Szczery: Tak, w końcu. Jest. Trzeci rozdział. Mam nadzieję, że zmieściliśmy się w obiecanym terminie (w chwili gdy piszę te słowa, do dead-line brakuje dziesięciu minut). Jak pewnie zauważycie, rozpoczęły się w tym rozdziale wątki, które nie mają odzwierciedlenia w temacie. Cóż, staramy się przede wszystkim, aby było to ciekawe, dlatego powoli zaczynamy kształtować własną historię. Mamy nadzieję, że się wam ona spodoba. Dziękuję wszystkim, którzy cierpliwie czekali. Miłego czytania.
Qbol: Zatem, po dłuższej przerwie oto przed wami 3 rozdział Żywotów! Tadam! Osobiście przepraszam, za taką zwłokę, ale nałożył się na mnie i remont i wyjazd, więc było ciężko. Bądź, co bądź jednak - enjoy
PS. Przepraszamy za niedogodności.
ROZDZIAŁ 3
___________________________
Miesiąc później…
Blondwłosy pirat ziewnął szeroko, ręką zakrywając usta,. Następnie schylił się po upuszczoną opaskę. Kiedy prostował się, jego spojrzenie mimowolnie padło na maszt, by po chwili pomknąć ku innym częściom statku.
- Taaaa. Bonesman się postarał... – mruknął do siebie Szczery, próbując zatkać nos z powodu zapachu dochodzącego z kuchni.
– Szkoda, że Marimo nie mógłby gotować tak dobrze, jak Bonesman budować. Chociaż przynajmniej kawałki będą równo pocięte. - dodał z przekąsem pirat.
- SSSSZZZCZEEERRRY! – rozległ się nagle głos, który, dla osoby postronnej przypominał pędzący pociąg - Skończyłem naprawę masztu., bo trochę przeciekał i wyrównałem dziurę w podłodze.
Nastąpiła chwila ciszy, po której dało się słyszeć
- Albo na odwrót. – Bonesman upił wielki łyk z butelki, którą trzymał w normalnej ręce – W każdym razie skończyłem najpilniejsze naprawy. Hmm – potrząsnął pustą butelką – Idę się napić.
Szczery westchnął. Nigdy nie rozumiał zapału innych do picia, jednakże Bonesman uczynił z tego zajęcia coś w rodzaju sztuki. A pił już wtedy, gdy początkujący pirat z bródką go poznał. Było to dokładnie miesiąc temu... no, około miesiąca.
******
W nocy spotkać można nie tylko zwierzęta, ale i różne ludzkie wyobrażenia. Cóż, mógłby to być problem, gdyby nie to, że większość ludzi ma wyobraźnie niewiele większą, niż sowa. Dzięki temu, ucieleśnione koszmary pojawiały się bardzo rzadko. Jednakże, krążą plotki, o przedmiotach, które przyciągają i wzmacniają wszystkie byty. Ale kto by wam wierzył plotkom?
******
Szczery, z początku radosny i podekscytowany wszedł w latarnie. Uderzenie to, nie tylko wywołało chwilowe omamy, w których zauważył niebieskiego, pluszowego misia rozdającego żelki, ale również sprawiło, że zaczął się zastanawiać. Z każdym następnym, dużo wolniejszym i ostrożniejszym krokiem, coraz więcej przeszkód do pirackiego życia objawiało mu się w myślach. Jakby nie patrzeć - dwóch to za mało na piracką załogę, nie mówiąc o tym, że wciąż nie mieli statku.
Dodatkowo raził brak doświadczenia. Szczery bowiem odebrał solidne wykształcenie, od starego bosmana, który w przeszłości spędził wiele lat na morzu - z początku jako członek marynarki, potem zaś jako pirat. Codziennie, w zamian za butelkę rumu, stary Jake Orahama snuł opowieści o morskim życiu, broni, potworach, rodzajach statku - słowem wszystko, co tylko mogło się przydać w czasie żeglugi. Wykształcenie to jednak było teoretycznym - a wadą takiego wykształcenia było to, że Szczery (który niemal zbankrutował z powodu codziennego kupowania rumu) nie umiałby na prawdziwym statku, nie będącym zarysem wyrytym nożem na blacie stołu w knajpie, odróżnić rufy od dzioba. Tak więc pomimo zdania korespondencyjnego testu na doktora ds. piratologii, na morzu nie przetrwałby nawet dnia.
Tak oto rozmyślał, gdy podczas uchylania się przed jakąś latarnią, minął go świst powietrza, oraz rozmazana plama. Pierwszy członek załogi bez statku potknął się, po czym z głośnym hukiem uderzył w latarnię. - Do stu beczek zjełczałego grogu… - Szczery, robiąc dobry użytek ze zdobytej wiedzy na temat języka piratów, ocierając czoło ruszył przed siebie.
W wiosce wynajął miejsce w prostej, zrobionej z desek w to jeszcze popołudnie, gospodzie. Nie była ona niczym więcej, niż barakiem bez podłogi, oraz plandeką kiepsko imitującą dach. Szczery zdążył już zasnąć, po uprzednim mocnym przywiązaniu butów do nóg (z powodu ,,lekko nasilającej się fali kradzieży”, jak to nazwał Xaton, podczas szukania swojego prawego buta, oraz ulubionego krzesła) , gdy obudził go krzyk.
******
Bonesman, pierwszy zawodowy cieśla w dziejach Xatonlandii, czuł coraz większe zirytowanie. Jego specjalnie zmodyfikowane stawy poniosły go szybciej niż wiatr (co jest problematyczne, gdy wieje mu w twarz, bowiem czuje to dopiero wtedy, gdy się zatrzyma), lecz nigdzie w wiosce nie widział tego knypka, co miał założyć załogę. Dotarło do niego, że to jego musiał minąć na drodze z jaskini. Wiedząc, że niedługo powinien się pojawić we wsi, postanowił skoczyć na jeszcze (kolejnego) jednego do knajpy.
Knajpa była chyba jedynym budynkiem na tej wyspie, który był zbudowany staranniej, niż świątynia i Urząd Miejski. Zapewne dlatego, że ludzie budowali ją dla siebie. Pozostałe dwa budynki natomiast - ku wielkiej boleści Kamiego - bardziej służyły podziwianiu ich z zewnątrz, niż z wewnątrz.
Bar ten, noszący szumną nazwę "Tania wóda", miał dziś więcej klientów niż zazwyczaj - nowi osadnicy wychodzili z założenia, że najlepszą formą aklimatyzacji będzie wspólne chlanie.
Bonesman znalazł sobie jakiś wolny stolik w rogu lokalu. A przynajmniej stał się wolny, gdy do niego podszedł - postawny facet, z wielkimi, nagimi muskułami i jeszcze większą łapą, zawsze znajdzie dla siebie wolne miejsce, nawet w najbardziej zatłoczonym pomieszczeniu. Tylko jeden, nieprzytomny już od nadmiaru trunków osobnik, wciąż siedział pod ścianą, lecz Bonesmanowi nie przeszkadzało to ciche towarzystwo. Uniósł swoją zmodyfikowaną rękę, pokazując jeden palec, sygnalizując tym chęć zamówienia jednego piwa. Gdy już wszyscy siedzący nagle pod stołami doszli do rozsądnego wniosku, iż nie był to atak z jego strony, na stoliku przed cieślą stanął spory kufel złocistego trunku.
Cieśla był już w połowie swojego piwa, gdy drzwi do knajpy otwarły się, ukazując w nich jakiegoś nowego przybysza. Po dłuższej chwili starań, aby skupić wystarczająco wzrok, Bonesman zauważył, że nowo przybyły klient to młoda, chyba nawet nieletnia jeszcze, krótkowłosa dziewczyna. Ubrana była w krótką koszulkę, oraz jeszcze krótsze spodenki. O ile Bonesman mógł się zorientować, osoba ta wyglądała, jakby czegoś szukała. Kierowała swe czujne spojrzenie na boki, jakby w każdej chwili jej wzrok mógł napotkać oczekiwany widok. Część bywalców natomiast, zapewne tych którzy przybyli tu już wcześniej, stała się jakby jeszcze bardziej zainteresowana swoimi kuflami, starając się nie zwracać uwagi na nic więcej. Bonesman wzruszył ramionami, po czym zamówił sobie kolejny kufel piwa.
