Xatonlandia - ,,Z żywotów świętych... I tych mniej"
Ten temat nie posiada streszczenia.
Aktualnie ten wątek przeglądają: 6 gości
Subskrybuj ten wątek Odpowiedź
qbol

Imperator

Licznik postów: 2,290

qbol, 29-08-2009, 00:59
-_-'' Nie potrafię wkleić nowego rozdziału. Myślałem, że zmieszczę się z czasem, a tutaj nico. Nie wiem za bardzo, o co chodzi, ale będę z tym walczył. Więc, aby nie było - ZDĄŻYLIŚMY DO KOŃCA DNIA! ;D


Z powodów technicznych - podzielimy Żywoty na dwa posty... nie wiem jak to wyjdzie.
Sansa

Pirat

Licznik postów: 42

Sansa, 29-08-2009, 01:12
Buuu...a tak się spieszyłam z powrotem z pracy żeby poczytać "Żywoty" a tu nici T.T
Szczery

Imperator

Licznik postów: 1,822

Szczery, 29-08-2009, 01:12
Szczery: Tak, w końcu. Jest. Trzeci rozdział. Mam nadzieję, że zmieściliśmy się w obiecanym terminie (w chwili gdy piszę te słowa, do dead-line brakuje dziesięciu minut). Jak pewnie zauważycie, rozpoczęły się w tym rozdziale wątki, które nie mają odzwierciedlenia w temacie. Cóż, staramy się przede wszystkim, aby było to ciekawe, dlatego powoli zaczynamy kształtować własną historię. Mamy nadzieję, że się wam ona spodoba. Dziękuję wszystkim, którzy cierpliwie czekali. Miłego czytania.





Qbol: Zatem, po dłuższej przerwie oto przed wami 3 rozdział Żywotów! Tadam! Osobiście przepraszam, za taką zwłokę, ale nałożył się na mnie i remont i wyjazd, więc było ciężko. Bądź, co bądź jednak - enjoy


PS. Przepraszamy za niedogodności.




ROZDZIAŁ 3

___________________________


Miesiąc później…



Blondwłosy pirat ziewnął szeroko, ręką zakrywając usta,. Następnie schylił się po upuszczoną opaskę. Kiedy prostował się, jego spojrzenie mimowolnie padło na maszt, by po chwili pomknąć ku innym częściom statku.
- Taaaa. Bonesman się postarał... – mruknął do siebie Szczery, próbując zatkać nos z powodu zapachu dochodzącego z kuchni.
– Szkoda, że Marimo nie mógłby gotować tak dobrze, jak Bonesman budować. Chociaż przynajmniej kawałki będą równo pocięte. - dodał z przekąsem pirat.
- SSSSZZZCZEEERRRY! – rozległ się nagle głos, który, dla osoby postronnej przypominał pędzący pociąg - Skończyłem naprawę masztu., bo trochę przeciekał i wyrównałem dziurę w podłodze.
Nastąpiła chwila ciszy, po której dało się słyszeć
- Albo na odwrót. – Bonesman upił wielki łyk z butelki, którą trzymał w normalnej ręce – W każdym razie skończyłem najpilniejsze naprawy. Hmm – potrząsnął pustą butelką – Idę się napić.
Szczery westchnął. Nigdy nie rozumiał zapału innych do picia, jednakże Bonesman uczynił z tego zajęcia coś w rodzaju sztuki. A pił już wtedy, gdy początkujący pirat z bródką go poznał. Było to dokładnie miesiąc temu... no, około miesiąca.


******


W nocy spotkać można nie tylko zwierzęta, ale i różne ludzkie wyobrażenia. Cóż, mógłby to być problem, gdyby nie to, że większość ludzi ma wyobraźnie niewiele większą, niż sowa. Dzięki temu, ucieleśnione koszmary pojawiały się bardzo rzadko. Jednakże, krążą plotki, o przedmiotach, które przyciągają i wzmacniają wszystkie byty. Ale kto by wam wierzył plotkom?


******


Szczery, z początku radosny i podekscytowany wszedł w latarnie. Uderzenie to, nie tylko wywołało chwilowe omamy, w których zauważył niebieskiego, pluszowego misia rozdającego żelki, ale również sprawiło, że zaczął się zastanawiać. Z każdym następnym, dużo wolniejszym i ostrożniejszym krokiem, coraz więcej przeszkód do pirackiego życia objawiało mu się w myślach. Jakby nie patrzeć - dwóch to za mało na piracką załogę, nie mówiąc o tym, że wciąż nie mieli statku.
Dodatkowo raził brak doświadczenia. Szczery bowiem odebrał solidne wykształcenie, od starego bosmana, który w przeszłości spędził wiele lat na morzu - z początku jako członek marynarki, potem zaś jako pirat. Codziennie, w zamian za butelkę rumu, stary Jake Orahama snuł opowieści o morskim życiu, broni, potworach, rodzajach statku - słowem wszystko, co tylko mogło się przydać w czasie żeglugi. Wykształcenie to jednak było teoretycznym - a wadą takiego wykształcenia było to, że Szczery (który niemal zbankrutował z powodu codziennego kupowania rumu) nie umiałby na prawdziwym statku, nie będącym zarysem wyrytym nożem na blacie stołu w knajpie, odróżnić rufy od dzioba. Tak więc pomimo zdania korespondencyjnego testu na doktora ds. piratologii, na morzu nie przetrwałby nawet dnia.
Tak oto rozmyślał, gdy podczas uchylania się przed jakąś latarnią, minął go świst powietrza, oraz rozmazana plama. Pierwszy członek załogi bez statku potknął się, po czym z głośnym hukiem uderzył w latarnię. - Do stu beczek zjełczałego grogu… - Szczery, robiąc dobry użytek ze zdobytej wiedzy na temat języka piratów, ocierając czoło ruszył przed siebie.
W wiosce wynajął miejsce w prostej, zrobionej z desek w to jeszcze popołudnie, gospodzie. Nie była ona niczym więcej, niż barakiem bez podłogi, oraz plandeką kiepsko imitującą dach. Szczery zdążył już zasnąć, po uprzednim mocnym przywiązaniu butów do nóg (z powodu ,,lekko nasilającej się fali kradzieży”, jak to nazwał Xaton, podczas szukania swojego prawego buta, oraz ulubionego krzesła) , gdy obudził go krzyk.


******

Bonesman, pierwszy zawodowy cieśla w dziejach Xatonlandii, czuł coraz większe zirytowanie. Jego specjalnie zmodyfikowane stawy poniosły go szybciej niż wiatr (co jest problematyczne, gdy wieje mu w twarz, bowiem czuje to dopiero wtedy, gdy się zatrzyma), lecz nigdzie w wiosce nie widział tego knypka, co miał założyć załogę. Dotarło do niego, że to jego musiał minąć na drodze z jaskini. Wiedząc, że niedługo powinien się pojawić we wsi, postanowił skoczyć na jeszcze (kolejnego) jednego do knajpy.
Knajpa była chyba jedynym budynkiem na tej wyspie, który był zbudowany staranniej, niż świątynia i Urząd Miejski. Zapewne dlatego, że ludzie budowali ją dla siebie. Pozostałe dwa budynki natomiast - ku wielkiej boleści Kamiego - bardziej służyły podziwianiu ich z zewnątrz, niż z wewnątrz.
Bar ten, noszący szumną nazwę "Tania wóda", miał dziś więcej klientów niż zazwyczaj - nowi osadnicy wychodzili z założenia, że najlepszą formą aklimatyzacji będzie wspólne chlanie.
Bonesman znalazł sobie jakiś wolny stolik w rogu lokalu. A przynajmniej stał się wolny, gdy do niego podszedł - postawny facet, z wielkimi, nagimi muskułami i jeszcze większą łapą, zawsze znajdzie dla siebie wolne miejsce, nawet w najbardziej zatłoczonym pomieszczeniu. Tylko jeden, nieprzytomny już od nadmiaru trunków osobnik, wciąż siedział pod ścianą, lecz Bonesmanowi nie przeszkadzało to ciche towarzystwo. Uniósł swoją zmodyfikowaną rękę, pokazując jeden palec, sygnalizując tym chęć zamówienia jednego piwa. Gdy już wszyscy siedzący nagle pod stołami doszli do rozsądnego wniosku, iż nie był to atak z jego strony, na stoliku przed cieślą stanął spory kufel złocistego trunku.
Cieśla był już w połowie swojego piwa, gdy drzwi do knajpy otwarły się, ukazując w nich jakiegoś nowego przybysza. Po dłuższej chwili starań, aby skupić wystarczająco wzrok, Bonesman zauważył, że nowo przybyły klient to młoda, chyba nawet nieletnia jeszcze, krótkowłosa dziewczyna. Ubrana była w krótką koszulkę, oraz jeszcze krótsze spodenki. O ile Bonesman mógł się zorientować, osoba ta wyglądała, jakby czegoś szukała. Kierowała swe czujne spojrzenie na boki, jakby w każdej chwili jej wzrok mógł napotkać oczekiwany widok. Część bywalców natomiast, zapewne tych którzy przybyli tu już wcześniej, stała się jakby jeszcze bardziej zainteresowana swoimi kuflami, starając się nie zwracać uwagi na nic więcej. Bonesman wzruszył ramionami, po czym zamówił sobie kolejny kufel piwa.
Kiedy kelnerka, powracająca od stolika Bonesmana, stała się obiektem prostackiego zalotu, czyli klepnięcia w pośladki przez zbytnio rozochoconego klienta, stało się już jasne, czego szukała krótkowłosa dziewczyna, wciąż obserwująca knajpę z miejsca przy barze.
- Ach tu was mam! Już wszczynacie burdę? - krzyknęła, podbiegając do gościa o lepkich łapach, a w jej dłoniach pojawił się czarno-brązowy colt. Głośny strzał roztrzaskał kufel mężczyzny, a kolejne zmuszały go do podskakiwania, aby uniknąć przestrzelenia stopy.
- Skacz, skacz, bo inaczej będziesz przykładem dla wszystkich, żeby nie wszczynać zamieszek! - krzyczała młodociana strzelczyni.
"To ona jest tą, która wszczyna zamieszki.." pomyślał Bonesman z zażenowaniem, po czym jednym haustem osuszył swój kufel, zostawił na stole zapłatę i wyszedł.
Oparty o drewnianą ścianę budynku, słuchając narastającego zgiełku złożonego z trzasku kufli, przewracanych mebli, wystrzałów i wrzasków, Bonesman starał się sobie przypomnieć, co właściwie robił, zanim wszedł do lokalu.
- No tak... - powiedział cicho do siebie, łapiąc jedną dłonią wylatującego przez okno knajpy mężczyznę i stawiając go obok na ziemi - Ten chłystek chce mieć piracką załogę... Jak mu tam było...
- Prawdomówny!!! - wykrzyknął w noc, mając niejasną nadzieję, że zaraz przybiegnie oczekiwany przez niego osobnik. Oddalił się kawałek od baru, idąc wzdłuż szerokiej, całkowicie drewnianej uliczki. - Uczciwy?! - krzyknął z coraz mniejszą pewnością.
W końcu, gdy krzycząc "Kłamiący rzadko, albo wcale" przechodził koło baraku dla turystów, wybudowanego na zlecenie nowej pani minister Ryby, usłyszał zdenerwowane wrzaski ludzi, których sen został zaburzony.
- Wynoś się, tu ludzie próbują spać! - wydarł się wąsaty facet, pomimo dość ciepłej temperatury odziany w kalesony. Mężczyzna ten wybiegł z baraku, trzymając się za opadające elementy garderoby, po czym zobaczył przed sobą wyższego o głowę Bonesmana.
- W zasadzie... co będę marnował czas na sen, już prawie świta w końcu... - amatora wylegiwania się w łóżku opuściły gniew i pewność siebie. Zamiast tego ukłonił się pośpiesznie i już miał zamiar odejść, gdy zatrzymała go dłoń Bonesmana, położona na jego głowie. Przez chwilę miał wrażenie, jakby grunt ustąpił mu spod stóp, a świat zawirował. Takie uczucia mogą towarzyszyć komuś, kogo umięśniony cieśla podnosi za głowę, bez widocznego wysiłku i odwraca w swoim kierunku.
- Szukam takiego jednego, co chce być piratem. - zionąc z ust zapachem piwa, Bonesman przedstawił mu swoje priorytety - Blondwłosy frajer z kucykiem. Jest gdzieś tutaj?
Wszystkie oczy nocujących w baraku, a teraz obserwujących scenę z wielkołapem, skierowały się w stronę jednego z nich, Szczerego, który poczuł się tym lekko dotknięty.
- Chyba o mnie chodzi... - zwrócił się do Bonesmana zaciskając mocno pas ("Mizeria…. Mizerota" - pomyślał i poprawił się po chwili Bonesman) na zakładanych właśnie spodniach.
- Ty jesteś jednym z tych od Arbuza prawda?
- Pal licho Arbuza i to w co mnie władował. - Cieśla podszedł do chłopaka, powodując dziwne rozgonienie się wszystkich ludzi wokół niego. - Skoro chcesz wyruszyć na morze jako pirat, potrzebujesz statku. Jeśli znajdziesz dla mnie miejsce na załodze... zrobię Ci jeden.
- Tak? naprawdę?! - Szczery nie mógł uwierzyć w swoje szczęście. Jednakże, ciche pochrząkiwania, dochodzące go zza jego pleców, pozwoliły mu oprzytomnieć.
- Nie przeszkadzajmy innym spać. Może omówimy to w barze?
- Nie chcesz teraz być w barze, zapewniam cię. - wymijająco rzekł cieśla - Przejdźmy się do doku, to powinno być dobre miejsce.
Szczery w odpowiedzi kiwnął mu głową, po czym (po dość uciążliwym kompletowaniu swego ubioru, w którym nagle zniknęły guziki) ruszył wraz z kolejnym członkiem swej załogi, który snuł mu swe wspaniałe wizje najpiękniejszego statku, jaki kiedykolwiek widziała ta wyspa.


