozumiem. - szermierz pokiwał głową - Spotkajmy się jutro w porcie. A póki co wybacz, ale idę sobie przyrządzić kolację. - I dźwigając krwawiące cielsko, znów zniknął w leśnym gąszczu. Nieco oszołomiony, lecz coraz bardziej zadowolony Szczery udał się natomiast w stronę wsi.



Wydawałoby się, że miejsce przed jaskinią opustoszało. Nie było to jednak prawdą, bowiem na jednym z drzew, popijając piwo z niewielkiej beczułki, wygodnie rozwalony leżał Bonesman. Obserwował całą sytuację bez mrugnięcia powieką, zwłaszcza, że i tak nie udało mu się rozróżnić żadnych słów. Ale pokonanie wilka mu się podobało i za to wznosił kolejny toast, kiedy na gałęzi obok pojawił się znajomy nam gość w garniturze.
- Piękna noc, nieprawdaż? - zaczął demon, dziwnie spokojnie jak na siebie samego. Zaraz jednak jakby się opamiętał i powrócił do dawnego, gadatliwego sposobu komunikacji ze śmiertelnikami - Cóż to, nie interesuje Cię już zabawa z innymi, wspaniałe towarzystwo króla, i całego rządu wyspy? Czyżbyś poczuł się czymś, no, nie wiem, urażony?
- Hę? - mało przytomnie chłopak spojrzał na drzewnego współlokatora - A żebyś wiedział, że czuję się urażony. Zrobili ze mnie jakiegoś murarza! Mnie, wybitnego cieślę! Ja mam mu budować chałupę! Teraz tam pewnie siedzą obydwaj, król i Arbuz, i popijają sobie chłodzone piwko, jakby wszystko było w porządku. - Bonesman znów pociągnął z beczułki, osuszając ją zupełnie, po czym roztrzaskał ją jednym uściskiem swej wielkiej dłoni. - Podszedłem tam do tego króla, i spytałem gdzie jest statek, którym tu przypłynęli. Chciałem coś w nim ulepszyć, usprawnić... ogólnie poczuć, że robię to, co powinienem. I wiesz co mi powiedział ten palant? No wiesz co? Cholera, piwo się skończyło.
- No co powiedział, co? - spytał czart, zapominając o tym, że to on tutaj miał przegadać rozmówcę.
- Że kazał go rozebrać, żeby z desek zmontować ten swój drewniany forcik! Zniszczył statek, tylko po to, żeby postawić to paskudztwo, które powinno się zburzyć, żeby nie oślepiało ludzi brzydotą. A gdy go spytałem co zrobi, jeśli będzie potrzebował odpłynąć z wyspy. Powiedział, że przecież ma Den Den Mushi, więc zawsze może zamówić jakiś statek z innej wyspy. Czy tak myślą normalni ludzie? - cieśla warknął wściekle, szarpiąc się z najbliższą gałązką.
- Aaach taaak... - czort w garniturze już miał gotowy plan działania - Z pewnością chciałbyś utrzeć nosa królowi, co? Pokazać mu, jak bardzo się myli. Wyobrażasz sobie, co się stanie, gdy będzie musiał uciekać z wyspy, a nie będzie miał jak?
- Ooo, bardzo chciałbym to zobaczyć. Słuchaj, nie masz nic do picia?
- Mam coś lepszego! - stwierdził Qbol, a w jego ręce pojawił się pożółkły dokument - Wystarczy, że złożysz jeden podpis, a nasi ludzie pomogą Ci wywrzeć zemstę na kimkolwiek zechcesz, a być może nawet... zawładnąć wyspą. Mógłbyś tu sprowadzić najlepszych cieśli i stworzyć stocznie wspanialsze, niż w słynnym Water 7! Czyż to nie piękna wizja?
- To mi wygląda na pakt... - nie do końca trzeźwy cieśla zezował na litery, starając się je rozczytać - Z siłami nieczystymi. Ale wiesz co? Wali mnie to, brzmi jak dla mnie w porządku. Gdzie mam podpisać?
- No, przynajmniej jeden rozsądny, co nie wyskakuje z pomysłem pirackiej załogi jak Szczery, ani nic... - odetchnął z ulgą Qbol, podając Bonesmanowi pióro.
- Co? Ten chłystek, co tu był, zakłada załogę? - Bonesman nie namyślał się długo. Zgniótł niepodpisany pakt w dłoni. - Już nieaktualne! - Po czym zeskoczył zwinnie z drzewa i , ku zdumieniu demona, zrobił krótką rozgrzewkę.
- Hej, co ty... - zaczął mężczyzna w garniturze, lecz po Bonesmanie nie było już śladu. Pobiegł tak prędko, że jego własny cień dogonił go dopiero przy najbliższym zakręcie.
- Do stu cudnie boskich piorunów! - zaklął Qbol wyjątkowo szpetnie - Kolejny się wywinął. Bo nie umiałem zawrzeć gęby. No nic. Dzień w sumie udany - westchnął - Skoro i tak mam wolny wieczór... chyba muszę przeprowadzić małe dochodzenie w piekle.
Po czym Qbol zniknął. Wyjątkowo w towarzystwie małego, błękitnego słupa ognia, gdyż każdy czasem musi czymś zaszpanować.