Kiedy kelnerka, powracająca od stolika Bonesmana, stała się obiektem prostackiego zalotu, czyli klepnięcia w pośladki przez zbytnio rozochoconego klienta, stało się już jasne, czego szukała krótkowłosa dziewczyna, wciąż obserwująca knajpę z miejsca przy barze.
- Ach tu was mam! Już wszczynacie burdę? - krzyknęła, podbiegając do gościa o lepkich łapach, a w jej dłoniach pojawił się czarno-brązowy colt. Głośny strzał roztrzaskał kufel mężczyzny, a kolejne zmuszały go do podskakiwania, aby uniknąć przestrzelenia stopy.
- Skacz, skacz, bo inaczej będziesz przykładem dla wszystkich, żeby nie wszczynać zamieszek! - krzyczała młodociana strzelczyni.
"To ona jest tą, która wszczyna zamieszki.." pomyślał Bonesman z zażenowaniem, po czym jednym haustem osuszył swój kufel, zostawił na stole zapłatę i wyszedł.
Oparty o drewnianą ścianę budynku, słuchając narastającego zgiełku złożonego z trzasku kufli, przewracanych mebli, wystrzałów i wrzasków, Bonesman starał się sobie przypomnieć, co właściwie robił, zanim wszedł do lokalu.
- No tak... - powiedział cicho do siebie, łapiąc jedną dłonią wylatującego przez okno knajpy mężczyznę i stawiając go obok na ziemi - Ten chłystek chce mieć piracką załogę... Jak mu tam było...
- Prawdomówny!!! - wykrzyknął w noc, mając niejasną nadzieję, że zaraz przybiegnie oczekiwany przez niego osobnik. Oddalił się kawałek od baru, idąc wzdłuż szerokiej, całkowicie drewnianej uliczki. - Uczciwy?! - krzyknął z coraz mniejszą pewnością.
W końcu, gdy krzycząc "Kłamiący rzadko, albo wcale" przechodził koło baraku dla turystów, wybudowanego na zlecenie nowej pani minister Ryby, usłyszał zdenerwowane wrzaski ludzi, których sen został zaburzony.
- Wynoś się, tu ludzie próbują spać! - wydarł się wąsaty facet, pomimo dość ciepłej temperatury odziany w kalesony. Mężczyzna ten wybiegł z baraku, trzymając się za opadające elementy garderoby, po czym zobaczył przed sobą wyższego o głowę Bonesmana.
- W zasadzie... co będę marnował czas na sen, już prawie świta w końcu... - amatora wylegiwania się w łóżku opuściły gniew i pewność siebie. Zamiast tego ukłonił się pośpiesznie i już miał zamiar odejść, gdy zatrzymała go dłoń Bonesmana, położona na jego głowie. Przez chwilę miał wrażenie, jakby grunt ustąpił mu spod stóp, a świat zawirował. Takie uczucia mogą towarzyszyć komuś, kogo umięśniony cieśla podnosi za głowę, bez widocznego wysiłku i odwraca w swoim kierunku.
- Szukam takiego jednego, co chce być piratem. - zionąc z ust zapachem piwa, Bonesman przedstawił mu swoje priorytety - Blondwłosy frajer z kucykiem. Jest gdzieś tutaj?
Wszystkie oczy nocujących w baraku, a teraz obserwujących scenę z wielkołapem, skierowały się w stronę jednego z nich, Szczerego, który poczuł się tym lekko dotknięty.
- Chyba o mnie chodzi... - zwrócił się do Bonesmana zaciskając mocno pas ("Mizeria…. Mizerota" - pomyślał i poprawił się po chwili Bonesman) na zakładanych właśnie spodniach.
- Ty jesteś jednym z tych od Arbuza prawda?
- Pal licho Arbuza i to w co mnie władował. - Cieśla podszedł do chłopaka, powodując dziwne rozgonienie się wszystkich ludzi wokół niego. - Skoro chcesz wyruszyć na morze jako pirat, potrzebujesz statku. Jeśli znajdziesz dla mnie miejsce na załodze... zrobię Ci jeden.
- Tak? naprawdę?! - Szczery nie mógł uwierzyć w swoje szczęście. Jednakże, ciche pochrząkiwania, dochodzące go zza jego pleców, pozwoliły mu oprzytomnieć.
- Nie przeszkadzajmy innym spać. Może omówimy to w barze?
- Nie chcesz teraz być w barze, zapewniam cię. - wymijająco rzekł cieśla - Przejdźmy się do doku, to powinno być dobre miejsce.
Szczery w odpowiedzi kiwnął mu głową, po czym (po dość uciążliwym kompletowaniu swego ubioru, w którym nagle zniknęły guziki) ruszył wraz z kolejnym członkiem swej załogi, który snuł mu swe wspaniałe wizje najpiękniejszego statku, jaki kiedykolwiek widziała ta wyspa.
******
W piekle panował dziś wyjątkowy zaduch. Fakt, zawsze było tu duszno i parno, lecz codziennie mieszkańcy tego przybytku zła i deprawacji na nowo odkrywali cierpienia związane z paskudnymi warunkami klimatycznymi. Niemałą zasługę w utrzymywaniu tej wysokiej temperatury, choć mało który czort o tym wiedział, odnosił wielki piec, umiejscowiony w samym centrum piekielnego grajdołu, skąd rury cieplne, rozchodzące się we wszystkich kierunkach świata, dostarczały ciepła. Jednakże i ten piec nie mógłby sprawować swej niecnej funkcji, gdyby nie ciężka praca jego operatora, który dzień i noc niestrudzenie załadowywał go węglem, który w dzikim, szalonym i nie do końca normalnym ogniu zamieniał się w ładunek wysokiej temperatury.
W tej chwili właśnie, nieopodal tego gigantycznego pieca, teleportował się po cichu pewien mało znany czort. Nie było to standardowe, bezdźwięczne przeniesienie się z miejsca na miejsce, jakiego używały porządne, skromne czarty bez efekciarskich zapędów. Choć każdy śmiertelnik uznałby to za niemożliwe, była to teleportacja jeszcze cichsza, piekielnik ten zjawił się w tym miejscu prawie że chyłkiem, jakby nie chciał, aby ktokolwiek mógł go tutaj ujrzeć.
Jatseku, czort zajmujący stanowisko opiekuna jaszczurek (służących w piekle za zwierzęta transportowe, pociągowe, napędzające elektrownie, oraz przede wszystkim za świetny posiłek), wychylił się zza pobliskiej magmowej skały, sprawdzając czy teren jest czysty. Jak to czasami bywa w takich przypadkach, długoletnie sprawowanie funkcji w otoczeniu gadów, upodobniło jego samego do jednego z nich. Na jego czarciej, łysej głowie przerażające wrażenie robiły zielone oczy z wąskimi źrenicami, płaski nos oraz rozdwojony język. Dodatkowo, zamiast standardowych, przysługujących pracownikom piekła kopyt, Jatseku dość pokracznie chodził na jaszczurzych łapach. Nie wyglądało to zbyt zgrabnie u kogoś, kto poruszał się w pozycji wyprostowanej, lecz mógł za to, kiedy zechciał, chodzić po ścianie. Także i teraz, pragnąc uniknąć zatrzymania przez strażników broniących dostępu do wielkiego pieca, zdecydował się przejść wysoko ponad poziomem ich spojrzenia, po skalnej ścianie. Jak się okazało - niepotrzebnie, gdyż wartę pełnili dziś ślepi jak troglodyci… troglodyci.
Kiedy minął już linię straży, zwinnie zeskoczył na podłoże właściwe i podszedł do operatora paleniska.