******


W piekle panował dziś wyjątkowy zaduch. Fakt, zawsze było tu duszno i parno, lecz codziennie mieszkańcy tego przybytku zła i deprawacji na nowo odkrywali cierpienia związane z paskudnymi warunkami klimatycznymi. Niemałą zasługę w utrzymywaniu tej wysokiej temperatury, choć mało który czort o tym wiedział, odnosił wielki piec, umiejscowiony w samym centrum piekielnego grajdołu, skąd rury cieplne, rozchodzące się we wszystkich kierunkach świata, dostarczały ciepła. Jednakże i ten piec nie mógłby sprawować swej niecnej funkcji, gdyby nie ciężka praca jego operatora, który dzień i noc niestrudzenie załadowywał go węglem, który w dzikim, szalonym i nie do końca normalnym ogniu zamieniał się w ładunek wysokiej temperatury.
W tej chwili właśnie, nieopodal tego gigantycznego pieca, teleportował się po cichu pewien mało znany czort. Nie było to standardowe, bezdźwięczne przeniesienie się z miejsca na miejsce, jakiego używały porządne, skromne czarty bez efekciarskich zapędów. Choć każdy śmiertelnik uznałby to za niemożliwe, była to teleportacja jeszcze cichsza, piekielnik ten zjawił się w tym miejscu prawie że chyłkiem, jakby nie chciał, aby ktokolwiek mógł go tutaj ujrzeć.
Jatseku, czort zajmujący stanowisko opiekuna jaszczurek (służących w piekle za zwierzęta transportowe, pociągowe, napędzające elektrownie, oraz przede wszystkim za świetny posiłek), wychylił się zza pobliskiej magmowej skały, sprawdzając czy teren jest czysty. Jak to czasami bywa w takich przypadkach, długoletnie sprawowanie funkcji w otoczeniu gadów, upodobniło jego samego do jednego z nich. Na jego czarciej, łysej głowie przerażające wrażenie robiły zielone oczy z wąskimi źrenicami, płaski nos oraz rozdwojony język. Dodatkowo, zamiast standardowych, przysługujących pracownikom piekła kopyt, Jatseku dość pokracznie chodził na jaszczurzych łapach. Nie wyglądało to zbyt zgrabnie u kogoś, kto poruszał się w pozycji wyprostowanej, lecz mógł za to, kiedy zechciał, chodzić po ścianie. Także i teraz, pragnąc uniknąć zatrzymania przez strażników broniących dostępu do wielkiego pieca, zdecydował się przejść wysoko ponad poziomem ich spojrzenia, po skalnej ścianie. Jak się okazało - niepotrzebnie, gdyż wartę pełnili dziś ślepi jak troglodyci… troglodyci.
Kiedy minął już linię straży, zwinnie zeskoczył na podłoże właściwe i podszedł do operatora paleniska.
- Hej Pain. Co tam, wszystko źle? - lekko sepleniąc, spytał Jatseku. Wydłużony, rozdwojony język miał od niedawna, więc nie miał jeszcze okazji przyzwyczaić do niego swego aparatu mowy. Zwłaszcza, że pracując z jaszczurkami miał on mało okazji do pogaduszek.
- A już nawet nie narzekam. W końcu mogło być lepiej - Operator pieca, nazwany Painem, wbił łopatę w niekończący się stos węgla (zasilany drewnem spalanym pod kotłami ze smołą) i uścisnął dłoń gościa. - Paskudnie tu kogoś w końcu zobaczyć.
- Niełatwo było się tu dostać. - Zamarudził opiekun jaszczurek, z rozkoszą czerpiąc ciepło z rozpalonego do czerwoności pieca - Te cholery zablokowały tą sferę dla teleportów. Musiałem się prześlizgnąć koło straży.
- Domyślam się więc, że nie męczyłeś się tak tylko po to, aby uprzykrzyć mi pracę swym towarzystwem? - Pain znów chwycił łopatę, aby kolejne, czarne odłamki przetworzyć na piekielny żar.
- Malder wybrał nowego Pana Mhrocznych Koshmarów. - Bez ogródek zaraportował Jatseku - Myślałem, że chciałbyś to wiedzieć. - Wbrew jego oczekiwaniom, ładowacz w odpowiedzi jedynie wzruszył ramionami.
- To ten as działu destrukcji, najgorszy z najgorszych, Qbol. - Jatseku ciągnął dalej - Ktoś taki może łatwo wyrwać się spod łap Maldera i zagarnąć cały splendor jeszcze przed 2012. Nie chciałbym tego, a wiem, że ty też nie.
Pain znów wbił łopatę aż do połowy trzonka w stos węgla. Odwrócił się do rozmówcy.
- Przykro patrzeć, fakt. Ale co ja Ci zrobię? Dobrze wiesz, że stąd się już nie wyrwę. A jeśli Qbol nie będzie wystarczająco przebiegły, to pewnie skończy tu razem ze mną.
Jatseku skrzywił się i ze wściekłością wysunął język.
- Ciężko pracowałeś, żeby osiągnąć to stanowisko. Chcesz pozwolić, by on zagarnął wszystko w pojedynkę? - Jatseku robił się coraz czerwieńszy, nie wiadomo czy od absorpcji ciepła, czy z powodu narastającej wściekłości - Ja także poświęciłem karierę, żeby Ci pomóc. Mieliśmy być władcami, a teraz chcesz mnie zostawić do końca świata z tymi gadami?
- Ty przynajmniej możesz wyjść z pracy. - powiedział Pain cicho, lecz stanowczo, powodując zamilknięcie opiekuna jaszczurek. - Nie wiem czy zauważyłeś, ale ja straciłem o wiele, wiele więcej. Czy słyszałeś, abym się skarżył?
Po chwili milczenia Pain powrócił do przerwanej pracy, jak gdyby jego najdalszego wroga tu już nie było. Sam Jatseku natomiast siedział chwilę na gorącym kamieniu, wpatrując się z namysłem w szalejące płomienie. W końcu wstał, najwyraźniej kierując się w stronę wyjścia.
- Qbola nie ma w piekle od paru dni. - powiedział na odchodnym, zatrzymując się plecami w stronę operatora pieca - Nie masz żadnych podejrzeń, gdzie go mogę znaleźć?
- Jeśli stary pokazał mu to samo co mi, to mogę się domyślać. - Pain także nie odwrócił się do Jatseka, a nawet nie przerwał sypania węgla, o czym świadczyło ciągłe szuranie szpadla o stos czarnego kruszcu. - Ale nie zamierzam Ci tego zdradzać. Pożyj jeszcze trochę, mając przynajmniej te jaszczurki.
Chwilę po tym, gdy Jatseku odszedł, coś cichutko pyknęło. Pain nieprzerwanie sypał węgiel, nasłuchując coraz wyraźniejszych i coraz bliższych chwil ciszy, które wywoływał ktoś skradający się tuż poza jego plecami. Były one tak doskonałe, że mało który czort by cokolwiek zauważył. Ale Pain zdecydowanie nie zaliczał się do pospólstwa. Fakt - mniej więcej raz na tydzień przychodził tutaj któryś z kuratorów, lecz oni się nie bawili w ciche podchody - zjawiali się drąc mordę, machając swoimi biczami na prawo i lewo i w ogóle zachowując się jak szlachcic zastający chłopstwo w słodkim nieróbstwie. Nie mógł to też być Jatseku, gdyż ten nie miał możliwości teleportować się tak blisko. Poza kuratorami mógł to uczynić sam Diabeł, Szef Piekła - Malder, lecz ten z pewnością przybyłby tu ze stosowną obstawą. A nawet jeśli nie, to jego zjawienie obfitowałoby w efekty mogące oślepić. W takim razie, ostatnią osobą mającą dostęp do tego miejsca byłby...
Pain odwrócił się gwałtownie, w czasie obrotu przemieniając trzonek swego szpadla w ostrze, zmieniając go tym samym w poręczną włócznię krótkiego zasięgu. Cios jednak minął postać o włos, gdy ta zrobiła unik przenosząc ciężar ciała na rękę, aby następnie odskoczyć do tyłu, gdzie wyhamowała obiema nogami na czerwonym piachu.
- Qbol, jak mniemam. - Pain wyprostował się dumnie, nie spuszczając z oczu ludzko wyglądającego osobnika w garniturze.
- Pain, były Pan Mhrocznych Koshmarów. - odpowiedział gość, szczerząc całkowicie nieludzkie kły w uśmiechu.


******

Tej samej nocy, choć ,,nieco" wyżej, na wysepce Xatonlandii, wesołe, nietrzeźwe towarzystwo składające się z członków Fan Klubu Usoppa, sunęło przez las w stronę miasta, przy akompaniamencie głośnych śmiechów, rozmów i, okazjonalnie, pieśni. Ten barwny i w pewnych przypadkach nieprzyjemnie zajeżdżający wódą korowód, otwierał Xaton, na wpół prowadzony na wpół wręcz popychany przez Grigorija, który jako mędrzec głowę miał najmocniejszą i jemu zabawa w nogach władzy nie odbierała, tak jak młodocianemu królowi. Na końcu grupy zaś szedł milczący Vegi, któremu jak zwykle nie udało się upić pomimo ciągłych starań. Jednak dwie beczki piwa, które wychylił, dały o sobie znać w inny sposób, zmuszając go do zejścia ze ścieżki w pobliskie krzaki. Najwyraźniej nikt nie zauważył jego zniknięcia.
Kiedy już osiągnął stan perfekcji, rozejrzał się w sytuacji. Dobiegały go co prawda dalekie odgłosy oddalającej się ekipy, nie umiał jednak ustalić, z którego kierunku. Dodatkowo nieprzyjemne położenie potęgował fakt, że wokół było ciemno jak w... miejscu gdzie jest bardzo ciemno.
Robił na próbę kilka kroków w każdą stronę, aż wybrał kierunek, w którym podążało także stworzonko boże, zwane jadowitym pająkiem, na którego omal nie nadepnął. Uznawszy towarzystwo to za dobry znak, ruszył więc przed siebie rozgarniając gęste krzaki, w rzeczywistości będące jednak młodymi drzewkami.
Ku jego zdumieniu i irytacji, teren robił się coraz bardziej nierówny, zmuszając go do większego wysiłku przy wchodzeniu pod górę. Dodatkowo drzewa robiły się coraz wyższe, nie pozwalając mu nawet na wyjrzenie ponad ich koronami. Vegi zamierzał już zawrócić, ze smutkiem myśląc o tym, jak go wykołował ośmionożny braciszek, gdy zauważył przebłysk księżyca pomiędzy pobliskimi drzewami. Zrobił parę kroków w tym kierunku, stając na szczycie wzniesienia.
Widok, jaki ujrzał gdy wyprostował się ponad rosnącymi tu drzewami, zaparł mu dech w piersi. Skąpana w blasku księżyca Xatonlandia pełna była nieprzebytych puszczy, pokrywających wyżyny i doliny. W jeziorach, od tafli wody, magicznie zdawało by się, odbijało się światła gwiazd. Bieliły się czyste, nietknięte przez człowieka plaże, o których brzegi rozbijały się fale spokojnego dziś morza. Vegi zamknął oczy i usłyszał szum kilkunastu rzeczek, setek strumyków i tysięcy fal. Poczuł jedność z wszystkimi stworzeniami naraz i z każdym osobna. Czuł ich radości i pragnienia, obficie zaspakajane przez zasoby wyspy. Wyciągając dłonie (czy też raczej łapska) przed siebie poczuł wiatr, który niósł z sobą przekaz niezwykłej harmonii, łączącej z sobą wszystkie elementy przyrody ożywionej i nieożywionej. Nagle jednak poczuł przejmujący żal, sięgający jego serca, jakby coś bolało tą niesamowitą wyspę, która w Vegim znalazła swego posłańca. Olbrzym otworzył oczy, szukając przyczyny tej smutnej boleści. Znalazł ją w okolicy jednej z plaż, gdzie w miejscu wykarczowanego lasu rosły drewniane budowle. Nie wydając z siebie ani jednego szmeru, Vegi ruszył w tamtą stronę. Poruszając się ciągle w tamtym kierunku, dotarł po półgodzinie do uśpionego miasteczka. Gdzieś zamiauczał kot, od strony doku doszedł go jakiś radośniejszy krzyk, lecz poza tym miejsce to otulone było wręcz niepokojącą ciszą.
Prowadzony jakimś nieludzkim wręcz instynktem, podszedł do zamku Xatona. Patrząc na te drewniane, płaskie ściany, symbolizujące potęgę Xatona, tym większą im więcej dóbr uda mu się wyrwać od matki natury, Vegi poczuł narastającą złość. Człowiek ten zamierzał skolonizować całą wyspę, czyniąc ją tym samym nieszczęśliwą. Nie myślał o tym, co stanie się gdy to nastąpi. Jak wiele cierpienia przyniesie zwierzętom, ziemi i roślinom. Vegi czuł, że nawet wiszący nad nim księżyc, gdyby mógł, to zapłakałby nad losem jaki czeka to miejsce. Pięści olbrzyma zacisnęły się mocno, gdy poczuł silne pragnienie, aby zniszczyć ten tandetny przejaw drewnianej burżuazji. Już prawie by to uczynił, gdy usłyszał za plecami głos Tenshiego.
- Co tu robisz? - Tenshi, wbrew temu co Vegi widział jeszcze niedawno, głos miał pewny i niezatruty ani trochę alkoholem. Olbrzym domyślił się, że ten żołnierz, będąc podejrzliwym niczym węszący pies, jedynie udawał pijaństwo, aby zmylić swych urojonych wrogów. - Widziałem w lesie, że gdzieś się wymykałeś.
- A tam wymykałem. - Vegi odwrócił się do rozmówcy, z wymuszonym uśmiechem - Poszedłem siku, a potem się zgubiłem.
Tenshi pokiwał głową spokojnie. Najwyraźniej scenariusz ten pokrywał się z jego przewidywaniami, pozwalając na odrzucenie Vegiego z kręgu podejrzanych o niepopełnioną jeszcze zbrodnię. Machnął ręką, polecając olbrzymowi pójście za nim, po czym nie oglądając się za siebie ruszył w stronę sypialni dla nowej świty Xatona (w tym przypadku dach był z desek).
Vegi przez parę sekund stał jeszcze w miejscu, spoglądając na drewniany zameczek władcy Xatonlandu. Czuł ulgę, że Tenshi powstrzymał go od działania. Nie mógł bowiem pozwolić sobie na takie zachowanie. Zwykłe zniszczenie zamku byłoby niczym atak dzikiego szału zagrożonego zwierzęcia. A Vegi, wbrew temu co twierdził facet chcący wynająć tego olbrzyma do swego cyrku, był człowiekiem. Ludzie natomiast nie mogą działać tak bezpośrednio, ich droga do triumfu jest długa i kręta. Vegi wierzył jednak, że już wkrótce znajdzie skrót.
Nie chcąc wzbudzać niepotrzebnych podejrzeń u niecierpliwego Tenshiego, Vegi, z uśmiechem mogącym zdziwić kogoś, kto widział go już wcześniej, ruszył za nim w ciemną noc.