******

Pod osłoną nocy, do jednej z plaż, dopłynęła znajomo wyglądająca łódź, z której wyskoczył osobnik, w okropnie pomiętym płaszczu, oraz mocno uszkodzonym kapeluszu.
-Jasna cholera, wybrali sobie miejsce na wysepkę. Tego przecież znaleźć się nie da! I niech szlag trafi kapitana tamtego statku! Co niby strasznego jest w przenośnym piecu kowalskim, żeby nie móc go normalnie przewieźć– mamrotał zły jak osa mężczyzna, wciągając ciężką, załadowaną po brzegi łódkę na piasek. – Nic, tylko jakieś oznaczenia dać po drodze, bo człowiek się gubi! Niech ja tylko pogadam z osobą odpowiedzialną za oznakowanie dróg morskich! Do kroćset! – w taki oto sposób, pierwszy, oraz jak się później miało okazać, wybitny, kowal Kowal znalazł się po raz pierwszy w Xatonlandii.
- I niech ja dorwę tą Chlor! DOPŁYNE BEZ PRZESZKÓD, CO?!
Jolly

Legendarny pierwszy oficer

Licznik postów: 1,506

Jolly, 15-07-2009, 12:09
Tym razem się muszę czepnąć. Początek z mewą mi strasznie przypomniał Kroniki Szoguna i początek filozoficzny z mewą w roli głównej.
Koniec czepiania.

Nawiązania do OP całkiem udane, zwłaszcza moment, jak Bonesman rzucił się na ratunek Vegiemu :D
Breslaundia. Nie znoszę niemieckich nazw polskich miast. Wolałabym, żebyście ojczyznę Szczerego nazwali Vratislavią. Ale... to Wasze opowiadanie (i Twoje, Szczery, miasto).

I na koniec jeszcze dodam, że coraz bardziej się lubię ^^ Skromny strój to podstawa ;)

Podsumowując, rozdziałek fajny :D I gdyby nie to, że zabroniliście, to bymzapytała, kiedy następny ;p

EDIT
Btw, ArbuzxOwca, czy standardowa reakcja?
qbol

Imperator

Licznik postów: 2,290

qbol, 15-07-2009, 12:39
Cytat:Tym razem się muszę czepnąć. Początek z mewą mi strasznie przypomniał Kroniki Szoguna i początek filozoficzny z mewą w roli głównej.

Możliwe - nie wiem. Początek pisałem sam, a kronik Szoguna nie kojarzę.

Cytat:Breslaundia
Wiedziałem, że się do tego przyczepią... SZZZCZEEERY!!!