- Hej Pain. Co tam, wszystko źle? - lekko sepleniąc, spytał Jatseku. Wydłużony, rozdwojony język miał od niedawna, więc nie miał jeszcze okazji przyzwyczaić do niego swego aparatu mowy. Zwłaszcza, że pracując z jaszczurkami miał on mało okazji do pogaduszek.
- A już nawet nie narzekam. W końcu mogło być lepiej - Operator pieca, nazwany Painem, wbił łopatę w niekończący się stos węgla (zasilany drewnem spalanym pod kotłami ze smołą) i uścisnął dłoń gościa. - Paskudnie tu kogoś w końcu zobaczyć.
- Niełatwo było się tu dostać. - Zamarudził opiekun jaszczurek, z rozkoszą czerpiąc ciepło z rozpalonego do czerwoności pieca - Te cholery zablokowały tą sferę dla teleportów. Musiałem się prześlizgnąć koło straży.
- Domyślam się więc, że nie męczyłeś się tak tylko po to, aby uprzykrzyć mi pracę swym towarzystwem? - Pain znów chwycił łopatę, aby kolejne, czarne odłamki przetworzyć na piekielny żar.
- Malder wybrał nowego Pana Mhrocznych Koshmarów. - Bez ogródek zaraportował Jatseku - Myślałem, że chciałbyś to wiedzieć. - Wbrew jego oczekiwaniom, ładowacz w odpowiedzi jedynie wzruszył ramionami.
- To ten as działu destrukcji, najgorszy z najgorszych, Qbol. - Jatseku ciągnął dalej - Ktoś taki może łatwo wyrwać się spod łap Maldera i zagarnąć cały splendor jeszcze przed 2012. Nie chciałbym tego, a wiem, że ty też nie.
Pain znów wbił łopatę aż do połowy trzonka w stos węgla. Odwrócił się do rozmówcy.
- Przykro patrzeć, fakt. Ale co ja Ci zrobię? Dobrze wiesz, że stąd się już nie wyrwę. A jeśli Qbol nie będzie wystarczająco przebiegły, to pewnie skończy tu razem ze mną.
Jatseku skrzywił się i ze wściekłością wysunął język.
- Ciężko pracowałeś, żeby osiągnąć to stanowisko. Chcesz pozwolić, by on zagarnął wszystko w pojedynkę? - Jatseku robił się coraz czerwieńszy, nie wiadomo czy od absorpcji ciepła, czy z powodu narastającej wściekłości - Ja także poświęciłem karierę, żeby Ci pomóc. Mieliśmy być władcami, a teraz chcesz mnie zostawić do końca świata z tymi gadami?
- Ty przynajmniej możesz wyjść z pracy. - powiedział Pain cicho, lecz stanowczo, powodując zamilknięcie opiekuna jaszczurek. - Nie wiem czy zauważyłeś, ale ja straciłem o wiele, wiele więcej. Czy słyszałeś, abym się skarżył?
Po chwili milczenia Pain powrócił do przerwanej pracy, jak gdyby jego najdalszego wroga tu już nie było. Sam Jatseku natomiast siedział chwilę na gorącym kamieniu, wpatrując się z namysłem w szalejące płomienie. W końcu wstał, najwyraźniej kierując się w stronę wyjścia.
- Qbola nie ma w piekle od paru dni. - powiedział na odchodnym, zatrzymując się plecami w stronę operatora pieca - Nie masz żadnych podejrzeń, gdzie go mogę znaleźć?
- Jeśli stary pokazał mu to samo co mi, to mogę się domyślać. - Pain także nie odwrócił się do Jatseka, a nawet nie przerwał sypania węgla, o czym świadczyło ciągłe szuranie szpadla o stos czarnego kruszcu. - Ale nie zamierzam Ci tego zdradzać. Pożyj jeszcze trochę, mając przynajmniej te jaszczurki.
Chwilę po tym, gdy Jatseku odszedł, coś cichutko pyknęło. Pain nieprzerwanie sypał węgiel, nasłuchując coraz wyraźniejszych i coraz bliższych chwil ciszy, które wywoływał ktoś skradający się tuż poza jego plecami. Były one tak doskonałe, że mało który czort by cokolwiek zauważył. Ale Pain zdecydowanie nie zaliczał się do pospólstwa. Fakt - mniej więcej raz na tydzień przychodził tutaj któryś z kuratorów, lecz oni się nie bawili w ciche podchody - zjawiali się drąc mordę, machając swoimi biczami na prawo i lewo i w ogóle zachowując się jak szlachcic zastający chłopstwo w słodkim nieróbstwie. Nie mógł to też być Jatseku, gdyż ten nie miał możliwości teleportować się tak blisko. Poza kuratorami mógł to uczynić sam Diabeł, Szef Piekła - Malder, lecz ten z pewnością przybyłby tu ze stosowną obstawą. A nawet jeśli nie, to jego zjawienie obfitowałoby w efekty mogące oślepić. W takim razie, ostatnią osobą mającą dostęp do tego miejsca byłby...
Pain odwrócił się gwałtownie, w czasie obrotu przemieniając trzonek swego szpadla w ostrze, zmieniając go tym samym w poręczną włócznię krótkiego zasięgu. Cios jednak minął postać o włos, gdy ta zrobiła unik przenosząc ciężar ciała na rękę, aby następnie odskoczyć do tyłu, gdzie wyhamowała obiema nogami na czerwonym piachu.
- Qbol, jak mniemam. - Pain wyprostował się dumnie, nie spuszczając z oczu ludzko wyglądającego osobnika w garniturze.
- Pain, były Pan Mhrocznych Koshmarów. - odpowiedział gość, szczerząc całkowicie nieludzkie kły w uśmiechu.
******
Tej samej nocy, choć ,,nieco" wyżej, na wysepce Xatonlandii, wesołe, nietrzeźwe towarzystwo składające się z członków Fan Klubu Usoppa, sunęło przez las w stronę miasta, przy akompaniamencie głośnych śmiechów, rozmów i, okazjonalnie, pieśni. Ten barwny i w pewnych przypadkach nieprzyjemnie zajeżdżający wódą korowód, otwierał Xaton, na wpół prowadzony na wpół wręcz popychany przez Grigorija, który jako mędrzec głowę miał najmocniejszą i jemu zabawa w nogach władzy nie odbierała, tak jak młodocianemu królowi. Na końcu grupy zaś szedł milczący Vegi, któremu jak zwykle nie udało się upić pomimo ciągłych starań. Jednak dwie beczki piwa, które wychylił, dały o sobie znać w inny sposób, zmuszając go do zejścia ze ścieżki w pobliskie krzaki. Najwyraźniej nikt nie zauważył jego zniknięcia.
Kiedy już osiągnął stan perfekcji, rozejrzał się w sytuacji. Dobiegały go co prawda dalekie odgłosy oddalającej się ekipy, nie umiał jednak ustalić, z którego kierunku. Dodatkowo nieprzyjemne położenie potęgował fakt, że wokół było ciemno jak w... miejscu gdzie jest bardzo ciemno.
Robił na próbę kilka kroków w każdą stronę, aż wybrał kierunek, w którym podążało także stworzonko boże, zwane jadowitym pająkiem, na którego omal nie nadepnął. Uznawszy towarzystwo to za dobry znak, ruszył więc przed siebie rozgarniając gęste krzaki, w rzeczywistości będące jednak młodymi drzewkami.
Ku jego zdumieniu i irytacji, teren robił się coraz bardziej nierówny, zmuszając go do większego wysiłku przy wchodzeniu pod górę. Dodatkowo drzewa robiły się coraz wyższe, nie pozwalając mu nawet na wyjrzenie ponad ich koronami. Vegi zamierzał już zawrócić, ze smutkiem myśląc o tym, jak go wykołował ośmionożny braciszek, gdy zauważył przebłysk księżyca pomiędzy pobliskimi drzewami. Zrobił parę kroków w tym kierunku, stając na szczycie wzniesienia.