******

Chłodno się zrobiło, nieprawdaż? Powróćmy więc do gorącego, rozpalonego klimatu piekła, gdzie właśnie...
- Czego tu szukasz? - spytał Qbola Pain, prostując się na pełną wysokość. "Cholera, wysoki skurczybyk" pomyślał pan Mhrocznych Koshmarów, samemu stając na równe nogi. Przez krótką chwilę w milczeniu obserwował operatora pieca - pomimo, iż ten odziany był jedynie w pokryte sadzą spodnie, rozdarte już tu i ówdzie, a jego ciemnoczerwone, przybrudzone ciało miało na sobie liczne ślady mniej lub bardziej dawnych tortur, w ciele tego demona wciąż zdawała się widnieć pewna niezatarta godność. Coś w spojrzeniu, które spokojnie mierzyło rozmówcę, oraz w dumnej postawie, której nie łamały ciężka praca, prześladowania czy poniżenia, zdradzało prawdziwą naturę tego czorta. Naturę, która niegdyś wyniosła go na stanowisko drugiego najważniejszego pracownika piekieł - Pana Mhrocznych Koshmarów.
- Odpowiedzi. - Qbol otrzepał swój garnitur z pyłu, którego na nim nie było. - A skoro wiesz, kim jestem, to pewnie wiesz także, jak brzmią pytania. To co, po papierosku? - w dłoni czorta pojawiła się paczka najlepszych marlborasów. Pain w odpowiedzi krótko kiwnął głową. Na znak ten, papieros ruszył w jego stronę z prędkością, jaką wciąż starają się uzyskać śmiertelnicy pracujący nad lotami kosmicznymi. Były Pan Mhrocznych Koshmarów był jednak szybszy, zręcznie podbijając papierosa płazem swej włóczni i przechwytując go wargami. Przez chwilę, w roztargnieniu klepał się po kieszeniach spodni w poszukiwaniu zapalniczki, po czym bez ceregieli włożył dłoń do wnętrza paleniska. Płonący tam ogień, wiecznie nienasycona bestia żywiąca się wszystkim, co tylko mogło spłonąć w jego olbrzymiej temperaturze (po prawdzie, to płomień ten był kiedyś demonem, który dość długo irytował Maldera), od razu rzucił się w stronę tak łatwego kąsku. Pain jednak chwycił pojedynczy język ognia tak mocno, iż temu odechciało się spopielania łapy czarta. Operator pieca z łatwością oderwał pomniejszy płomyk od rozszalałego paleniska i przypalił nim swojego papierosa. Resztę żaru zgniótł między palcami.
- Chyba jednak wysłucham najpierw twych pytań. - Pain z lubością, po raz pierwszy od czasu utraty stanowiska, zaciągnął się dymem, który po chwili wypuścił w formie rzadkiego obłoku. - A potem... Niech cię piekło pochłonie.
Przez chwilę trwała pełna konsternacji cisza.
- Co? - przerwał ją Qbol, któremu wyjątkowo zabrakło słów,
- No dobra, usłyszałem to w jednym filmie. Nieważne, znasz sens.
- Byłeś na Xatonlandii. Nie próbuj się tego wypierać. - Qbol postanowił nie wdawać się w dalsze szczegóły nietypowej w tym miejscu zachcianki Paina - Sprawdziłem akta, Pain. Mimo, iż ich spora część była utajniona nawet dla mnie, zajmującego tak wysokie stanowisko. Dlatego, drogi kolego... - Qbol zbliżył się powoli do operatora pieca, próbując go przyjacielsko objąć ramieniem. Gdy rozmówca się jednak nieufnie odsunął na parę kroków od czorta w garniturze, ten postanowił udać, że chciał się tylko podrapać po szyi. - ...Potrzebuję Ciebie. Niełatwo było Cię znaleźć, wygląda na to, że twoje czyny na tej zapyziałej wysepce wkurzyły kogoś na górze, co? Ale nie martw się, jeśli pozwolisz mi uniknąć tego losu, postaram się, aby twój wyrok skrócił się o parę wieków. Musisz tylko ze mną... współpracować. - Qbol przybrał swój uśmiech nr.4, który w jego mniemaniu przekazywał odbiorcy sygnał o treści "Jestem tutaj po to, aby Ci pomóc, przyjacielu.". Odbiorca jednak, w postaci Paina, sygnał ten widział jako: "Ktoś z naszej dwójki dzisiaj chapnie smakowity kąsek, i to nie będziesz Ty"
- Wiesz dobrze, że nie cofniesz kary, jaką wymierzył mi Malder. Ani nie zmniejszysz jej wymiaru. - Ex-Pan Mhrocznych Koshmarów wymierzył włócznię w stronę swego następcy. - Zająłeś me stanowisko, oraz wszystko, nad czym pracowałem tyle lat. Nie chcę, by słaby chłystek, taki jak ty, położył łapę na tym bogactwie. Nie pomogę Ci. Odejdź więc, i daj mi w spokoju pracować.
- To się tak nie skończy, Pain. - niemal z żalem powiedział Qbol, strzelając stawami dłoni. - Wygląda na to, że będę musiał nad Tobą popracować.
- Byłem i jestem jednym z najpotężniejszych czartów . Więc chodź tutaj, a zobaczymy, kto nad kim popracuje - operator pieca splunął papierosem w stronę paleniska. Niedopałek nie sięgnął drzwiczek pieca, lecz jęzor ognia wysunął się w jego stronę, przechwytując go w locie.
- A zobaczymy! - hardo odpowiedział Qbol.
- No bardzo jestem ciekaw! - równie hardo odparował jego rywal.
- Uważaj, bo zaraz zaspokoję Twą ciekawość!
- Tylko na to czekam, smarkaczu!
- Naprawdę, prosisz się o lanie, pierdzielu!
- I kto mi je da, co?
- A może ja, co?
- Nie sądzę.
- A ja owszem!
Przez chwilę obydwaj sterczeli w bezruchu. Żaden z nich, nie doszedłby do wysokiego stanowiska Pana Mhrocznych Koshmarów, gdyby nie cechowała ich niezwykła, nawet jak na demony, przebiegłość. Ona bowiem nie pozwalała im na coś tak nieprzemyślanego, jak wykonanie pierwszego ruchu przeciwko wrogowi, który tylko na to czeka. Tym razem ciszę przerwał Pain, doskonale rozumiejący absurd tej sytuacji.
- To co, rzucamy monetą, kto pierwszy?
- Niech będzie. - Qbol wyciągnął z kieszeni połyskujący krążek metalu - Orzeł, czy reszka?
- Orzeł. - Z wyraźną niechęcią rzucił Pain, który za swych zaszczytnych czasów sygnował się herbem z czarnym orłem.
- W porządku. No, to jedziemy z tym… koksem - rzekł Qbol z przekąsem, po czym podrzucił monetę wysoko pod powałę. W momencie, gdy wirujący krążek osiągnął punkt krytyczny swego lotu i już miał zacząć opadać, obydwaj zaatakowali, nie zważając na wyniki rozstrzygającego rzutu. Tuż obok nich wylądowała podrzucona moneta. Tańczyła przez chwilę na rozgrzanym piasku, po czym znieruchomiała stając na kancie. Obydwie jej strony były gładkie i pozbawione wszelkich zdobień.
Pain skoczył w stronę Qbola z wyciągniętą włócznią, z zamiarem rozpłatania go nią, na bliżej niezidentyfikowane kawałki. Jego przeciwnik był jednak szybszy, uchylając się przed zabójczym ciosem, wykonał niskie kopnięcie w odsłonięty brzuch Paina, który uderzony poleciał na znaczną odległość. Pan Mhrocznych Koshmarów wykorzystał zyskany w tej sposób czas, aby stworzyć z podłoża niewielkie, dwulufowe działko, które zaczęło pluć Rzelkami w kierunku operatora pieca., który zahamował, wbijając włócznię w skałę.
- Trafiony! - syknął z satysfakcją Qbol, lecz po chwili w powstałych tumanach kurzu i dymu coś się poruszyło.
Szybko...
Cholera, za szybko…
Teraz jest chyba tam...
A teraz tam...I w tej chwili, nagle wściekłe oblicze Paina pojawiło się tuż przed Qbolem, a płonąca żywym ogniem włócznia o cal minęła jego czaszkę, przypalając mu kilka włosów. Pan Mhrocznych Koshmarów ratował się przeturlaniem na bok, w trakcie którego znów zaczerpnął garść żwiru i rdzawego piachu, który w mig przetworzył na Magnum 44 z przedłużaną lufą, wyposażoną w, nie wiedzieć czemu, tłumik. Wstając oddał dwa precyzyjne strzały w Paina, który szybkim ruchem włócznią odbił kule, po czym zręcznym susem skoczył na przeciwnika. Qbol, spostrzegając lecącego wroga, odskoczył do tyłu. Pain widząc to, rzucił w niego włócznią. Lecąca, ognista broń sprawiała wrażenie rozpędzonego pocisku, jednakże była od niego o wiele bardziej zabójcza.
Włócznia dosięgała już Qbola, powodując szeroki uśmiech na twarzy Paina, kiedy nagle Pan Koshmarów zniknął, a włócznia przeleciawszy przez powietrze wbiła się w skałę.
Pain, posiadający umiejętności walki wzbudzające szacunek nawet u czartów, schylił się instynktownie, unikając kopnięcia, które posłało stojący nieopodal głaz daleko w niebyt. Operator pieca, obrócił się gwałtownie, ścinając z nóg Qbola, po czym uderzeniem mogącym kruszyć ściany, uderzył go w brzuch. Pan Koshmarów, z jękiem poleciał na łeb na szyję, hamując dopiero dobre paręnaście metrów dalej. Otrząsnąwszy się z uderzenia i starłszy krew z ust, Qbol wyprostował się i wyciągnął przed siebie otwartą dłoń, palcami zwróconą w stronę Paina. Na koniuszkach jego palców, w powietrzu pojawiły się dziwne, lekko zaokrąglone, kolorowe przedmioty, które nagle, jakby wystrzelone z armaty, pomknęły w kierunku wroga. Ku jego zdumieniu, Pain nawet nie próbował uników, które mógłby uczynić z łatwością. Ze spuszczoną głową, po prostu wyciągnął przed siebie rękę, przyjmując na nią wszystkie Rzelki, które w kontakcie z jego ciałem eksplodowały. Gdy dym się rozwiał, gotowy do odparcia ataku Qbol z zaskoczeniem zauważył, że jego przeciwnik nawet nie drgnął, pomimo mocno poszarpanej ręki. Zamiast tego podniósł swe spojrzenie na Pana Mhrocznych Koshmarów.
- Dosyć tej dziecinady! - warknął zraniony czort. - Najgorsi kaci Maldera ćwiczyli na mnie swe najwymyślniejsze sztuczki... nie myśl, że Twoje zabawy z bronią mogą zrobić na mnie wrażenie.
Pain, zdrową ręką sięgnął prosto do wnętrza olbrzymiego pieca, wyciągając z niego garść szalonego płomienia, po czym cisnął ją w stronę Qbola. Ten uskoczył w bok, pragnąc uniknąć kontaktu z mknącym w jego stronę pociskiem o temperaturze zdolnej z jego ludzkiej powłoki zrobić kupkę popiołu. Jednakże, ogień sięgnął jego kostki, zamykając się wokół niej niczym obręcz kajdan, niosąc z sobą przeraźliwy ból, który każdego śmiertelnika doprowadziłby do utraty wszelkich zmysłów. Demona zaś doprowadził do wściekłości oraz upadku na nagrzaną od pieca podłogę. Z irytacją, rozsadził Rzelkiem ''kajdankopodobny'' ogień, po czym wystrzelił jeszcze parę we wrogiego czarta.
Niestety, dla Pana Koshmarów, Rzelki napotkały przeszkodę w postaci ognia, który spaliwszy je, rozprysnął się na nogach Qbola, przytwierdzając go do podłoża. Tym razem, już wybitnie wkurzony, oraz (niepotrzebnie skreślić) zmęczony Pan Mhrocznych Koshmarów, chwycił dłonią piasek (w sumie, jego skład zawierał tylko około 20% piasku. Większość stanowiła rdza, popiół, kamienie i zastygła lawa), który rzucił w kierunku Paina. Piasek w locie zdecydowanie przyśpieszył, oraz przybrał kształt łuku. Operator Piekielnego Pieca w odpowiedzi szybko wzniósł ścianę z piecowego ognia. Łuk piasku z głośnym świstem uderzył w mur, po czym równie głośno przebił się przez niego.
- Aaaaargh - Czart, tylko dzięki swojemu nadczarciemu refleksowi zdołał uniknąć ścięcia głowy, schylając się gwałtownie do tyłu, przez co zamiast łba, rozciął sobie bark. W odpowiedzi na atak, rzucił kolejnym kawałkiem ognia, który przygwoździł prawą rękę jego przeciwnika do ziemi.
- Ty... Ty Dobroczyńco! - krzyknął obelżywie Qbol, próbując rozsadzić ogień Rzelkami wystrzelonymi z drugiej ręki. Jednak, zanim je odpalił, kolejny płomień zamknął mu się na nadgarstku, przykuwając go do ziemi.
- Aaarghh zabiję cię!! - Qbol szarpnął się wściekle, lecz ogniste obręcze przypalające żywcem jego ludzkie mięśnie trzymały mocno, nie pozwalając mu na żaden ruch. Tymczasem Pain, dysząc ciężko, podszedł chwiejnie do unieruchomionego przeciwnika.
- Niech będzie. Pomogę Ci. - wycedził do Qbola, który nagle poczuł, jak przypiekające go płomienie gasną.
- Bo wolę już to, niż żebym miał tolerować tu twoje towarzystwo, gdy spotka Cię to samo co mnie. Pokażę Ci, jak to się stało, że poniosłem klęskę. - Odwróciwszy się od poparzonego, usiłującego wstać Qbola, Pain zgiął serdeczny i środkowy palec prawej dłoni, opierając na nich kciuk. Między małym a wskazującym palcem, które w ten sposób imitowały coś w rodzaju rogów coś zamigotało, a następnie pojawił się nad nimi obraz, który zaczął powoli rosnąć. - A potem pozwól mi wrócić do pracy.
Qbol oparł się o ścianę, pozbywając się chwilowo swej zniszczonej, ludzkiej powłoki i zaczął obserwować. Obraz, który pokazywał mu Pain, pokrywało coś w rodzaju rdzawej mgiełki, czyniącej go jakby nieostrym. Qbol domyślał się, że to co widzi to fragmenty wspomnień byłego Pana Mhrocznych Koshmarów. Przez chwilę działo się coś, co maniacy filmów na video nazwaliby przewijaniem na podglądzie. Potem natomiast nastąpiło coś, do czego pasowałoby określenie "stopklatka".
- Patrz, skoro tak bardzo tego pragniesz. Patrz na klęskę demona potężniejszego od Ciebie. - powiedział Pain cicho, a w jego głosie słychać było swoisty żal - A może to właśnie Ty jej unikniesz.
I włączył "play".