A po za tym ciesze się, że się podobałoWink
Jolly

Legendarny pierwszy oficer

Licznik postów: 1,506

Jolly, 15-07-2009, 12:54
Arbuz mi strasznie przypomina Croca z wyglądu :D
Z nowych postaci, to mi się chyba najbardziej podoba Marimo. Nie wiem czemu... może to afro... może katana... a może... przez to, że zeżre każdą padlinę? ^^
Bardzo mi się podobala przepowiednia Chlor. Taka... w jej stylu :)
Vegi... mimo że go dużo, to go mało. Niedosyt drobny.
Nasza złota Rybka urocza, niewątpliwie wpłynie na rozwój kraju.
Tenshi... nie wiem czemu, ale jak czytałam, to miałam w głowie obraz tego sędziego z EL... ^^u Postać zaiście ciekawa. Tylko w pewnym momencie pewnie będzie już upierdliwa.
Zalany Bonesman na drzewie - cud, że nie spadł. Ale o nim na razie za wiele powiedzieć nie można.

Ach, no i nasz kochany kowal Kowal :D Genialny przerywnik :D Wreszcie dopłynął, zrobi się wesoło ^^
Kami

Pierwszy oficer

Licznik postów: 1,155

Kami, 15-07-2009, 13:06
Rozdział poświęcony na przedstawienie postaci, widzę. No nie jest źle, po za drobnymi błędami stylistycznymi (większych się nie doszukałem), od strony technicznej, na pierwszy rzut oka, do zarzucenia nie mam nic.

Arbuz wygląda identycznie jak Croc, buty i cygaro robią swoje xD.
Troszkę mi się nie podobało, że zrobiliście z Vegiego bezmózgiego olbrzyma. Nie ma ani jednej, chyba, jego wypowiedzi. Większość postaci strasznie skromnie rozbudowana, najczęściej po jednej charakterystycznej cesze i na tym finito, a Vegi to już w ogóle po żal się Kami.

To chyba wszystkie minusy, jakie mi przeszkadzały Smile . Po za nimi, rozdział jak najbardziej przyjemny. Lekka dawka humoru, wątki zapożyczone z OP, dobrze ujęte zwroty akcji (ze Szczerym czy Bonesmanem), ogólnie przyzwoicie.
qbol

Imperator

Licznik postów: 2,290

qbol, 15-07-2009, 13:16
Hmm... Jak teraz o tym mówisz, to masz rację co do Vegiego ;D Postaramy się odpokutowaćTongue
Szczery

Imperator

Licznik postów: 1,822

Szczery, 15-07-2009, 13:19
jolly-roger napisał(a):Tym razem się muszę czepnąć. Początek z mewą mi strasznie przypomniał Kroniki Szoguna i początek filozoficzny z mewą w roli głównej.
Koniec czepiania.

Miałem na to zwrócić uwagę ale... zapomniałem. Późno było Wink Bo nie myślcie, że to jest na początku, było pisane jako pierwsze - mieliśmy tutaj całkiem niezłą achronologię.


Cytat:Breslaundia. Nie znoszę niemieckich nazw polskich miast. Wolałabym, żebyście ojczyznę Szczerego nazwali Vratislavią. Ale... to Wasze opowiadanie (i Twoje, Szczery, miasto).

Już kiedyś użyłem nazwy Breslaundii do świata niby-to-fantastycznego. Uważam, że forma oparta na niemieckiej nazwie jest bardziej "fantasy" niż proponowana przez Ciebie, i dlatego Breslaundia zostaje Wink


Cytat:Btw, ArbuzxOwca, czy standardowa reakcja?

Sprecyzuj pytanie?

Kami - Vegi jest małomówny (choć parę słów powiedział, jak tak teraz patrzę, to w przeciwieństwie do Ryby 0_o), ale w kolejnym rozdziale się rozkręci, zobaczysz. I wbrew pozorom, nie jest zrobiony na bezmózga, tak go ocenił tylko wszystko wiedzący dziad, który się akurat pomylił ;P
Jolly

Legendarny pierwszy oficer

Licznik postów: 1,506

Jolly, 15-07-2009, 13:24
Szczery napisał(a):Bo nie myślcie, że to jest na początku, było pisane jako pierwsze - mieliśmy tutaj całkiem niezłą achronologię.
Zauważyłam. Po opasce, Marimo i w ogóle.