Widok, jaki ujrzał gdy wyprostował się ponad rosnącymi tu drzewami, zaparł mu dech w piersi. Skąpana w blasku księżyca Xatonlandia pełna była nieprzebytych puszczy, pokrywających wyżyny i doliny. W jeziorach, od tafli wody, magicznie zdawało by się, odbijało się światła gwiazd. Bieliły się czyste, nietknięte przez człowieka plaże, o których brzegi rozbijały się fale spokojnego dziś morza. Vegi zamknął oczy i usłyszał szum kilkunastu rzeczek, setek strumyków i tysięcy fal. Poczuł jedność z wszystkimi stworzeniami naraz i z każdym osobna. Czuł ich radości i pragnienia, obficie zaspakajane przez zasoby wyspy. Wyciągając dłonie (czy też raczej łapska) przed siebie poczuł wiatr, który niósł z sobą przekaz niezwykłej harmonii, łączącej z sobą wszystkie elementy przyrody ożywionej i nieożywionej. Nagle jednak poczuł przejmujący żal, sięgający jego serca, jakby coś bolało tą niesamowitą wyspę, która w Vegim znalazła swego posłańca. Olbrzym otworzył oczy, szukając przyczyny tej smutnej boleści. Znalazł ją w okolicy jednej z plaż, gdzie w miejscu wykarczowanego lasu rosły drewniane budowle. Nie wydając z siebie ani jednego szmeru, Vegi ruszył w tamtą stronę. Poruszając się ciągle w tamtym kierunku, dotarł po półgodzinie do uśpionego miasteczka. Gdzieś zamiauczał kot, od strony doku doszedł go jakiś radośniejszy krzyk, lecz poza tym miejsce to otulone było wręcz niepokojącą ciszą.
Prowadzony jakimś nieludzkim wręcz instynktem, podszedł do zamku Xatona. Patrząc na te drewniane, płaskie ściany, symbolizujące potęgę Xatona, tym większą im więcej dóbr uda mu się wyrwać od matki natury, Vegi poczuł narastającą złość. Człowiek ten zamierzał skolonizować całą wyspę, czyniąc ją tym samym nieszczęśliwą. Nie myślał o tym, co stanie się gdy to nastąpi. Jak wiele cierpienia przyniesie zwierzętom, ziemi i roślinom. Vegi czuł, że nawet wiszący nad nim księżyc, gdyby mógł, to zapłakałby nad losem jaki czeka to miejsce. Pięści olbrzyma zacisnęły się mocno, gdy poczuł silne pragnienie, aby zniszczyć ten tandetny przejaw drewnianej burżuazji. Już prawie by to uczynił, gdy usłyszał za plecami głos Tenshiego.
- Co tu robisz? - Tenshi, wbrew temu co Vegi widział jeszcze niedawno, głos miał pewny i niezatruty ani trochę alkoholem. Olbrzym domyślił się, że ten żołnierz, będąc podejrzliwym niczym węszący pies, jedynie udawał pijaństwo, aby zmylić swych urojonych wrogów. - Widziałem w lesie, że gdzieś się wymykałeś.
- A tam wymykałem. - Vegi odwrócił się do rozmówcy, z wymuszonym uśmiechem - Poszedłem siku, a potem się zgubiłem.
Tenshi pokiwał głową spokojnie. Najwyraźniej scenariusz ten pokrywał się z jego przewidywaniami, pozwalając na odrzucenie Vegiego z kręgu podejrzanych o niepopełnioną jeszcze zbrodnię. Machnął ręką, polecając olbrzymowi pójście za nim, po czym nie oglądając się za siebie ruszył w stronę sypialni dla nowej świty Xatona (w tym przypadku dach był z desek).
Vegi przez parę sekund stał jeszcze w miejscu, spoglądając na drewniany zameczek władcy Xatonlandu. Czuł ulgę, że Tenshi powstrzymał go od działania. Nie mógł bowiem pozwolić sobie na takie zachowanie. Zwykłe zniszczenie zamku byłoby niczym atak dzikiego szału zagrożonego zwierzęcia. A Vegi, wbrew temu co twierdził facet chcący wynająć tego olbrzyma do swego cyrku, był człowiekiem. Ludzie natomiast nie mogą działać tak bezpośrednio, ich droga do triumfu jest długa i kręta. Vegi wierzył jednak, że już wkrótce znajdzie skrót.
Nie chcąc wzbudzać niepotrzebnych podejrzeń u niecierpliwego Tenshiego, Vegi, z uśmiechem mogącym zdziwić kogoś, kto widział go już wcześniej, ruszył za nim w ciemną noc.
******
Chłodno się zrobiło, nieprawdaż? Powróćmy więc do gorącego, rozpalonego klimatu piekła, gdzie właśnie...
- Czego tu szukasz? - spytał Qbola Pain, prostując się na pełną wysokość. "Cholera, wysoki skurczybyk" pomyślał pan Mhrocznych Koshmarów, samemu stając na równe nogi. Przez krótką chwilę w milczeniu obserwował operatora pieca - pomimo, iż ten odziany był jedynie w pokryte sadzą spodnie, rozdarte już tu i ówdzie, a jego ciemnoczerwone, przybrudzone ciało miało na sobie liczne ślady mniej lub bardziej dawnych tortur, w ciele tego demona wciąż zdawała się widnieć pewna niezatarta godność. Coś w spojrzeniu, które spokojnie mierzyło rozmówcę, oraz w dumnej postawie, której nie łamały ciężka praca, prześladowania czy poniżenia, zdradzało prawdziwą naturę tego czorta. Naturę, która niegdyś wyniosła go na stanowisko drugiego najważniejszego pracownika piekieł - Pana Mhrocznych Koshmarów.
- Odpowiedzi. - Qbol otrzepał swój garnitur z pyłu, którego na nim nie było. - A skoro wiesz, kim jestem, to pewnie wiesz także, jak brzmią pytania. To co, po papierosku? - w dłoni czorta pojawiła się paczka najlepszych marlborasów. Pain w odpowiedzi krótko kiwnął głową. Na znak ten, papieros ruszył w jego stronę z prędkością, jaką wciąż starają się uzyskać śmiertelnicy pracujący nad lotami kosmicznymi. Były Pan Mhrocznych Koshmarów był jednak szybszy, zręcznie podbijając papierosa płazem swej włóczni i przechwytując go wargami. Przez chwilę, w roztargnieniu klepał się po kieszeniach spodni w poszukiwaniu zapalniczki, po czym bez ceregieli włożył dłoń do wnętrza paleniska. Płonący tam ogień, wiecznie nienasycona bestia żywiąca się wszystkim, co tylko mogło spłonąć w jego olbrzymiej temperaturze (po prawdzie, to płomień ten był kiedyś demonem, który dość długo irytował Maldera), od razu rzucił się w stronę tak łatwego kąsku. Pain jednak chwycił pojedynczy język ognia tak mocno, iż temu odechciało się spopielania łapy czarta. Operator pieca z łatwością oderwał pomniejszy płomyk od rozszalałego paleniska i przypalił nim swojego papierosa. Resztę żaru zgniótł między palcami.
- Chyba jednak wysłucham najpierw twych pytań. - Pain z lubością, po raz pierwszy od czasu utraty stanowiska, zaciągnął się dymem, który po chwili wypuścił w formie rzadkiego obłoku. - A potem... Niech cię piekło pochłonie.
Przez chwilę trwała pełna konsternacji cisza.
- Co? - przerwał ją Qbol, któremu wyjątkowo zabrakło słów,
- No dobra, usłyszałem to w jednym filmie. Nieważne, znasz sens.