***************

Chwilę później, obecny Pan Mhrocznych Koshmarów, uderzył ze złością w ścianę, powodując jej popękanie w miejscu kontaktu z pięścią.
- Więc dlatego ta wyspa jest tak ważna! Nie dziwię się jednak, że spotkała Cię taka kara. Skoro wykradłeś Malderowi Oko Thouringuniseriusa, aby spojrzeć na jej przyszłość...
Pain w odpowiedzi parsknął z pogardą.
- Żartujesz? Stary nic o tym nie wie. Gdyby było inaczej, nie miałbym nawet szansy, żeby tu tkwić ładując węgiel. Skończyłbym co najmniej tak dobrze, jak tamten. - Gestem wskazał huczący piec, w którym szalał demoniczny płomień.
- Demona... co ja gadam, kogokolwiek, to położy łapę na tym, co ukrywa ta wyspa, czeka władza o wiele większa niż ta, którą ma Malder czy którykolwiek z bożków... - Qbola, który znów przyjął swą ludzką formę (z powodu przywiązania do garnituru, który jednak ni cholery nie chciał wejść na czarcie nogi kozła), wręcz skręcało na samą myśl o potędze będącej na wyciągnięcie ręki - Tylko ten ich wspaniały bohater... Jak mu tam, Okama?
- Kami. Taak, jego powinieneś się bać. Przez niego tu teraz sypię węgiel, dzień czy noc, nieprzerwanie - Pain bez mrugnięcia okiem pominął fakt, że od dobrej pół godziny nie dorzucił do pieca ani bryłki. - Jego metoda jest okrutna. Nawet ja nie byłem w stanie się przed nią obronić. Wystarczy, że ją zastosuje i w jednej chwili będą ci groziły straszne kaźnie.
- Widziałem. - Qbol opuścił powoli głowę. - Widziałem i nie pozwolę mu zrobić tego samego mi! Jakoś się z tego wywinę. - Podniósł głowę, a na jego twarzy widniał uśmiech. Nie żaden uśmiech fałszywy, krwiożerczy czy choćby szyderczy. Zwykły, obrzydliwie pogodny uśmiech.
- Dzięki, pierdzielu, że mi to pokazałeś. Teraz mam szanse.
Qbol już przymierzał się do teleportacji, gdy Pain, który powrócił do ładowania węgla, przemówił.
- Gdy już pozałatwiasz swoje sprawy... I jeśli nie odniesiesz przy tym klęski... Wpadnij czasem. Choćby po to, by znów powalczyć. Nawet nie wiesz, jak tutaj wolno mija czas.
Qbol, wzruszył ramionami i zniknął. Po chwili jednak, dało się usłyszeć nie wyłączoną jeszcze fonię:
- Będę pamiętał, żeby wziąć Ci parę fajek…

**********

Zaledwie kilkanaście metrów dalej, za roztrzaskanym do połowy kamieniem, z wciąż szaleńczo łomoczącym sercem, krył się Jatseku. Przeżył on ciężkie chwile, gdy przebiegłe podsłuchiwanie demonów zmieniło się w desperackie utrzymywanie się przy życiu, podczas gdy wokół sypały się odłamki skał, świstały chybione strzały, a raz prawie oberwał płonącą włócznią. Jednak treser jaszczurek musiał przyznać, że wiedza, jaką później poznał, warta była przeżycia tych paru niespokojnych chwil.
Jatseku wstał na równe nogi i, jeszcze drżąc lekko na wspomnienie niedawnego mini-armagedonu, powrócił po ścianie do strefy teleportacji. Gdy już ją osiągnął, przeniósł się do swego stanowiska pracy.
Choć demon ten zdążył znienawidzić swoją robotę, jaką była tresura i opieka nad jaszczurami, nie przenosił tego uczucia na te stworzenia, nie będące wcale w lepszej sytuacji niż on sam. Dlatego sprawdził i uszczelnił połączenie poideł ze zbiornikiem bieżącej wody, otworzył drzwi klatek prowadzące do wybiegu, a także odchylił klapy do wąskiego korytarza, którym nadlatywali ci śmiertelnicy, którzy za swe grzechy zamienieni zostali we wszelkie owady. Pożegnał się też z każdą jaszczurką, od najmniejszych, hodowanych na przekąski, aż po olbrzymy pociągowe. I dopiero wtedy, gdy był już pewien, że jego podopiecznym nic nie będzie, przeszedł do działania. Przybrał ludzką powłokę, która w jego przypadku miała wygląd nieco płochliwego (kolejna cecha przybrana od zmiennocieplnych przyjaciół) blondyna, odzianego w spodnie z wytartego dżinsu i takąż katanę. Rzuciwszy jeszcze raz tęskne spojrzenie na swych gadzich przyjaciół, Jatseku bezszelestnie zniknął, przenosząc się na wyspę, mogącą ziścić wszystkie jego marzenia o władzy. Na Xatonlandię.