Szczery napisał(a):Już kiedyś użyłem nazwy Breslaundii do świata niby-to-fantastycznego. Uważam, że forma oparta na niemieckiej nazwie jest bardziej "fantasy" niż proponowana przez Ciebie, i dlatego Breslaundia zostaje ;)
Widzisz, kwestia gustu :) Mi się Vratislavia bardziej podoba. Ale to Ty piszesz, więc będzie, jak zechcesz.

Szczery napisał(a):
Cytat:Btw, ArbuzxOwca, czy standardowa reakcja?
Sprecyzuj pytanie?
Nie pamiętam, czy to było w prologu, czy w pierwszym rozdziale. W każdym razie w trakcie treningu zawodnicy mieli podobną myśl (co do koszulki Owcy), co Arbuz teraz. Pytam więc, czy "tworzycie miłość", czy też taka jest/będzie standardowa reakcja facetów na panią trenerkę grupowego rzutu kłodą.
Kami

Pierwszy oficer

Licznik postów: 1,155

Kami, 15-07-2009, 13:28
Cytat:Kami - Vegi jest małomówny (choć parę słów powiedział, jak tak teraz patrzę, to w przeciwieństwie do Ryby 0_o)

Znalazłem Vegiego pytającego o imię Szczerego przy jaskini. Więc coś jednak powiedział Tongue .

Cytat:ale w kolejnym rozdziale się rozkręci, zobaczysz. I wbrew pozorom, nie jest zrobiony na bezmózga, tak go ocenił tylko wszystko wiedzący dziad, który się akurat pomylił ;P

Oby. Zobaczymy w następnych rozdziałach Smile .

Cytat:"Sore wa himitsu desu" ^_-

No jak tajemnica, to ok.
Tenshi

Wilk morski

Licznik postów: 69

Tenshi, 15-07-2009, 13:58
Z tą wykałaczką trafiliście w 100 procentach, bo mam taki zwyczaj xD. Ale kategorycznie zaprzeczam, jakobym był maniakalnym oskarżycielem.
Kowal

Imperator

Licznik postów: 2,230

Kowal, 15-07-2009, 14:11
Kiedy następny chapter? Nie no, żartuję oczywiście Wink Bardzo przyjemny rozdział, ciekawie rozwinęliście postacie, tylko faktycznie, Vegi jednak bardziej rozmowny być powinien xD Nareszcie przybyłem na wyspę xD, W każdym razie to ze mną jako przerywnikiem świetnie Wam wyszło Big Grin Podobały mi się nawiązania do OP, i fajna akcja z tą przysięgą na poczekaniu. W każdym razie było bardzo dobre, nie mogę się doczekać kolejnych części, w końcu moja postać zacznie coś kuć Big Grin
Owca2512

Kapitan z nowego świata

Licznik postów: 495

Owca2512, 15-07-2009, 15:14
o matko... powiem wam, że uwielbiam to czytać ;D żartobliwie i ciekawie napisane, genialne pomysły, fajne zwroty akcji Big Grin z niektórych tekstów się turlałam po podłodze! i nawet nie widać, że brakło wam weny (na co tak strasznie niektórzy narzekali Wink )
Masta

Pierwszy oficer

Licznik postów: 928

Masta, 15-07-2009, 15:14
Historyjka boska! Nawet bardziej boska niż Kami. ;D Najlepszy jest Marimo i Tenshi, który podpada mi pod jakiegoś psycho-ochroniarza ;D Przerywniki z Kowalem są super, no i w końcu chłopak dopłynął na wyspę.
Grigorij

Legendarny pierwszy oficer

Licznik postów: 1,334

Grigorij, 15-07-2009, 15:22
Xaton zachowuje się trochę jak Luffy. Widzi olbrzyma i od razu mianuje go wicekrólem. To tak jak Luffy pyta się innych czy zostaną jego nakama.
Subskrybuj ten wątek Odpowiedź