- Byłeś na Xatonlandii. Nie próbuj się tego wypierać. - Qbol postanowił nie wdawać się w dalsze szczegóły nietypowej w tym miejscu zachcianki Paina - Sprawdziłem akta, Pain. Mimo, iż ich spora część była utajniona nawet dla mnie, zajmującego tak wysokie stanowisko. Dlatego, drogi kolego... - Qbol zbliżył się powoli do operatora pieca, próbując go przyjacielsko objąć ramieniem. Gdy rozmówca się jednak nieufnie odsunął na parę kroków od czorta w garniturze, ten postanowił udać, że chciał się tylko podrapać po szyi. - ...Potrzebuję Ciebie. Niełatwo było Cię znaleźć, wygląda na to, że twoje czyny na tej zapyziałej wysepce wkurzyły kogoś na górze, co? Ale nie martw się, jeśli pozwolisz mi uniknąć tego losu, postaram się, aby twój wyrok skrócił się o parę wieków. Musisz tylko ze mną... współpracować. - Qbol przybrał swój uśmiech nr.4, który w jego mniemaniu przekazywał odbiorcy sygnał o treści "Jestem tutaj po to, aby Ci pomóc, przyjacielu.". Odbiorca jednak, w postaci Paina, sygnał ten widział jako: "Ktoś z naszej dwójki dzisiaj chapnie smakowity kąsek, i to nie będziesz Ty"
- Wiesz dobrze, że nie cofniesz kary, jaką wymierzył mi Malder. Ani nie zmniejszysz jej wymiaru. - Ex-Pan Mhrocznych Koshmarów wymierzył włócznię w stronę swego następcy. - Zająłeś me stanowisko, oraz wszystko, nad czym pracowałem tyle lat. Nie chcę, by słaby chłystek, taki jak ty, położył łapę na tym bogactwie. Nie pomogę Ci. Odejdź więc, i daj mi w spokoju pracować.
- To się tak nie skończy, Pain. - niemal z żalem powiedział Qbol, strzelając stawami dłoni. - Wygląda na to, że będę musiał nad Tobą popracować.
- Byłem i jestem jednym z najpotężniejszych czartów . Więc chodź tutaj, a zobaczymy, kto nad kim popracuje - operator pieca splunął papierosem w stronę paleniska. Niedopałek nie sięgnął drzwiczek pieca, lecz jęzor ognia wysunął się w jego stronę, przechwytując go w locie.
- A zobaczymy! - hardo odpowiedział Qbol.
- No bardzo jestem ciekaw! - równie hardo odparował jego rywal.
- Uważaj, bo zaraz zaspokoję Twą ciekawość!
- Tylko na to czekam, smarkaczu!
- Naprawdę, prosisz się o lanie, pierdzielu!
- I kto mi je da, co?
- A może ja, co?
- Nie sądzę.
- A ja owszem!
Przez chwilę obydwaj sterczeli w bezruchu. Żaden z nich, nie doszedłby do wysokiego stanowiska Pana Mhrocznych Koshmarów, gdyby nie cechowała ich niezwykła, nawet jak na demony, przebiegłość. Ona bowiem nie pozwalała im na coś tak nieprzemyślanego, jak wykonanie pierwszego ruchu przeciwko wrogowi, który tylko na to czeka. Tym razem ciszę przerwał Pain, doskonale rozumiejący absurd tej sytuacji.
- To co, rzucamy monetą, kto pierwszy?
- Niech będzie. - Qbol wyciągnął z kieszeni połyskujący krążek metalu - Orzeł, czy reszka?
- Orzeł. - Z wyraźną niechęcią rzucił Pain, który za swych zaszczytnych czasów sygnował się herbem z czarnym orłem.
- W porządku. No, to jedziemy z tym… koksem - rzekł Qbol z przekąsem, po czym podrzucił monetę wysoko pod powałę. W momencie, gdy wirujący krążek osiągnął punkt krytyczny swego lotu i już miał zacząć opadać, obydwaj zaatakowali, nie zważając na wyniki rozstrzygającego rzutu. Tuż obok nich wylądowała podrzucona moneta. Tańczyła przez chwilę na rozgrzanym piasku, po czym znieruchomiała stając na kancie. Obydwie jej strony były gładkie i pozbawione wszelkich zdobień.
Pain skoczył w stronę Qbola z wyciągniętą włócznią, z zamiarem rozpłatania go nią, na bliżej niezidentyfikowane kawałki. Jego przeciwnik był jednak szybszy, uchylając się przed zabójczym ciosem, wykonał niskie kopnięcie w odsłonięty brzuch Paina, który uderzony poleciał na znaczną odległość. Pan Mhrocznych Koshmarów wykorzystał zyskany w tej sposób czas, aby stworzyć z podłoża niewielkie, dwulufowe działko, które zaczęło pluć Rzelkami w kierunku operatora pieca., który zahamował, wbijając włócznię w skałę.
- Trafiony! - syknął z satysfakcją Qbol, lecz po chwili w powstałych tumanach kurzu i dymu coś się poruszyło.
Szybko...
Cholera, za szybko…
Teraz jest chyba tam...
A teraz tam...I w tej chwili, nagle wściekłe oblicze Paina pojawiło się tuż przed Qbolem, a płonąca żywym ogniem włócznia o cal minęła jego czaszkę, przypalając mu kilka włosów. Pan Mhrocznych Koshmarów ratował się przeturlaniem na bok, w trakcie którego znów zaczerpnął garść żwiru i rdzawego piachu, który w mig przetworzył na Magnum 44 z przedłużaną lufą, wyposażoną w, nie wiedzieć czemu, tłumik. Wstając oddał dwa precyzyjne strzały w Paina, który szybkim ruchem włócznią odbił kule, po czym zręcznym susem skoczył na przeciwnika. Qbol, spostrzegając lecącego wroga, odskoczył do tyłu. Pain widząc to, rzucił w niego włócznią. Lecąca, ognista broń sprawiała wrażenie rozpędzonego pocisku, jednakże była od niego o wiele bardziej zabójcza.
Włócznia dosięgała już Qbola, powodując szeroki uśmiech na twarzy Paina, kiedy nagle Pan Koshmarów zniknął, a włócznia przeleciawszy przez powietrze wbiła się w skałę.
Pain, posiadający umiejętności walki wzbudzające szacunek nawet u czartów, schylił się instynktownie, unikając kopnięcia, które posłało stojący nieopodal głaz daleko w niebyt. Operator pieca, obrócił się gwałtownie, ścinając z nóg Qbola, po czym uderzeniem mogącym kruszyć ściany, uderzył go w brzuch. Pan Koshmarów, z jękiem poleciał na łeb na szyję, hamując dopiero dobre paręnaście metrów dalej. Otrząsnąwszy się z uderzenia i starłszy krew z ust, Qbol wyprostował się i wyciągnął przed siebie otwartą dłoń, palcami zwróconą w stronę Paina. Na koniuszkach jego palców, w powietrzu pojawiły się dziwne, lekko zaokrąglone, kolorowe przedmioty, które nagle, jakby wystrzelone z armaty, pomknęły w kierunku wroga. Ku jego zdumieniu, Pain nawet nie próbował uników, które mógłby uczynić z łatwością. Ze spuszczoną głową, po prostu wyciągnął przed siebie rękę, przyjmując na nią wszystkie Rzelki, które w kontakcie z jego ciałem eksplodowały. Gdy dym się rozwiał, gotowy do odparcia ataku Qbol z zaskoczeniem zauważył, że jego przeciwnik nawet nie drgnął, pomimo mocno poszarpanej ręki. Zamiast tego podniósł swe spojrzenie na Pana Mhrocznych Koshmarów.
- Dosyć tej dziecinady! - warknął zraniony czort. - Najgorsi kaci Maldera ćwiczyli na mnie swe najwymyślniejsze sztuczki... nie myśl, że Twoje zabawy z bronią mogą zrobić na mnie wrażenie.