******

Wschodzące nad Xatonlandią słońce powoli rozmywał mrok nocy, odsłaniając skrywane dotąd przez niego skarby. Wśród nich, oczom przebudzających się obywateli, ukazała się przyczyna uporczywego, nocnego hałasu, zawierającego w sobie rozmaite dźwięki, od rytmicznego stukotu, aż po huk upadającego drzewa. Ową przyczyną okazał się być młody cieśla Bonesman, który właśnie montował drzwi do świeżo wybudowanej, pierwszej Xatonlandzkiej siedziby piratów, mieszczącej się nieopodal doku.
-Hmmm… Cholera, zawias nie trzyma... - mruknął pod nosem Bonesman, po czym , bez wysiłku podtrzymując drzwi jedną ręką, w drugiej chwycił zębami swój palec wskazujący, odchylając ukrytą w jego opuszku klapę. Z otworzonego w ten sposób palucha wielkiej dłoni wysunęło się obrotowe wiertło, którym cieśla sprawnie dokręcił śrubę zawiasu, pozwalając drzwiom na prawidłowe spełnianie swej funkcji.
-Co to znowu za buda? - podziwianie swego dzieła Bonesmanowi przerwał czyjś głos, dochodzący go zza pleców - Co to, kiosk otwierają?
- Może nie jest jeszcze zbyt okazały, ale wiedz, że patrzysz na budynek pierwszej bazy wypadowej pirackiej załogi z Xatonlandi! - Bonesman najwyraźniej poczuł się urażony słowami przybysza, który okazał się być ciemnowłosym mężczyzną z okazałym afro. - A ty to niby kto, co?
- Nasza baza, spoko... - przybysz pokiwał powoli głową, obchodząc dookoła skromny budynek ze ścianami z połówek drewnianych pali. Podczas, gdy wykonywał tą czynność cieśla mógł zauważyć, że przy boku przybysza wisi katana. Choć skryta była w najprostszej, plebejskiej pochwie, zdobienia rękojeści sugerowały na bron niezwykle misternego wykonania, na ile mógł to ocenić Bonesman. - Nazywam się Marimo, też jestem członkiem załogi. - szermierz zatrzymał się i wyciągnął dłoń w kierunku cieśli. Ten uścisnął ją, używając do tego ręki o normalnych, oraz akceptowalnych w towarzystwie rozmiarach.
- Bonesman. Cieśla. Jeśli szukasz tego, no, Prawdomównego, to niedługo powinien być. Polazł coś kombinować z szukaniem załogantów.
- Kombinować? A co konkretnie? - zdziwił się Marimo.
- Pojęcia nie mam, może będzie chodził od domu do domu jak Świadkowie? - Bonesman wzruszył ramionami, znów spoglądając czule na efekt swej pracy.
- Skoro i tak nie mam nic lepszego do roboty, może w czymś pomogę? - zaoferował swe usługi Marimo.
- Czemu nie, możesz dokończyć szyld. Tam leży - wielgachnym paluchem cieśla wskazał przyciętą deskę, obok której stała puszka wysępionej farby.
- Szyld? Dla pirackiej bazy? - zdumiał się Marimo.
- A co, wolisz, żeby co chwila ktoś przychodził pytając, czy jest nowy "Grand Wybiorczy " albo ‘’BRAVO Kaizoku”? - z przekąsem zapytał wielkołap, który właśnie zaczął ze smutkiem przyznawać rację pierwszym słowom szermierza o kioskowym wyglądzie budowli.
- No dobra, nie ma sprawy. - Marimo podszedł do deski mającej stać się szyldem i wysunął katanę z pochwy. Bonesman aż porzucił rozmyślania o modernizacji dachu, gdy jego wzrok przykuło niezwykłe błyszczenie ostrza w świetle wschodzącego słońca. Katana zdawała się być równie połyskliwa i gładka , co najwspanialsze lustra i zapewne równie dobrze sprawowałaby się i w tym charakterze. Marimo przez chwilę zdawał się koncentrować swe siły w postawie bojowej, przymykając oczy i uspokajając oddech, a katana w jego dłoniach mieniła się błyskami porannego słońca. Po dłuższej chwili oczekiwania, podczas którego Bonesman bezwiednie wstrzymał oddech, Marimo otworzył oczy, wyprostował się, podrapał się po gęstwinie włosów i ciął. Pomimo, iż Bonesman widział tylko jedno cięcie, oraz słyszał tylko jeden świst ostrza, drewniany szyld zaturkotał od wyrzucanych trocin , formując się w zgrabne litery.
- Niesamowite... - westchnął cieśla, podczas gdy szermierz spokojnie chował miecz. Spoglądając na szyld, Bonesman przeczytał głośno - KRYJUWKA PIRATÓW. Nie no, ale kryjówka się inaczej pisze...
- Cholera, znowu mi się ręka przy tym kreskowanym powinęła... - ciemnowłosy wojownik westchnął ciężko, wypominając sobie niedoskonałość w sztuce, po czym sięgnął do kieszeni spodni. Gdy ją wyciągnął, spojrzenia obydwu padły na trzymany w niej przedmiot, wielofunkcyjny scyzoryk, stosowany przez najlepiej wyposażone armie świata, oraz, wcale nie gorszych, przestępców, którzy mieli do nich nawet łatwiejszy dostęp.
Psiakrew– zaklął szermierz, podnosząc dłoń ze scyzorykiem, z którego wystawał korkociąg do wina - Miałem wyciągnąć nóż. Szlag by tą całą Wielofunkcyjność…
Przez chwilę szamotał się z obrażaną właśnie "wielofunkcyjnością", miotając ciche przekleństwa pod adresem noża, którego w natłoku wysuwanych urządzeń nie mógł znaleźć. W końcu jednak odnalazł pożądane narzędzie, którym poprawił feralną literówkę.
Bonesman i Marimo kończyli właśnie wieszanie szyldu nad drzwiami budynku, gdy zjawił się Szczery, ściągający na siebie uwagę kilkoma klaśnięciami w dłonie, gdy z podziwem przypatrywał się powstałej siedzibie.
- Wspaniale! Naprawdę świetne! - Uśmiechnął się z zachwytem blondyn, poprawiając wysuwający mu się spod pachy plik papieru - O, widzę, że Marimo już przybył. Świetnie. Wejdźmy do środka, chcę wam coś pokazać... To ma jakieś wnętrze, prawda? - podejrzliwie zmierzył wzrokiem cieślę.
- Oczywiście! - oburzył się Bonesman - I to w pełni wyposażone!
Pełne wyposażenie, wykonane przez Bonesmana, obejmowało stół z czterema krzesłami. Marimo chciał odsunąć jedno z nich, dla lepszej wygody siadania, jednakże złośliwy mebel ani drgnął. Szermierz popatrzył pytająco na wielkołapa.
- Jak tak teraz o tym pomyślę... - zaczął cieśla powoli - To chyba mogłem z rozpędu przybić meble do podłogi... Zapomniałem, że to budynek na lądzie, a nie kabina kołysanego falami statku.
- To na pewno jest człowiek, którego potrzebujemy? - człowiek w afro zwrócił się do Szczerego, wskazując kciukiem Bonesmana.
- Dajcie wy mi spokój, jestem cieślą, a nie stolarzem! - skrzywił się wielkołap, wciskając się między jedno krzesło a stół, a reszta poszła za jego przykładem.
- Przynajmniej się nie będą chybotać... - spróbował załagodzić sprawę Szczery, po czym odchrząknął, co w jego mniemaniu znaczyło zapewne, że zamierza przejść do kolejnej sprawy. I to właśnie uczynił. - Wymyśliłem, jak przyciągnąć chętnych, do naszej załogi. Otóż użyłem niezawodnej broni, jeszcze nieznanej tej wyspie. Stworzyłem... reklamę! - ostatniemu słowu blondyna z bródką towarzyszyło uderzenie o stół trzymanym dotąd pod pachą plikiem papieru. Były to arkusze wielkości listów gończych, i podobnie zresztą wyglądające.
- Ulotki? - w tonie Bonesmana słychać było, nie tyle niepewność, co całkowite zwątpienie.
- Coś w tym guście. Zobaczcie sobie, to na razie próbne egzemplarze, ale jeszcze dzisiaj powinienem mieć gotowych kilkadziesiąt egzemplarzy.
- Załoga potrzebuje Ciebie. - przeczytał beznamiętnym głosem Marimo, wpatrując się w losowo wybrany plakat.
- To jeden z moich bardziej udanych sloganów. - uśmiechnął się Szczery dumnie.
- To męskie życie być piratem śmierdzącym grogiem i tanim rumem? - Bonesman nie nabierał pewności co do kampanii reklamowej, czytając kolejny plakat.
- Ten należy do tych mniej udanych. – Na twarzy Szczerego nie został nawet ślad poprzedniego zadowolenia i dumy.
- O, patrz na ten! - ożywił się nagle Marimo, trącając cieślę łokciem i wskazując mu kolejne ogłoszenie.
- O w mordę! - ucieszył się Bonesman - Patrz na tą rudą, jak się rozbiera...
- A ta czarna... niezły ma tyłek...
- Ekhm... Jak już mówiłem, to próbne egzemplarze... – przerwał szybko Szczery, wyraźnie zarumieniony na twarzy, wyrwał towarzyszom plakat z wyjątkowo cieszącym ich obrazkiem. - Na pewno nie będę się decydował na użycie wszystkich z nich, a reszta i tak wymaga poprawek...
- Skoro o tym mowa... - Bonesman położył przed sobą kolejny plakat i odchylił czubek środkowego palca w jego modyfikowanej dłoni, wysuwając z niego automatyczny ołówek. Następnie zaczął nim rysować linie na obrazku, przedstawiającym zielonowłosego pirata. - Nie jest tragicznie, ale linia podbródka powinna być nieco dociągnięta, o w tą stronę. Pogrubiłbym też zaznaczenie nosa, o w ten sposób. Poprawimy też kąt oka... Hmmm... trzeba by poprawić też szyję, nie widać gdzie dokładnie się zaczyna, przez co wygląda nieco gumowo, łapiesz?
- Na tym też się znasz? - spytał zdumiony blondyn, patrząc na nanoszone przez cieślę poprawki.
- Mam Ci zaprojektować statek, ktoś musi narysować plany, prawda? - dosyć logicznie zauważył cieśla, zaczynając nanosić poprawki do tekstu poniżej obrazka.
- No, no, no! - Szczery położył dłoń na plakacie, utrudniając wielkołapowi dostęp do tej części ogłoszenia - Tekst to będzie już moja działka.
- To wybierzcie najlepsze waszym zdaniem plakaty. - zwrócił się już do obu członków pirackiej załogi - A potem Bonesman je popoprawia, a ja z Marimo posklecamy z desek jakąś tablicę ogłoszeniową, bo żadnej na tym zadupiu...
W tym momencie skrzypnęły otwierane drzwi i obydwa okna, a do budki stanowiącej piracką kryjówkę wcisnął się niewielki tłum. Nim Szczery zdążył zareagować, ktoś uderzył go jakimś tępym narzędziem po głowie.
- O przepraszam, ale nie dosłyszałem. Mówiłeś, że gdzie...? - spytał mędrzec Grigorij, wspierając się na swej bojowej, dębowej lasce.
- We wsi? - zaryzykował zdezorientowany Szczery, znów jednak obrywając po łbie lagą mędrca. Bonesman już chciał się poderwać od stołu, a Marimo już do połowy wyciągnął z pochwy swą katanę, lecz ktoś za ich plecami zacmokał z dezaprobatą. Obydwaj, jak na komendę, odwrócili się w tamtą stronę, aby ujrzeć Tenshiego, jak zwykle żującego wykałaczkę, dzierżącego w dłoniach dwie rusznice o połyskujących kolbach, z których mierzył w stronników Szczerego.
- W prężnie rozwijającym się miasteczku. - zdecydował się na odpowiedź przywódca coraz liczniejszej grupy piratów. Grigorij pomyślał przez chwilę nad tą odpowiedzią, uznając ją w końcu za zadowalającą, a więc nie wartą karania za pomocą uderzenia laską. Zamiast tego uśmiechnął się pogodnie do zebranych, a Tenshi zaś schował pistolety w zanadrzu swego płaszcza, uprzednio je zabezpieczywszy.
- A więc naprawdę zakładasz własną, piracką załogę, Szczery! - odezwał się trzeci nieproszony gość, siedzący na parapecie drugiego okna. Czerwony płaszcz i złocista maska nie zostawiały żadnych wątpliwości, że jest to król Xaton. - Szkoda, sądziłem, że ty i Bonesman do nas dołączycie. No, ale nie będę was zatrzymywał, to wasz wybór. - w tym momencie władcy przerwał uporczywy kaszel jego doradcy - No już, Grigorij, już... No ale niestety, wychodzi na to, że zbudowaliście posiadłość bez zezwolenia. Co prawda do dzisiaj nie wiedziałem, że w ogóle jakieś są potrzebne...
- Musicie zapłacić karę. - Grigorij pospiesznie przerwał wywód władcy - Oraz oczywiście pokryć zaległe koszty otrzymania pozwolenia na budowę. To będzie jakieś piętnaście... - Grigorij zawahał się, przypominając sobie listę potrzebnych wydatków - ... trzydzieści tysięcy Beli. Płacicie?
- Nie! - zakrzyknęli chórem wszyscy członkowie feralnej załogi.
- A to przepraszamy. - aparaty miejscowej władzy zaczęły wychodzić, tym razem wszyscy drzwiami. Grigorij zatrzymał się jeszcze w progu, obracając się w stronę piratów. - Liczcie się z tym, że lada dzień zostaną wyznaczone nagrody na wasze głowy.
- Nieźle! - uśmiechnął się Marimo szeroko, gdy goście już opuścili budynek - Jeszcze nic nie zrobiłem, a już będę ścigany!
To niby ma być powodem do radości? - mruknął Szczery - Myślałem, że swój pierwszy list gończy osiągnę za niebywałe rozboje na morzu, a nie za samowolkę budowlaną!
- Nie ma co tu rozmyślać panowie, tu trzeba spieprzać, byle dalej od tej biurokracji. - ponuro zauważył Bonesman - Jeszcze dziś zacznę projekt statku, jak znajdziecie mi paru chłopa do pomocy, to myślę, że uwinę się w niecałe dwa tygodnie, ze zbudowaniem jakiejś niewielkiej jednostki.
- No dobra... - Marimo, z pokonaniem drobnych problemów związanych z brakiem mobilności mebli, wstał od stołu - To dokończ sprawę z tymi plakatami, a my pójdziemy skołować tą tablicę. Kto wie, może nawet powieszą na niej nasze listy gończe! - szermierz wydawał się być jedynym, szczerze zadowolonym z obrotu, jaki przybrały sprawy.
qbol