Pain, zdrową ręką sięgnął prosto do wnętrza olbrzymiego pieca, wyciągając z niego garść szalonego płomienia, po czym cisnął ją w stronę Qbola. Ten uskoczył w bok, pragnąc uniknąć kontaktu z mknącym w jego stronę pociskiem o temperaturze zdolnej z jego ludzkiej powłoki zrobić kupkę popiołu. Jednakże, ogień sięgnął jego kostki, zamykając się wokół niej niczym obręcz kajdan, niosąc z sobą przeraźliwy ból, który każdego śmiertelnika doprowadziłby do utraty wszelkich zmysłów. Demona zaś doprowadził do wściekłości oraz upadku na nagrzaną od pieca podłogę. Z irytacją, rozsadził Rzelkiem ''kajdankopodobny'' ogień, po czym wystrzelił jeszcze parę we wrogiego czarta.
Niestety, dla Pana Koshmarów, Rzelki napotkały przeszkodę w postaci ognia, który spaliwszy je, rozprysnął się na nogach Qbola, przytwierdzając go do podłoża. Tym razem, już wybitnie wkurzony, oraz (niepotrzebnie skreślić) zmęczony Pan Mhrocznych Koshmarów, chwycił dłonią piasek (w sumie, jego skład zawierał tylko około 20% piasku. Większość stanowiła rdza, popiół, kamienie i zastygła lawa), który rzucił w kierunku Paina. Piasek w locie zdecydowanie przyśpieszył, oraz przybrał kształt łuku. Operator Piekielnego Pieca w odpowiedzi szybko wzniósł ścianę z piecowego ognia. Łuk piasku z głośnym świstem uderzył w mur, po czym równie głośno przebił się przez niego.
- Aaaaargh - Czart, tylko dzięki swojemu nadczarciemu refleksowi zdołał uniknąć ścięcia głowy, schylając się gwałtownie do tyłu, przez co zamiast łba, rozciął sobie bark. W odpowiedzi na atak, rzucił kolejnym kawałkiem ognia, który przygwoździł prawą rękę jego przeciwnika do ziemi.
- Ty... Ty Dobroczyńco! - krzyknął obelżywie Qbol, próbując rozsadzić ogień Rzelkami wystrzelonymi z drugiej ręki. Jednak, zanim je odpalił, kolejny płomień zamknął mu się na nadgarstku, przykuwając go do ziemi.
- Aaarghh zabiję cię!! - Qbol szarpnął się wściekle, lecz ogniste obręcze przypalające żywcem jego ludzkie mięśnie trzymały mocno, nie pozwalając mu na żaden ruch. Tymczasem Pain, dysząc ciężko, podszedł chwiejnie do unieruchomionego przeciwnika.
- Niech będzie. Pomogę Ci. - wycedził do Qbola, który nagle poczuł, jak przypiekające go płomienie gasną.
- Bo wolę już to, niż żebym miał tolerować tu twoje towarzystwo, gdy spotka Cię to samo co mnie. Pokażę Ci, jak to się stało, że poniosłem klęskę. - Odwróciwszy się od poparzonego, usiłującego wstać Qbola, Pain zgiął serdeczny i środkowy palec prawej dłoni, opierając na nich kciuk. Między małym a wskazującym palcem, które w ten sposób imitowały coś w rodzaju rogów coś zamigotało, a następnie pojawił się nad nimi obraz, który zaczął powoli rosnąć. - A potem pozwól mi wrócić do pracy.
Qbol oparł się o ścianę, pozbywając się chwilowo swej zniszczonej, ludzkiej powłoki i zaczął obserwować. Obraz, który pokazywał mu Pain, pokrywało coś w rodzaju rdzawej mgiełki, czyniącej go jakby nieostrym. Qbol domyślał się, że to co widzi to fragmenty wspomnień byłego Pana Mhrocznych Koshmarów. Przez chwilę działo się coś, co maniacy filmów na video nazwaliby przewijaniem na podglądzie. Potem natomiast nastąpiło coś, do czego pasowałoby określenie "stopklatka".
- Patrz, skoro tak bardzo tego pragniesz. Patrz na klęskę demona potężniejszego od Ciebie. - powiedział Pain cicho, a w jego głosie słychać było swoisty żal - A może to właśnie Ty jej unikniesz.
I włączył "play".
***************
Chwilę później, obecny Pan Mhrocznych Koshmarów, uderzył ze złością w ścianę, powodując jej popękanie w miejscu kontaktu z pięścią.
- Więc dlatego ta wyspa jest tak ważna! Nie dziwię się jednak, że spotkała Cię taka kara. Skoro wykradłeś Malderowi Oko Thouringuniseriusa, aby spojrzeć na jej przyszłość...
Pain w odpowiedzi parsknął z pogardą.
- Żartujesz? Stary nic o tym nie wie. Gdyby było inaczej, nie miałbym nawet szansy, żeby tu tkwić ładując węgiel. Skończyłbym co najmniej tak dobrze, jak tamten. - Gestem wskazał huczący piec, w którym szalał demoniczny płomień.
- Demona... co ja gadam, kogokolwiek, to położy łapę na tym, co ukrywa ta wyspa, czeka władza o wiele większa niż ta, którą ma Malder czy którykolwiek z bożków... - Qbola, który znów przyjął swą ludzką formę (z powodu przywiązania do garnituru, który jednak ni cholery nie chciał wejść na czarcie nogi kozła), wręcz skręcało na samą myśl o potędze będącej na wyciągnięcie ręki - Tylko ten ich wspaniały bohater... Jak mu tam, Okama?
- Kami. Taak, jego powinieneś się bać. Przez niego tu teraz sypię węgiel, dzień czy noc, nieprzerwanie - Pain bez mrugnięcia okiem pominął fakt, że od dobrej pół godziny nie dorzucił do pieca ani bryłki. - Jego metoda jest okrutna. Nawet ja nie byłem w stanie się przed nią obronić. Wystarczy, że ją zastosuje i w jednej chwili będą ci groziły straszne kaźnie.
- Widziałem. - Qbol opuścił powoli głowę. - Widziałem i nie pozwolę mu zrobić tego samego mi! Jakoś się z tego wywinę. - Podniósł głowę, a na jego twarzy widniał uśmiech. Nie żaden uśmiech fałszywy, krwiożerczy czy choćby szyderczy. Zwykły, obrzydliwie pogodny uśmiech.
- Dzięki, pierdzielu, że mi to pokazałeś. Teraz mam szanse.
Qbol już przymierzał się do teleportacji, gdy Pain, który powrócił do ładowania węgla, przemówił.
- Gdy już pozałatwiasz swoje sprawy... I jeśli nie odniesiesz przy tym klęski... Wpadnij czasem. Choćby po to, by znów powalczyć. Nawet nie wiesz, jak tutaj wolno mija czas.
Qbol, wzruszył ramionami i zniknął. Po chwili jednak, dało się usłyszeć nie wyłączoną jeszcze fonię:
- Będę pamiętał, żeby wziąć Ci parę fajek…
**********
Zaledwie kilkanaście metrów dalej, za roztrzaskanym do połowy kamieniem, z wciąż szaleńczo łomoczącym sercem, krył się Jatseku. Przeżył on ciężkie chwile, gdy przebiegłe podsłuchiwanie demonów zmieniło się w desperackie utrzymywanie się przy życiu, podczas gdy wokół sypały się odłamki skał, świstały chybione strzały, a raz prawie oberwał płonącą włócznią. Jednak treser jaszczurek musiał przyznać, że wiedza, jaką później poznał, warta była przeżycia tych paru niespokojnych chwil.
Jatseku wstał na równe nogi i, jeszcze drżąc lekko na wspomnienie niedawnego mini-armagedonu, powrócił po ścianie do strefy teleportacji. Gdy już ją osiągnął, przeniósł się do swego stanowiska pracy.
Choć demon ten zdążył znienawidzić swoją robotę, jaką była tresura i opieka nad jaszczurami, nie przenosił tego uczucia na te stworzenia, nie będące wcale w lepszej sytuacji niż on sam. Dlatego sprawdził i uszczelnił połączenie poideł ze zbiornikiem bieżącej wody, otworzył drzwi klatek prowadzące do wybiegu, a także odchylił klapy do wąskiego korytarza, którym nadlatywali ci śmiertelnicy, którzy za swe grzechy zamienieni zostali we wszelkie owady. Pożegnał się też z każdą jaszczurką, od najmniejszych, hodowanych na przekąski, aż po olbrzymy pociągowe. I dopiero wtedy, gdy był już pewien, że jego podopiecznym nic nie będzie, przeszedł do działania. Przybrał ludzką powłokę, która w jego przypadku miała wygląd nieco płochliwego (kolejna cecha przybrana od zmiennocieplnych przyjaciół) blondyna, odzianego w spodnie z wytartego dżinsu i takąż katanę. Rzuciwszy jeszcze raz tęskne spojrzenie na swych gadzich przyjaciół, Jatseku bezszelestnie zniknął, przenosząc się na wyspę, mogącą ziścić wszystkie jego marzenia o władzy. Na Xatonlandię.
******
Wschodzące nad Xatonlandią słońce powoli rozmywał mrok nocy, odsłaniając skrywane dotąd przez niego skarby. Wśród nich, oczom przebudzających się obywateli, ukazała się przyczyna uporczywego, nocnego hałasu, zawierającego w sobie rozmaite dźwięki, od rytmicznego stukotu, aż po huk upadającego drzewa. Ową przyczyną okazał się być młody cieśla Bonesman, który właśnie montował drzwi do świeżo wybudowanej, pierwszej Xatonlandzkiej siedziby piratów, mieszczącej się nieopodal doku.
-Hmmm… Cholera, zawias nie trzyma... - mruknął pod nosem Bonesman, po czym , bez wysiłku podtrzymując drzwi jedną ręką, w drugiej chwycił zębami swój palec wskazujący, odchylając ukrytą w jego opuszku klapę. Z otworzonego w ten sposób palucha wielkiej dłoni wysunęło się obrotowe wiertło, którym cieśla sprawnie dokręcił śrubę zawiasu, pozwalając drzwiom na prawidłowe spełnianie swej funkcji.
-Co to znowu za buda? - podziwianie swego dzieła Bonesmanowi przerwał czyjś głos, dochodzący go zza pleców - Co to, kiosk otwierają?
- Może nie jest jeszcze zbyt okazały, ale wiedz, że patrzysz na budynek pierwszej bazy wypadowej pirackiej załogi z Xatonlandi! - Bonesman najwyraźniej poczuł się urażony słowami przybysza, który okazał się być ciemnowłosym mężczyzną z okazałym afro. - A ty to niby kto, co?
- Nasza baza, spoko... - przybysz pokiwał powoli głową, obchodząc dookoła skromny budynek ze ścianami z połówek drewnianych pali. Podczas, gdy wykonywał tą czynność cieśla mógł zauważyć, że przy boku przybysza wisi katana. Choć skryta była w najprostszej, plebejskiej pochwie, zdobienia rękojeści sugerowały na bron niezwykle misternego wykonania, na ile mógł to ocenić Bonesman. - Nazywam się Marimo, też jestem członkiem załogi. - szermierz zatrzymał się i wyciągnął dłoń w kierunku cieśli. Ten uścisnął ją, używając do tego ręki o normalnych, oraz akceptowalnych w towarzystwie rozmiarach.
- Bonesman. Cieśla. Jeśli szukasz tego, no, Prawdomównego, to niedługo powinien być. Polazł coś kombinować z szukaniem załogantów.
- Kombinować? A co konkretnie? - zdziwił się Marimo.
- Pojęcia nie mam, może będzie chodził od domu do domu jak Świadkowie? - Bonesman wzruszył ramionami, znów spoglądając czule na efekt swej pracy.
- Skoro i tak nie mam nic lepszego do roboty, może w czymś pomogę? - zaoferował swe usługi Marimo.
- Czemu nie, możesz dokończyć szyld. Tam leży - wielgachnym paluchem cieśla wskazał przyciętą deskę, obok której stała puszka wysępionej farby.
- Szyld? Dla pirackiej bazy? - zdumiał się Marimo.
- A co, wolisz, żeby co chwila ktoś przychodził pytając, czy jest nowy "Grand Wybiorczy " albo ‘’BRAVO Kaizoku”? - z przekąsem zapytał wielkołap, który właśnie zaczął ze smutkiem przyznawać rację pierwszym słowom szermierza o kioskowym wyglądzie budowli.
- No dobra, nie ma sprawy. - Marimo podszedł do deski mającej stać się szyldem i wysunął katanę z pochwy. Bonesman aż porzucił rozmyślania o modernizacji dachu, gdy jego wzrok przykuło niezwykłe błyszczenie ostrza w świetle wschodzącego słońca. Katana zdawała się być równie połyskliwa i gładka , co najwspanialsze lustra i zapewne równie dobrze sprawowałaby się i w tym charakterze. Marimo przez chwilę zdawał się koncentrować swe siły w postawie bojowej, przymykając oczy i uspokajając oddech, a katana w jego dłoniach mieniła się błyskami porannego słońca. Po dłuższej chwili oczekiwania, podczas którego Bonesman bezwiednie wstrzymał oddech, Marimo otworzył oczy, wyprostował się, podrapał się po gęstwinie włosów i ciął. Pomimo, iż Bonesman widział tylko jedno cięcie, oraz słyszał tylko jeden świst ostrza, drewniany szyld zaturkotał od wyrzucanych trocin , formując się w zgrabne litery.
- Niesamowite... - westchnął cieśla, podczas gdy szermierz spokojnie chował miecz. Spoglądając na szyld, Bonesman przeczytał głośno - KRYJUWKA PIRATÓW. Nie no, ale kryjówka się inaczej pisze...
- Cholera, znowu mi się ręka przy tym kreskowanym powinęła... - ciemnowłosy wojownik westchnął ciężko, wypominając sobie niedoskonałość w sztuce, po czym sięgnął do kieszeni spodni. Gdy ją wyciągnął, spojrzenia obydwu padły na trzymany w niej przedmiot, wielofunkcyjny scyzoryk, stosowany przez najlepiej wyposażone armie świata, oraz, wcale nie gorszych, przestępców, którzy mieli do nich nawet łatwiejszy dostęp.
Psiakrew– zaklął szermierz, podnosząc dłoń ze scyzorykiem, z którego wystawał korkociąg do wina - Miałem wyciągnąć nóż. Szlag by tą całą Wielofunkcyjność…
Przez chwilę szamotał się z obrażaną właśnie "wielofunkcyjnością", miotając ciche przekleństwa pod adresem noża, którego w natłoku wysuwanych urządzeń nie mógł znaleźć. W końcu jednak odnalazł pożądane narzędzie, którym poprawił feralną literówkę.
Bonesman i Marimo kończyli właśnie wieszanie szyldu nad drzwiami budynku, gdy zjawił się Szczery, ściągający na siebie uwagę kilkoma klaśnięciami w dłonie, gdy z podziwem przypatrywał się powstałej siedzibie.
- Wspaniale! Naprawdę świetne! - Uśmiechnął się z zachwytem blondyn, poprawiając wysuwający mu się spod pachy plik papieru - O, widzę, że Marimo już przybył. Świetnie. Wejdźmy do środka, chcę wam coś pokazać... To ma jakieś wnętrze, prawda? - podejrzliwie zmierzył wzrokiem cieślę.
- Oczywiście! - oburzył się Bonesman - I to w pełni wyposażone!
Pełne wyposażenie, wykonane przez Bonesmana, obejmowało stół z czterema krzesłami. Marimo chciał odsunąć jedno z nich, dla lepszej wygody siadania, jednakże złośliwy mebel ani drgnął. Szermierz popatrzył pytająco na wielkołapa.
- Jak tak teraz o tym pomyślę... - zaczął cieśla powoli - To chyba mogłem z rozpędu przybić meble do podłogi... Zapomniałem, że to budynek na lądzie, a nie kabina kołysanego falami statku.