Imperator

Licznik postów: 2,290

qbol, 29-08-2009, 01:27
******

Nieco później tego ranka, po wyjątkowo udanej (czyt. nikt nie zemdlał w trakcie), porannej, dwudziestokilometrowej przebieżce drużyny pod dowództwem trenerki Owcy, Xaton wypoczywał, a raczej leżał ledwo żywy, na swym (szczęśliwie odzyskanym przez Tenshiego) ulubionym fotelu, tonąc w rozmyślaniach. Niestety, jako, że Tenshi stwierdził, iż fotel może być celem jakiegoś zamachu, umieścił go w środku miasta, gdzie, jak mówił, nikt nie odważy się go ruszyć, a także ochroniarz mógł równocześnie pilnować zarówno tronu, jak i każdego na rynku. Jednakże fotel, oraz miejsce jego położenia, były najmniejszymi kłopotami, jakie trapiły naszego władcę. Młody król bowiem stanął przed problemem coraz gorzej zapowiadającej się siły obronnej powstającego kraju. Dotąd do straży zostało skierowanych kilku młodzieńców, za namową ich rodzin. Z czasem okazało się, czemu rodziciele tych młodzików tak łatwo przystali na oddanie ich na (nie ma co ukrywać) tak słabo płatną fuchę. Jak Xaton miał okazję się już przekonać, jego pięcioosobowa straż składała się z ludzi, którzy albo z nerwów wszystko robili na opak, albo mieli niezwykłego pecha, albo byli zwyczajnie idiotami. Dodatkowo wyskakiwał ten potworny brak porządnego uzbrojenia, z którego powodu musiał powstać ten ogólnoxatonlandzki casting na tanią a jednak wytrzymałą broń.
- Mówię ja, Księciuniu! – wydzierał się jakiś wieśniak, wymachując krótkim kawałkiem kija – W łeb komu tym, ten trup! Dobra broń! Ty mi dać trochę złota! Ty wiedzieć, co…. Ej, puszczać! – ostatnie słowa były skierowane do dwóch gwardzistów, którzy zabrali promotora maczug ,,trochę” dalej.
- Eeech. Ktoś jeszcze? – spytał bez wyraźnego entuzjazmu Xaton. – Żeby być królem, moje odziały muszą mieć najlepszą broń. A jak mają ją mieć, skoro najlepsza z dotychczasowo widzianych, to była twoja decha z gwoździami – odwrócił głowę w kierunku Grigorija, który obrażony stał kawałek dalej i uderzał przechodniów po głowach laską, za to, że za głośno oddychają.
– Jak ci się nie podoba - mruknął Grigorij, wymachując laską – to sam sobie broń zrób.
- W tym problem, że nawet zwykły, podrzędny kryminalista jest lepiej uzbrojony od nas. –Xaton był wyraźnie nie w humorze. Poprzedniego wieczora jeden z wspomnianych podrzędnych kryminalistów, uzbrojony w nóż zrobiony z fragmentów zardzewiałej puszki, uwolnił króla od ciężaru sakiewki.
- Czy ja wiem? –Grigorij chwycił upuszczoną przez poprzedniego twórcę, drewnianą broń krótkiego zasięgu – Moim zdaniem jest całkiem skuteczna – Filozof wziął zamach do tyłu, ścinając z nóg jakiegoś strażnika. – Ej, uważaj gdzie stoisz.
- Tu nie chodzi o to, czy jest skuteczna. Ona ma dobrze wyglądać. A jak ja mam nazwać swoje odziały? – Xaton wskazał na kolejnego strażnika, maszerującego dumnie z papierową halabardą- Atrappo? Zresztą, nieważne. MUSIMY kogoś znaleźć!
- Może spytamy się naszej nowej wróżbiarki? – Grigorij od niechcenia machał maczuga na prawo i na lewo, siejąc popłoch nie gorszy od małego smoka.
- Dobry pomysł. Straż! Proszę zawołać Chl….
- Jestem, jestem – Do zdziwionego Xatona podbiegła kobieta, nazywana Chlor. – Miałam być wcześniej, ale Tenshi kazał mi przekazać strażnikowi wszystkie metalowe przedmioty.
- Eeee? – Xaton spojrzał, na wejście na rynek, gdzie pod wielką górą żelastwa wystawały dwie stopy – Nieważne. Chciałbym prosić o kolejną przepowiednie, dotycząca tego cholernego uzbrojenia. Aaaalleee – Xaton pomachał palcem – rymowaną!
- Znowu? No niech będzie… - Chlor złożyła ręce, po czym spojrzała w niebo. Po chwili dało się słyszeć
-Niespodziewana pomoc przybędzie nam z daleka
Lecz spokój wszystkim zmąci krótkowłosa kobieta
Czy to ptak? czy to samolot?
Coś leci w twą stronę?
Wydaje mi się królu, że masz dziś przewalone.
-Krótkowłosa? Owca chyba nie, dzisiaj nas już wymęczyła, więc chyba o kimś innym mowa – Xaton wyglądał na zdziwionego – Grigorij, co o tym myślisz?- zwrócił się do doradcy, który stał wokół małego tłumu ludzi, machającymi plikami banknotów.
- Jest jeden do dziesięciu, że się pojawi. Przebijasz, stawiasz? Szybko, szybko, zaraz zamykam zakłady! No, to w… Eee, mówiłeś coś? – Filozof odwrócił się do króla, chowając lewą rękę za plecami, co było trudne, z powodu tego, że trzymał nią także laskę.
- Tak. – stwierdził oburzony Xaton – A, że jestem królem, masz mnie słuchać!
- Aye, aye... - potwierdził Grigorij, oczywiście nie słuchając, gdyż zajmował się szacowaniem przybliżonej wartości sumy, którą krył za plecami.
- Ty mi tutaj nie ayeowój, ale doradź natychmiast, co mam zrobić. – Xaton wycelował palec w swojego doradcę
- Jak to co? Nic się nie da zrobić, chyba, że poczekamy na cud i zjawi się nagle jakiś zbrojmistrz – Grigorij podkreślił ostatnie słowo machnięciem plikiem z banknotami. – Powinieneś już zacząć się modlić! Kami nasz na pewno cię wysłucha
- Kami nasz panie boże, co mieszkach w niebieskich przestworzech, nieomylny, zawsze rację mający, od poziomu rozmówców się odcinający... - Xaton złożywszy dłonie istotnie zastosował się do rady mędrca. Nie zdążył jednak powiedzieć wypowiedzieć dalszych słów modlitwy (zresztą, i tak ich nie pamiętał) gdy rozległ się męski głos.
- Kogo ja widzę. Chlor, Tenshi...? - głos należał do przybysza w pomiętym płaszczu i mocno pogiętym kapeluszu - Widzę, że wy trafiliście tu bez przeszkód, pewnie razem z całą resztą... - pochylony osobnik obojętnie wyminął strażnika zagrzebanego w amuletach wróżbitki, po czym podniósł głowę, ukazując widniejące pod rondem, wściekłe, brodate oblicze - Więc czemu, kuźwa, ja nie mogłem, cooo?!
- No, to proszę. Problem króla rozwiązany. - wesoło oznajmiła Chlor, odsuwając się jakby nieco dalej od mężczyzny w kapeluszu.
- Taak, to najlepszy kowal jakiego można znaleźć! - nieoczekiwanie przejętym głosem poparł ją Tenshi, idąc w jej ślady.
- Kowal Kowal. - przedstawił się grzecznie Kowal, uchylając kapelusza w kierunku Xatona, którego minął w drodze za coraz szybciej umykającymi towarzyszami z Arbuzowej ekipy.- Droga miała być prosta, warunki świetne, a widoczność idealna. - zwrócił się z powrotem do wróżbitki i żołnierza - A tymczasem spędziłem kilka dni tułając się w deszczu, mgle i mrozie od wyspy do wyspy! I co wy na to?!
- Prze..praszamy? - nieśmiało wtrąciła Chlor.
- W porządku, nie ma o czym mówić. - Kowal prychnął przez nozdrza z irytacją, po czym rozejrzał się wokół - Czy ja się przesłyszałem, czy ktoś tutaj ma problem z doborem broni?
- Otóż to, a jeśli chcesz udzielić nam pomocy, z pewnością zasłużysz sobie na etat królewskiego kowala! - Dziwnie uprzejmie zauważył Grigorij. Być może uprzejmość brała się z faktu , że przybysz w żadnym stopniu nie wyglądał na krótkowłosą kobietę, więc była spora szansa, że pieniądze zostaną w kieszeni mędrca.
- Brzmi nieźle. - zauważył kowal - Ale załatwcie to ze mną, nie chcę żadnej prowizji dla tego dziada Arbuza, który pozwolił mi tam zostać na morzu!
- Właśnie, co się stało z Arbuzem? - szepnął Tenshi do Chlor. Ta, zapominając o swej profesji, wzruszyła ramionami okazując braki w swej wiedzy.

******

Świeżo upieczona minister turystyki Ryba, szła właśnie w kierunku budynku Urzędu Miejskiego, gdzie miała zamiar przedstawić swój plan przyciągnięcia większej ilości turystów na wyspę Xatonlandię. Co prawda plan ten na razie obejmował tylko "Więcej dostaw rumu, a potem się zobaczy", wiedziała jednak, że Xaton podpisze go bez wahania, będący pod wpływem jej profesjonalizmu, rzeczowego tonu i, poniekąd, urody.
Niespodziewanie, natknęła się na Arbuza, przypalającego nerwowo cygaro. Patrzyła przez krótką chwilę, jak z wygłodzeniem w oczach, menedżer zaciąga się smrodliwym dymem .
- Arbuz... wszystko w porządku, mam nadzieję? - podeszła do coraz gęstszego obłoku dymu.
- Ryba... właśnie nie bardzo. - Arbuz jakby przez chwilę walczył sam ze sobą o dziwnie obcą chęć wyznania komuś, co tak naprawdę ma na myśli. - Widzisz, poznałem tu kogoś. Miła dziewczyna, przedsiębiorcza, energiczna, jest jednak miłośniczką sportu... I chyba dlatego nienawidzi zapachu tytoniu.
- Co więc zamierzasz? - spytała minister turystyki, patrząc badawczo na zaciągającego się coraz mocniej palacza.
- Jak to co? Ograniczam się! - Menedżer odrzucił cygaro, gniotąc je obcasem swego świetnego buta z krokodylej skóry, podczas gdy dłonią rozwiewał szarawy dym - Przestałem palić w minuty parzyste.

******

- Nie ma sprawy! - zapewnił Grigorij prędko, gdyż szołmeństwo Arbuza działało mu na nerwy - Więc, może zaprezentujesz królowi swe umiejętności?
- Tak. A przy odrobinie szczęścia, wypróbuję efekty tej prezentacji na poniektórych. – mruknął dalej zły Kowal, po czym wszedł do budynku z szyldem kuźni, z prawdziwą kuźnią mającą jednak tyle wspólnego, co koń z koniakiem. Po chwili rozległ się jego odbijający się od pustych ścian głos - Gdzie jest piec, gdzie są miechy, kowadło? Czemu tu są tylko nożyczki i kupa papieru? Ech, czemu zawsze muszę sam wszystko organizować?
Xaton, po odprowadzeniu kowala wzrokiem, zadał standardowe pytanie do swojego doradcy:
- Co o tym myślisz?
- Mam nadzieję, że nie zjawi się żadna krótkowłosa kobieta, bo inaczej będziemy mieć problem... - Grigorij znów oddalił się myślami do niewielkiej fortuny w jego kieszeni.
- My? – Xaton spojrzał podejrzliwie na swego wiernego doradcę, czując, że ten zaczyna wypychać swego króla na cienki lód.
- No... tak. Zainwestowałem w to twoje oszczędności, nie mówiłem ci? – doradca machnął laską przed oczami zaskoczonego, zdegustowanego, oraz, mówiąc krótko, zdezorientowanego Króla - Żeby pomnożyć zyski, poszedłem do konkurencyjnego buk... to znaczy, po prostu poszedłem do bukmachera i korzystając z twoich zaskórniaków, które miałeś zaszyte w poręczy fotela, postawiłem kupę forsy przeciwko wróżbie tej wieszczki od siedmiu boleści.
- C, c, co zrobiłeś?! – Xaton wstał z krzesła - Przecież te pieniądze miały służyć na… – Filozof nigdy nie dowiedział się, do czego miały służyć oszczędności Xatona, bowiem w tym momencie z ,,kuźni” wyszedł Kowal, trzymający w dłoni jakiś miecz.
- Przykro mi królu, ale z mych zapasów pozostał mi jedynie najgorszy sort stali. Popatrz, jaka nędzna jakość! – kowal jednym machnięciem dobytego miecza przeciął tron Xatona na pół – I do tego nie macie tu żadnej porządnej rozpałki, jakich ja rzeczy musiałem próbować, żeby się dało choć trochę ogrzać ostrze...
- Ale jak?! Gdzie? - zdumiał się król, patrząc z zachwytem na połyskujące zdobienia ostrego jak brzytwa miecza. - Przecież w naszej ekhm... kuźni, były tylko resztki po wycinaniu halabard...
- Porządny kowal zawsze ma przenośny piec przy sobie. Ale na przyszłość trzeba zbudować coś większego, aby...
ODŁÓŻ TĄ BROŃ! – nagle, znikąd rozległ się głośny krzyk. Wszystkie twarze zwróciły się w kierunku epicentrum owego odgłosu, mającego miejsce na dachu najwyższego budynku mieszkalnego w okolicy. Stała tam krótkowłosa dziewczyna, ubrana w równie krótkie spodenki, oraz takąż koszulę.
- TO ONA! – dało się słyszeć zewsząd, jednakże nie wszędzie z tym samym tonem.
- Chciałeś zabić króla, to zamach, widziałam to! - dziewczyna chwyciła coś, co dotąd było przewieszone przez jej plecy, a okazało się być dwulufowym, modyfikowanym obrzynem. Wycelowała w stronę kowala i nacisnęła spust, powodując (oprócz głośnego huku) wystrzelenie odłamków śrutu w kierunku, w którym stała przyszła ofiara. Część pocisków wylądowała ciężko w piasku, wzbijając niewielkie chmurki pyłu, jednak kilka miało trafić prosto do celu, w ciało bogu ducha winnemu Kowala. Stało się jednak inaczej - mężczyzna w kapeluszu przemieścił ciężar swego ciała, wysuwając przed siebie miecz. Wszystkie sześć odłamków śrutu, jakie miały go dosięgnąć, uderzyły z głośnym brzęknięciem w ostrze, które okazało się być twardsze - śrut w wyniku tego zderzenia pękł, nie zostawiając na ostrzu ani rysy.
- Niesamowite... - pierwszym, który się odezwał był Tenshi.
- Co za niezwykłe szermiercze umiejętności! - zachwyciła się Xatonlandzka wróżbitka.
- Trafił w te kulecki! W kulecki, jak bonie dydy! - wyprowadzony gdzieś na początku tej sceny amator maczug zdołał jakoś powrócić do centrum wydarzeń.
- Co to za człowiek... - Grigorij był poważnie zaniepokojony zdolnościami kowala.
Temat rozmów natomiast wyprostował się, odetchnął głęboko i osunął się swobodnie na ziemię.
- Ja żyyyyję! - krzyknął na cały głos - A myślałem, że już po mnieee!
- Więc to tylko przypadek?! - krzyknęli chórem prawie wszyscy obecni. Prawie, gdyż Xaton krzyknął tylko do kryjącego się za tą samą resztą tronu, co on sam, Grigorija:
- Masz swoją krótkowłosą kobietę, szlag! To Masta, przez Ciebie i przez nią straciłem swoje oszczędności życia! Trzeba było słuchać Chlor, ona się nie myli!
- Znacie ją? - krzyknął do nich Tenshi, przetaczający się obok niczym prawdziwy komandos.
- To Masta! - krzyknął mędrzec, starając się przebić głosem przez huk kolejnych wystrzałów,
świszczących im koło ucha - Najchętniej by wystrzelała każdego, kto jest choć trochę podejrzany,
ale poza tym to dobra dziewczyna! Właśnie, dziewczyna! - ostatnie zdanie królewski doradca
wykrzyczał w stronę swego władcy - To chyba nie kobieta, tylko jeszcze dziewczyna! To sprawa
sporna, nie można mieć pewności, więc Grant Chciwy na pewno będzie musiał oddać mi Twoje pieniądze!
- Skoro o tym mowa! - Tenshi wyjątkowo zwinnie sięgnął do kieszeni Grigorija, wyciągając z niej
plik banknotów - To się nazywa "nielegalne przyjmowanie zakładów"! Ciesz się, że Cię nie aresztuję!
I bądź pewny, że tego Granta też odwiedzę! - po czym wpół biegnąc, wpół przetaczając się a w pół
czając się pod przypadkowymi osłonami, Tenshi zaczał przemieszczać się w kierunku, z którego
dziewczyna nazwana Mastą oddawała strzał za strzałem.
- No i pięknie, co żeś narobił! - Xaton wyrwał laskę mędrcowi, okładając nią jej prawowitego
właściciela - Teraz już nigdy nie zobaczę swoich pieniędzy!
- Przestań panikować, szybko się odkujesz! Znasz Tenshiego, to w końcu pewnie pójdzie do skarbu
państwa! - Grigorij był tak zaskoczony, że to on jest zdzielany za pomocą jego własnej lagi, że
nawet nie próbował odeprzeć ciosów.
- Już widzę, żeby Jolly mi pozwoliła położyć łapę na publicznych pieniądzach! - krzyknął król, po
czym ledwo uniknął oberwania odłamkiem śrutu, który roztrzaskał do reszty oparcie jego tronu.
- Słyszę was! Zaczynacie niepotrzebne kłótnie, które prowadza do burdy! - po raz kolejny nie
zwracając uwagi na fakt, kto tak naprawdę wprowadza tu największe zamieszanie, Masta znów
pociągnęła za spust. Niestety (choć dla reszty świata i stety) ani w komorze obrzyna, ani w jej
torbie z amunicją, nie został ani jeden nabój. Do tego wojskowy na usługach Xatona zdawał się być
coraz bliżej, więc Masta poprzestała na:
- Niech to będzie dla was nauczką! - i skaczac po dachach, uciekła z miejsca zdarzenia.
- No nieźle... - Xaton rozejrzał się po pobojowisku - I gdzie jest Vegi, kiedy go najbardziej
potrzebuję?
- Mówił, że musi znów coś zobaczyć w lesie, czy coś takiego... - poinformował go Tenshi,
powracający ze swego pościgu bez żadnej zdobyczy.
- Po raz pierwszy musze przyznać, że tym razem przesadziła! - oburzył się Grigorij - Królu, nalegam
abyś coś z tym zrobił.
Xaton westchnął ciężko.
- Masta to nasza przyjaciółka, jednak jej wybryki zaczynają się robić niebezpieczne... Tenshi, przykro mi to mówić, lecz musisz ją złapać.

******

Jakieś pół godziny po tym zajściu, gdy rynek ( o ile tak można nazwać ledwie ubity plac pośrodku wioski) już opustoszał, pojawiły się na nim dwie osoby. Niosły na swych barkach jakąś drewnianą konstrukcję, idąc przy tym dziarskim krokiem (przynajmniej jedna z nich, szermierz w afro. Jego towarzysz bowiem, blondyn z kucykiem, zdawał się uginać nieco pod dźwiganym ciężarem). W końcu obaj mężczyźni zatrzymali się przed budynkiem Urzędu Miejskiego, ku uldze Szczerego odstawiając niesiony ładunek.
- No, myślę, że tu będzie nieźle. - Marimo z zadowoleniem ocenił wybrane miejsce. - Na widoku i władza będzie miała blisko, jak będą chcieli powiesić nasze listy gończe. Wziąłeś saperkę? - spojrzał pytająco na Szczerego, który w odpowiedzi pokręcił jedynie głową, będąc zajętym sapaniem.
- No trudno, poradzimy sobie bez. - wzruszył ramionami szermierz. - Potrzymaj. - Wręczył trzymaną dotąd, drewnianą tablicę na palu Szczeremu, po czym odwiązał pochwę od pasa. Nie zdejmując jej z ostrza dobył katany.
- Ichitoryu.... - zaczął chrapliwie, lecz urwał. Z namysłem poskrobał się po afro. - Jak myślisz, jak nazwać tą technikę?
- Nie mam... pojęcia... - Szczery ledwie utrzymywał tablicę w pozycji innej, niż horyzontalna. - Pospiesz się!
- No.. To niech będzie. Ichitoryu... Fontain!! - wykonał ostrzem w pochwie trzy ruchy, po których przez chwilę nie działo się nic. Potem natomiast trójkątny słup ziemii wystrzelił w górę, rozsypując się na wszystkie strony, zostawiając w gruncie otwór o tym samym kształcie.
- I po sprawie. - powiedział Marimo, przypinając broń z powrotem do pasa.
- Ftrafnie mnie to ciefy. - Odpowiedział mu Szczery, plując przy tym kawałkami ziemi - Na drugi raf oftfegaj, to mofe zdafe fie zafłonić.
Poszerzywszy uzyskany otwór do pożądanego kształtu za pomocą łyżki, zawartej w scyzoryku Marimo ( choć, nie wiedzieć czemu, szermierz z początku wysunął do tej operacji korkociąg) piraci wsunęli do niego pal z tablicą. Ziemię wokół dziury zagarnęli do niej stopami, po czym dumnie spojrzeli na swe dzieło, z wyrytymi na nim, dużymi literami, które głosiły: TABLICA OGŁOZSENIOWA.
- Ej, zaraz, ale tutaj... - zaczął protestować Szczery, który nagle zauważył pewne nieścisłości ortograficzne.
- Nie będę tego już poprawiał, jasne? - zirytował się nagle Marimo - Nie mam zamiaru znowu marnować czas na szukanie tego diabelnego noża!
Zaledwie kilkanaście metrów dalej, po obu stronach wejścia do Urzędu Miejskiego, w którym obecnie znajdował się Król Xatonlandu, porządku pilnowało dwóch jego ochroniarzy - Vegi oraz Tenshi. Przez cały czas montowania tablicy przypatrywali się temu w milczeniu. Dopiero teraz olbrzym uznał za stosowne się odezwać.
- Nie wiem, co oni tu kombinują... - zwrócił się cicho do swego towarzysza posterunku - Ale jestem pewien, że to coś nielegalnego.
- Idź do Xatona się upewnić, może mają pozwolenie... - Tenshi ani na moment nie spuścił z oka sprzeczających się właśnie piratów - Ale powiem Ci szczerze, że mam ochotę ich obu na miejscu zgarnąć.
- Jestem vice królem tej wyspy i państwa na nim! - niespodziewanie obruszył się Vegi - Nie muszę pytać się o zgodę na wszystko!
- Owszem, musisz. - Tenshi w końcu porzucił obserwację monterów drewnianej konstrukcji, aby spojrzeć badawczo na Vegiego, który jego zdaniem dziwnie się ostatnio zachowywał - Ty przejmujesz władzę dopiero w momencie, gdy króla nie ma, bądź nie jest w stanie objąć rządów.
- No dobra... to idę. - powiedział olbrzym, który nie dał po sobie poznać, jak bardzo go zainteresowały słowa żołnierza. Zamiast tego odwrócił się do okna, pukając w nie tak, że omal nie zbił szyby. Osobą, która się w nim zjawiła, nie był jednak Xaton, a minister finansów Jolly.
- Vegi? Co się stało? - spytała kapłanka zaskoczona, po czym zauważyła Szczerego i Marimo, przypinających coś do drewnianej tablicy, której nie było tu jeszcze przed kwadransem. - A ci co tam majstrują?
- Czyli oficjalnego zezwolenia od władz nie mają... - stwierdził cicho Tenshi znajdujący się o piętro niżej, po czym wypluł pogryzioną już wykałaczkę.
- Postawili jakąś tablicę i coś na niej wieszają. - olbrzym treściwie przedstawił sytuację pani minister - Uznajemy za stosowne interweniować?
- Uznajemy. - Jolly nie wahała się ani sekundy - Powiedz im, że opłata za wywieszenie plakatu wynosi dwa miliony beli, plus milion beli za każdy miesiąc użytkowania.
Vegi w odpowiedzi kiwnął głową, zatrzymał ruchem dłoni Tenshiego, który już zamierzał wykonać polecenie, po czym osobiście ruszył w stronę tablicy, pod którą krzątało się dwóch piratów.
- Co tam, panowie, wieszamy sobie ogłoszenia bez uiszczenia opłaty? - zahuczał, schylając się nad nimi potężnie.
- Nie, my wieszamy. Ty się nam do osiągnięć nie podczepiaj. - mruknął Marimo, starając się przy tym nie wypuścić trzymanych w zębach gwoździ.
- Jakiej znowu opłaty? - krzyknął Szczery, starając się przekrzyczeć huk młotka, którym szermierz przybijał sporne płachty papieru.
- Dwóch milionów beli na rzecz skarbu państwa, za skorzystanie z miejskiej tablicy ogłoszeniowej... Do tego milion beli za każdy miesiąc użytkowania. - olbrzym przekazał słowa minister finansów, po czym uśmiechnął się w sposób, który niewiele miał wspólnego z życzliwością - Zapłaćcie grzecznie w kasie, albo zmiatajcie.
- Oż ty, w życiu! - obruszył się założyciel załogi - Sami ufundowaliśmy tą tablicę, nie będziemy wspierać do tego waszej kiesy!
- Oskubać nas chcą do reszty! - krzyknął Marimo (który przestał zważać na gwoździe, które rozsypały się wokół jego stóp) wymachując ze złością młotkiem - Piraci nie płacą, chyba, że życiem!
- Oi, oi, tego nie musiałeś mówić! - mruknął Szczery tak cicho, że tylko jego towarzysz mógł go usłyszeć, po czym znów podniósł głos - Plakaty zostają tu gdzie są i koniec tematu!
- Zaraz zaczniemy inaczej rozmawiać... - Vegi zaczął machać Szczeremu przed twarzą wielgachnym paluchem, gdy nagle jego wzrok zatrzymał się na jednym z plakatów. Chwycił kawałek papieru, zrywając go z tablicy i wybałuszył oczy na obrazek, na którym widniał uśmiechnięty, czarnowłosy pirat, wskazujący palcem w kierunku patrzącego.
- Co?! To!? JEST?! - krzyknął groźnie, wymachując przy tym plakatem przed oczami Szczerego.
- Plakat. - obojętnie zauważył pirat - Załoga potrzebuje Ciebie! Dołącz do nas i przeżyj... tego nie gwarantujemy... wspaniałą przygodę już dziś! Pamiętaj - tutaj nieważne jest, skąd jesteś, kogo....
- Nie, nie! - olbrzym wskazał na rysunek nad tekstem - O to mi chodzi! Co to ma być? Czemu on pokazuje... genitalia?!
- Co?! - Szczery i Marimo jednocześnie okazali absolutne zdziwienie.
- Takie świństwa pokazujecie! To mogą dzieci zobaczyć, co tam dzieci, ktokolwiek to zobaczy to go to zgorszy...! - Vegi zdawał się być z sekundy na sekundę coraz bardziej zniesmaczony.
- To palec, człowieku... mam nadzieję! - cicho zauważył zirytowany szermierz.
- Palec, z całą pewnością. - potwierdził blondwłosy brodacz - Nie moja wina, że kojarzy mu się to, z pewnymi rzeczami.
Vegi poczerwieniał na twarzy, niemalże zyskując odcień widywany na płaszczu Xatona.
- Ja zboczony? A kto tu świńskie plakaty rozwiesza! - jego dłoń rozmiarów kołyski zerwała kolejne ogłoszenie - Tu są kobiety! Dwie, rozbierające się, całkiem niezłe kobiety! A gdzie są ich partnerzy, wy chorzy, pomyleni piraci? Co wy myślicie, że możecie lekceważyć model rodziny, jaki trwał od tysiącleci? Dzieci potrzebują ojca! - ostatnie zdanie Vegi wzmocnił, drąc w dłoniach zbereźne (jego zdaniem) plakaty.
- Ha, mam tu cały stos kopii i prędzej mnie piranie zeżrą, niż pozwolę się powstrzymać! - zyskując ducha walki, Szczery machnął w powietrzu trzymaną w dłoni stertą papierów, po czym wyrwał swemu załogantowi młotek i pudełko z gwoździami, po czym w tempie godnym najlepszego cieśli, przybił kolejne trzy ogłoszenia.
- Niedoczekanie! - krzyknął Vegi, zdzierając przybite właśnie plakaty. Lecz Szczery już przyczepiał kolejne po drugiej stronie tablicy, więc vice-król Xatonlandii zmuszony był podążyć za nim, aby usunąć kolejne ogłoszenia. Gdy to uczynił, pirat był już z powrotem przy froncie obiektu, przybijając kolejne reklamy. Ganiali tak w kółko dłuższą chwilę, czyniąc wokół siebie hałas złożony ze stukotu młotka i odgłosu darcia papieru, dopóki obaj nie wdepnęli w upuszczone przez Marimo gwoździe. Wtedy nastąpiło nieformalne zawieszenie broni, gdyż reprezentanci obu stron, ku zażenowaniu szermierza, zajęli się rozczulaniem się nad własnymi obrażeniami.
Hałas, który narobili, ściągnął jednak paru ciekawskich, Ci natomiast zwrócili uwagę na kolorowe tablice. A, że lud Xatonlandzki zachowywał się podobnie do stada gołębi, mały tłum po chwili przemienił się w tłum wielki, którego poszczególni członkowie, ku grozie Vegiego, przepychali się do tablicy z ogłoszeniami. Nie pomagały krzyki olbrzyma, który (podobnie jak Szczery) wciąż miał problemy ze stanięciem na nogi. Zainteresowanie Piracką Załogą rosło nieubłaganie.
- Kto wie, może ja powinienem wypłynąć w morze?
- Ty byś nawet z wanny sam nie dał rady wyleźć. Ale ze mnie byłby niezły pirat, musicie przyznać.
- Chyba piłat. Zobaczycie, moi synowie pewnie będą chcieli popłynąć....
Rynek rozhuczał się od rozmów, wzajemnych uwag i docinek, na temat wstępowania do załogi Szczerego. Podbudowało to ego Marimo i Szczerego, którzy uśmiechali się dumnie, w jednym przypadku nawet pomimo bólu. Vegi natomiast spojrzał w stronę budynku Urzędu Miejskiego, skąd całemu zamieszaniu przypatrywał się Tenshi, który w zębach już gryzł nowa wykałaczkę. Teraz najwyraźniej zamierzał wkroczyć do akcji, by rozpędzić tłum, lecz w ostatniej chwili drogę mu zagrodził przypadkowo przybyły Grigorij, który akurat powracał ze swej popołudniowej wyprawy do cukierni. Jedno pierwsze (a po prawdzie, kilka pierwszych) spojrzeń na tablice i zatłoczony plac, wystarczyło mu do poprawnego ocenienia sytuacji. Zareagował pierwszą w historii Xatonlandu kontr reklamą.
- Dołącz do Fan Klubu Usoppa, a dostaniesz ciasteczko! - zawołał, dla większego efektu machając czekoladowym smakołykiem. W jednej chwili prawie cały tłum spod tablicy otoczył Grigorija, domagając się ciasteczka oraz, jeśli nie da się tego rozdzielić, członkostwa w organizacji wielbicieli Kapitana Usoppa.
- Zaraz, spokojnie, nie wszyscy po kolei! - Grigorij ledwo, a raczej wcale, panował nad żądnym sacharozy tłumem - Won z łapami, bo kija użyję! Xaton?! A ty tutaj czego, przecież jesteś już w Fan Klubie Usoppa!
- Więc należy mi się zaległe ciasteczko! - nie wiadomo kiedy i skąd przybyły król sięgnął do pudełka trzymanego przez jego doradcę, po czym znikł w tłumie z pozyskanym w ten sposób ciastkiem.
Parę minut później po tłumie nie było śladu. Podobnie, jak po ulubionych
ciasteczkach czekoladowo-miodowych Grigorija, oraz bocznych listwach od tablicy
ogłoszeniowej. Na miejscu zamieszek pozostali tylko Marimo i Szczery, patrzący smętnie na
gwoździe z kawałkami papieru - jedynych pozostałościach ich pracy. Jedyna pociecha była w
tym, że to, czego nie zerwali Vegi z Tenshim, zostało zabrane przez mieszkańców miasta, aby
pokazać je rodzinie i znajomym. Bądź do innych celów, jak pomyślał Szczery, wspominając
plakat, który zrobił największą furorę nie tyle swym sloganem ("Gwarantujemy niezwykłe
przygody...") co obrazkiem, tym samym który tak ożywił Bonesmana i Marimo.
- Chodźmy, zobaczmy jak sobie radzi nasz cieśla. - szermierz w afro skinął głową w kierunku
domniemanego pobytu Bonesmana. Szczery wstał z kamienia, na którym (aby nie obciążać
poranionej stopy) dotąd siedział i już piraci zamierzali opuścić placyk, gdy usłyszeli głos Tenshiego, dobiegający ich ze strony otwartych właśnie drzwi Urzędu Miejskiego.
- Wam gdzie śpieszno? Macie coś na sumieniu, że tak uciekacie?
- My? Skądże znowu... - mało pewnie zaprzeczył Szczery, który już zaczynał mieć dosyć tego dnia.
- Poczekajcie, król ma coś, co może was zainteresować. - Istotnie, chwilę po słowach podejrzliwego żołnierza, na rynku ponownie zawitał Xaton.
- Ech, przysparzacie mi dylematów... - westchnął król pod maską - Król bowiem przeciwko piratom nic nie ma, jednakże wasze dzisiejsze przeciwstawianie się władzy, oraz wywoływanie zamieszek, sprawiło, że będę musiałem podnieść wasze nagrody, które ustaliliśmy rano.
- Kolejna! - zawołał wesoło Marimo.
- Kolejna...? - to samo słowo, wypowiedziane przez Szczerego, miało stanowczo mniej radosny wydźwięk.
- Otóż to. O połowę za członków załogi, o sto procent w przypadku kapitana. Kapitanem u was jest...? - Xaton zamarł z otwartym flamastrem nad jednym z plakatów.
- W zasadzie... - Szczery dotąd nie myślał o tym, kto ma dowodzić na powstającym statku - Kapitan jeszcze nie wybrany, więc póki co wszelkie wybory odbywają się demokratycznie!
- Aha... no to każdemu podbiję nagrodę o sto procent. - Xaton szybko nakreślił coś na trzymanych listach gończych - Teraz Tenshi, jeśli możesz, powieś plakaty za naszych, he-he, groźnych piratów. - Xaton wręczył ochroniarzowi cienki plik kartek, po czym sam zniknął we wnętrzu budynku. Tenshi natomiast przesunął wykałaczkę z jednego kącika ust do drugiego, przejrzał plakaty, a następnie z dziwnym uśmiechem podszedł do tablicy. Oczywiście cały czas patrząc, czy piraci nie wykonują gwałtownych ruchów.
Szczery i Marimo w skupieniu patrzyli, jak przypina kolejne plakaty. Portret na pierwszej nie pozostawiał żadnych złudzeń, pomimo schematyczności rysunku. Nie trzeba było czytać wytłuszczonego imienia, aby rozpoznać Bonesmana po nadnaturalnie wielkiej dłoni.
- Ile ma? - Spytał Szczery, któremu widok akurat zasłonił Tenshi, wieszający kolejny list gończy.
- Pięćdziesiąt! - jęknął z niedowierzaniem Marimo.
- Tysięcy? Milionów? - przestraszył się pirat z bródką.
- Beli! Nędzne pięćdziesiąt beli! - warknął Marimo, po czym zobaczył rysunek ludzika z mieczem, oraz czymś w rodzaju czarnej dziury wokół głowy. - Jest i mój! Tyle samo!
- Tylko pięćdziesiąt? - Szczerego opuściła pierwotna ulga, ustępując miejsca złości - Tylko na tyle was cenią?!
- Jakie nas! Patrz na swój! - Marimo wskazał kolejny plakat. Rysunek nad słowem "Szczery" przedstawiał coś o dużej ilości czegoś żółtego na głowie, małej na brodzie, oraz jakby bananie wyrastającym z boku głowy. Nagroda nie różniła się od dwóch poprzednich, wynosiła jedyne pięćdziesiąt beli.
- Czyli na początku nasze głowy były warte po... - blondyn aż nie chciał mówić tego na głos, jednak szermierz go wyręczył.
- Dwadzieścia pięć beli... Ty, czekaj, on coś jeszcze powiesił! - istotnie, gdy Tenshi, kręcący z uśmiechem głową, odszedł w stronę Urzędu Miejskiego, na tablicy pozostał jeszcze jeden plakat. Na rysunku było coś, co wyglądało jak owal. I poza tym, że był czerwony, nie cechowało go nic więcej.
- "Ten fajoski scyzoryk szermierza Marimo ;p" - przeczytał Szczery napis pod obrazkiem, a następnie spojrzał na cenę - Siedemdziesiąt pięć beli?! Byle metalowe gówno jest więcej warte niż moja głowa?
- No, no, żadne tam gówno... - Marimo najwyraźniej nie wiedział czy ma się cieszyć, z powodu docenienia jego wyboru broni, czy raczej martwić z powodu niedocenienia jego samego.
- No, to nas załatwili, nie ma co! Wystawili nas na pośmiewisko, nie ma co. - smętnie biadolił Szczery chwilę później, gdy piraci wracali do swej budki, zwanej kryjówką.
- Ej, chłopy, co wy tacy smutni! - z wnętrza mijanego właśnie przez nich sklepu z artykułami żelaznymi (choć tutaj i tak wykonanymi w większości z drewna) wyszedł Bonesman, taszcząc na ramieniu pokaźny pakunek - Nikt się nie połasił na miejsce w załodze?
- Tego jeszcze nie wiemy. Wiemy za to to! - Marimo podał cieśli ich pierwsze listy gończe, które, a jakże, zerwali, choć wiedzieli, że nowe kopie zawisną jeszcze dziś.
- Co? To mam być ja? Kto to w ogóle rysował? - oburzył się wielkołap - Ale z drugiej strony, nie ma co się aż tak smucić, to tylko rysunek.
- Spójrz na wysokość nagród, panie malarzu. - burknął szermierz, po czym omal nie ogłuchł, gdy Bonesman ryknął wściekle.
- Pięćdziesiąt! Tylko pięćdziesiąt! A jakiś Scyzoryk-sroryk ma więcej! Nie zgadzam się! - cieśla miotnął plakatami w powietrze, jakby rozwianie ich przez wiatr miało rozwiązać problem - Wracajmy do nas i dokończmy projekt statku, jak najszybciej stąd odpłyńmy.
Żaden z piratów nie zwrócił uwagę, że jeden z plakatów został pochwycony czyjąś dłonią, gdy przelatywał koło postaci stojącej na dachu jakiegoś budynku. Czyjeś oczy omiotły go spojrzeniem, a czyjeś usta głośno przemówiły kobiecym głosem.
- Piraci, hmmm... Nie da się ukryć, to będzie kolejna licząca się organizacja.
Wszyscy trzej odwrócili się w stronę, z której dobiegł ich głos. Jednak po postaci która tam stała, pozostało tylko krótkie mignięcie płaszcza.
Jolly