- To na pewno jest człowiek, którego potrzebujemy? - człowiek w afro zwrócił się do Szczerego, wskazując kciukiem Bonesmana.
- Dajcie wy mi spokój, jestem cieślą, a nie stolarzem! - skrzywił się wielkołap, wciskając się między jedno krzesło a stół, a reszta poszła za jego przykładem.
- Przynajmniej się nie będą chybotać... - spróbował załagodzić sprawę Szczery, po czym odchrząknął, co w jego mniemaniu znaczyło zapewne, że zamierza przejść do kolejnej sprawy. I to właśnie uczynił. - Wymyśliłem, jak przyciągnąć chętnych, do naszej załogi. Otóż użyłem niezawodnej broni, jeszcze nieznanej tej wyspie. Stworzyłem... reklamę! - ostatniemu słowu blondyna z bródką towarzyszyło uderzenie o stół trzymanym dotąd pod pachą plikiem papieru. Były to arkusze wielkości listów gończych, i podobnie zresztą wyglądające.
- Ulotki? - w tonie Bonesmana słychać było, nie tyle niepewność, co całkowite zwątpienie.
- Coś w tym guście. Zobaczcie sobie, to na razie próbne egzemplarze, ale jeszcze dzisiaj powinienem mieć gotowych kilkadziesiąt egzemplarzy.
- Załoga potrzebuje Ciebie. - przeczytał beznamiętnym głosem Marimo, wpatrując się w losowo wybrany plakat.
- To jeden z moich bardziej udanych sloganów. - uśmiechnął się Szczery dumnie.
- To męskie życie być piratem śmierdzącym grogiem i tanim rumem? - Bonesman nie nabierał pewności co do kampanii reklamowej, czytając kolejny plakat.
- Ten należy do tych mniej udanych. – Na twarzy Szczerego nie został nawet ślad poprzedniego zadowolenia i dumy.
- O, patrz na ten! - ożywił się nagle Marimo, trącając cieślę łokciem i wskazując mu kolejne ogłoszenie.
- O w mordę! - ucieszył się Bonesman - Patrz na tą rudą, jak się rozbiera...
- A ta czarna... niezły ma tyłek...
- Ekhm... Jak już mówiłem, to próbne egzemplarze... – przerwał szybko Szczery, wyraźnie zarumieniony na twarzy, wyrwał towarzyszom plakat z wyjątkowo cieszącym ich obrazkiem. - Na pewno nie będę się decydował na użycie wszystkich z nich, a reszta i tak wymaga poprawek...
- Skoro o tym mowa... - Bonesman położył przed sobą kolejny plakat i odchylił czubek środkowego palca w jego modyfikowanej dłoni, wysuwając z niego automatyczny ołówek. Następnie zaczął nim rysować linie na obrazku, przedstawiającym zielonowłosego pirata. - Nie jest tragicznie, ale linia podbródka powinna być nieco dociągnięta, o w tą stronę. Pogrubiłbym też zaznaczenie nosa, o w ten sposób. Poprawimy też kąt oka... Hmmm... trzeba by poprawić też szyję, nie widać gdzie dokładnie się zaczyna, przez co wygląda nieco gumowo, łapiesz?
- Na tym też się znasz? - spytał zdumiony blondyn, patrząc na nanoszone przez cieślę poprawki.
- Mam Ci zaprojektować statek, ktoś musi narysować plany, prawda? - dosyć logicznie zauważył cieśla, zaczynając nanosić poprawki do tekstu poniżej obrazka.
- No, no, no! - Szczery położył dłoń na plakacie, utrudniając wielkołapowi dostęp do tej części ogłoszenia - Tekst to będzie już moja działka.
- To wybierzcie najlepsze waszym zdaniem plakaty. - zwrócił się już do obu członków pirackiej załogi - A potem Bonesman je popoprawia, a ja z Marimo posklecamy z desek jakąś tablicę ogłoszeniową, bo żadnej na tym zadupiu...
W tym momencie skrzypnęły otwierane drzwi i obydwa okna, a do budki stanowiącej piracką kryjówkę wcisnął się niewielki tłum. Nim Szczery zdążył zareagować, ktoś uderzył go jakimś tępym narzędziem po głowie.
- O przepraszam, ale nie dosłyszałem. Mówiłeś, że gdzie...? - spytał mędrzec Grigorij, wspierając się na swej bojowej, dębowej lasce.
- We wsi? - zaryzykował zdezorientowany Szczery, znów jednak obrywając po łbie lagą mędrca. Bonesman już chciał się poderwać od stołu, a Marimo już do połowy wyciągnął z pochwy swą katanę, lecz ktoś za ich plecami zacmokał z dezaprobatą. Obydwaj, jak na komendę, odwrócili się w tamtą stronę, aby ujrzeć Tenshiego, jak zwykle żującego wykałaczkę, dzierżącego w dłoniach dwie rusznice o połyskujących kolbach, z których mierzył w stronników Szczerego.
- W prężnie rozwijającym się miasteczku. - zdecydował się na odpowiedź przywódca coraz liczniejszej grupy piratów. Grigorij pomyślał przez chwilę nad tą odpowiedzią, uznając ją w końcu za zadowalającą, a więc nie wartą karania za pomocą uderzenia laską. Zamiast tego uśmiechnął się pogodnie do zebranych, a Tenshi zaś schował pistolety w zanadrzu swego płaszcza, uprzednio je zabezpieczywszy.
- A więc naprawdę zakładasz własną, piracką załogę, Szczery! - odezwał się trzeci nieproszony gość, siedzący na parapecie drugiego okna. Czerwony płaszcz i złocista maska nie zostawiały żadnych wątpliwości, że jest to król Xaton. - Szkoda, sądziłem, że ty i Bonesman do nas dołączycie. No, ale nie będę was zatrzymywał, to wasz wybór. - w tym momencie władcy przerwał uporczywy kaszel jego doradcy - No już, Grigorij, już... No ale niestety, wychodzi na to, że zbudowaliście posiadłość bez zezwolenia. Co prawda do dzisiaj nie wiedziałem, że w ogóle jakieś są potrzebne...
- Musicie zapłacić karę. - Grigorij pospiesznie przerwał wywód władcy - Oraz oczywiście pokryć zaległe koszty otrzymania pozwolenia na budowę. To będzie jakieś piętnaście... - Grigorij zawahał się, przypominając sobie listę potrzebnych wydatków - ... trzydzieści tysięcy Beli. Płacicie?
- Nie! - zakrzyknęli chórem wszyscy członkowie feralnej załogi.
- A to przepraszamy. - aparaty miejscowej władzy zaczęły wychodzić, tym razem wszyscy drzwiami. Grigorij zatrzymał się jeszcze w progu, obracając się w stronę piratów. - Liczcie się z tym, że lada dzień zostaną wyznaczone nagrody na wasze głowy.
- Nieźle! - uśmiechnął się Marimo szeroko, gdy goście już opuścili budynek - Jeszcze nic nie zrobiłem, a już będę ścigany!
To niby ma być powodem do radości? - mruknął Szczery - Myślałem, że swój pierwszy list gończy osiągnę za niebywałe rozboje na morzu, a nie za samowolkę budowlaną!
- Nie ma co tu rozmyślać panowie, tu trzeba spieprzać, byle dalej od tej biurokracji. - ponuro zauważył Bonesman - Jeszcze dziś zacznę projekt statku, jak znajdziecie mi paru chłopa do pomocy, to myślę, że uwinę się w niecałe dwa tygodnie, ze zbudowaniem jakiejś niewielkiej jednostki.
- No dobra... - Marimo, z pokonaniem drobnych problemów związanych z brakiem mobilności mebli, wstał od stołu - To dokończ sprawę z tymi plakatami, a my pójdziemy skołować tą tablicę. Kto wie, może nawet powieszą na niej nasze listy gończe! - szermierz wydawał się być jedynym, szczerze zadowolonym z obrotu, jaki przybrały sprawy.