Legendarny pierwszy oficer

Licznik postów: 1,506

Jolly, 29-08-2009, 10:42
O kurczaczek. Mogłam się spodziewać wszystkiego, ale sceny z poprawianiem rysunku Zora się nie spodziewałam :D Widać z innych tematów też czerpiemy, co?
Strasznie mi się podoba postać Paina. I dobrze, że silniejszy od Qbola jest. Znaczy że w 2012 Qbol dostanie wciry ^^ Mwahahahaha!

Było trochę literówek i innych pomniejszych błędów, ale aż tak uciążliwe nie były, żeby się czytać nie dało.
Grigorij

Legendarny pierwszy oficer

Licznik postów: 1,334

Grigorij, 29-08-2009, 11:47
Wybaczcie że nie skomentowałem od razu po przeczytaniu, ale za bardzo chciało mi się spać. A więc teraz nadrobię tę zaległość.

Otóż rozdział jest rewelacyjny. Strasznie długi, ale przy tym nie nudzi się ani nie dłuży, chce się go czytać do samego końca. Jest mnóstwo zabawnych scen, takich jak casting na broń czy starania nad przypomnieniem sobie imienia Prawdomównego. Widzę też, że oprócz wątków komicznych wprowadzacie również poważniejsze elementy, takie jak zaduma nad ginącą przyrodą czy los Paina. Poza tym widzę że szykuje się jakaś większa intryga.
Ogólnie wszystko super, oby tak dalej, gratulacje.
Sansa

Pirat

Licznik postów: 42

Sansa, 29-08-2009, 12:33
qbol napisał(a):Przestałem palić w minuty parzyste.
O matko!Powalił mnie ten tekst,chyba zalecę ojcu taki odwyk :rotfl:
Rozdział świetny,miło się czytało.Trochę błędów,ale Jolly już o tym wspomniała.
To czekam na następny Tongue
ryba

Super świeżak

Licznik postów: 204

ryba, 29-08-2009, 12:48
Ło... Powiem szczerze - jestem pod wrażeniem. Bardzo dobrze się czytało, było dużo naprawdę rozwalających momentów. Wspaniałe!
No i zostaje powiedzieć mi jedno.... WIĘĘĘĘĘCEEEEEJ [size=42]rumu!!!!!!
Kowal

Imperator

Licznik postów: 2,230

Kowal, 29-08-2009, 13:36
No, wyspałem się i nareszcie mogłem przeczytać Smile

Świetny rozdział, bardzo mi się podobał. Faktycznie jest długi, ale jak dla mnie to lepiej, więcej czytania, chociaż może zamiast tego lepiej dawać krótsze trochę, a częściej Wink Widzę, że macie już nieźle fabułę obmyśloną, mam nadzieję, że będzie równie ciekawe, jak dotąd. Podobało mi się, jak Kowal najpierw obronił się przed kulami mieczem, a zaraz potem to "Kurczę, ja żyję" xD Normalnie świetne Big Grin
Grigorij

Legendarny pierwszy oficer

Licznik postów: 1,334

Grigorij, 29-08-2009, 13:44
Kowal napisał(a):Podobało mi się, jak Kowal najpierw obronił się przed kulami mieczem, a zaraz potem to "Kurczę, ja żyję" xD Normalnie świetne Big Grin
Tak jak podczas walki z Wanze. Spokojnie unika strzałów, twarz spokojna, a zaraz tekst: myślałem że umrę.
Jolly

Legendarny pierwszy oficer

Licznik postów: 1,506

Jolly, 29-08-2009, 13:46
Mi się jeszcze strasznie scena walki podobała. Widziałam oczami wyobraźni, jakby to w anime wyglądało *.* Świetne, świetne Big Grin
Bardzo intryguje mnie, co to w tej naszej Xatonlandii jest tak niesamowitego i, przede wszystkim, czemu ja o tym nie wiem >.>
Szczery

Imperator

Licznik postów: 1,822

Szczery, 29-08-2009, 14:47
Grigorij napisał(a):Tak jak podczas walki z Wanze. Spokojnie unika strzałów, twarz spokojna, a zaraz tekst: myślałem że umrę.

Akurat nie myślałem o tej konkretnie walce, ale owszem, chodziło o uzyskanie żartu w klimacie stricte ŁanPisowskim Wink
Owca2512

Kapitan z nowego świata

Licznik postów: 495

Owca2512, 29-08-2009, 15:17
O matko... jak to czytam, to nie mogę wyjść z podziwu, że tego nie pisze profesjonalny pisarz/felietonista/propozycja własna. Scena walki - przewspaniałą! Widziałam ją oczyma duszy swojej Big Grin Casting na broń powala i do tego postaci... w tej dziedzinie jesteście moimi mistrzami! Uwielbiam postaci występujące z "Żywotach". WSZYSTKIE! Big Grin
Opłacało się tyle czekać na ten rozdział. I to jak Big Grin
Masta

Pierwszy oficer

Licznik postów: 928

Masta, 29-08-2009, 18:37
Huraaa!! Wreszcie nowy rozdział! Big Grin To ja zrobię jak zwykle- wydrukuję rozdział i poczytam przed snem. ;D *patrzy na 24 strony* a może nie...
qbol

Imperator

Licznik postów: 2,290

qbol, 30-08-2009, 16:31
Dzięki wszystkim za komentarze Wink
Subskrybuj ten wątek Odpowiedź